Serbia, sipas njohësve, nuk ka ndryshuar në qasjen e saj kundrejt shqiptarëve dhe Kosovës krahasuar me periudhën e viteve ’90. Në vend të një evoluimi, theksohet se përpjekjet vazhdojnë të njëjtin drejtim: paraqitja e Kosovës dhe e shqiptarëve si terren i rrymave ekstremiste, në veçanti të lidhura me ekstremizmin islamik, me qëllim dëmtimin e imazhit të vendit në arenën ndërkombëtare.
Njëkohësisht, drejtori i Institutit KIPRED, Lulzim Peci, thotë se objektivi i Serbisë nuk ndalet te imazhi. Ai vlerëson se Serbia synon edhe prishjen e solidaritetit ndërfetar mes shqiptarëve, duke krijuar ndarje dhe tensione që e dobësojnë shoqërinë nga brenda. Sipas kësaj logjike, narrativat që lidhen me radikalizmin nuk shihen si çështje të izoluara, por si pjesë e një strategjie më të gjerë ndikimi.
Konstatimi se Serbia ka interes për rrymat radikale fetare në Kosovë nuk konsiderohet i papritur. Një raport i organizatës PREVENT dhe disa njohës kanë ngritur këtë interpretim, duke argumentuar se logjika pas qëndrimeve dhe narrativave është e lidhur ngushtë me mënyrën se si Kosova do të perceptohet jashtë vendit. Në këtë kuadër, përflitet se qasja synon të krijojë imazhin e një territori ku pasiguria dhe radikalizmi shfaqen si rrezik i vazhdueshëm.
Javën e kaluar, një vendim në nivel gjyqësor në Prishtinë ka përforcuar debatin publik rreth rolit të shërbimeve serbe në çështje që lidhen me radikalizmin. Gjykata Themelore në Prishtinë ka konstatuar se Hysri Selimi iu bashkua ISIS-it me udhëzime të BIA-s serbe. Në të njëjtin konstatim, përmendet edhe fakti se ky individ, përveç udhëzimeve, e informonte BIA-n lidhur me rrymat radikale islame në Kosovë.
Peci: Serbia synon të njollosë Kosovën për ta paraqitur të pasigurt
Sipas Lulzim Pecit, informacionet që lidhen me interesimin e Serbisë për rryma radikale fetare në Kosovë nuk sjellin befasi. Ai thotë se Serbia, por edhe Rusia, që nga vitet e 90-a kanë punuar në mënyrë të ngjashme: fillimisht për t’i paraqitur shqiptarët si pjesë të një narrative problematike dhe më pas për ta shtrirë këtë figurë edhe në imazhin e Kosovës në arenën ndërkombëtare. Në këtë mënyrë, narrativat synojnë ta mbajnë Kosovën të lidhur me ekstremizmin në perceptimin global.
Ai e lidh nevojën e këtyre informacioneve me mekanizmat e “baltosjes” së Kosovës. Llogjika e pretenduar është që përmes këtyre skemave të ndikimit të krijohet një tablo e errët për sigurinë dhe stabilitetin e vendit. Në vlerësimin e tij, informacionet u shërbejnë atyre për ta paraqitur Kosovën si “vend të pasigurt” dhe si territor që ka “inklinime të radikalizmit islam”, duke e kthyer çështjen në një element të qëndrueshëm propagandistik.
Peci thekson gjithashtu se, pavarësisht se një numër jo i vogël i njerëzve nga Kosova ka shkuar në Siri, ky nuk e përfaqëson thelbin e problemit për Kosovën. Ai argumenton se nuk mund t’i vendoset Kosovës një identitet i tillë, sikur të ishte një hapësirë e drejtpërdrejtë ku radikalizmi është karakteristikë kryesore. Në këtë kontekst, ai thekson se Kosova e ka luftuar radikalizmin islam dhe se vendi nuk duhet të klasifikohet sipas skemave të narrativave të jashtme.
Në përmbyllje, çështjet e trajtuara në gjykatë dhe diskutimet publike përputhen me vijën e argumentit të Pecit: një përpjekje për ta dëmtuar imazhin e Kosovës në plan ndërkombëtar, si dhe për të ndarë komunitetet mes tyre. Përballë këtyre pretendimeve, qasja e diskutimit publik vazhdon të mbetet e fokusuar te mënyra se si perceptimi jashtë vendit krijohet dhe si çështjet e sigurisë ndërthuren me strategji më të gjera politike.
Botuar fillimisht në Koha.net
