Marrëdhënia mes nënës dhe vajzës shpesh përshkruhet si e veçantë, e mbushur me dashuri dhe përkujdesje. Por, në disa familje, kjo lidhje mund të bëhet edhe më e vështirë se sa duket, sidomos kur në darka apo situata të përditshme lindin debate që përsëriten. Kur tensioni nis pa u vënë re paraprakisht, një bisedë e thjeshtë mund të përshkallëzohet shpejt në konflikt.
Një skenar i zakonshëm është kur të dyja palët kanë pritshmëri të ndryshme për mënyrën si “duhet” të shkojnë gjërat. Edhe nëse nuk ka qëllim për të lënduar, vajza mund të mendojë se po gjykohet ose po i merret hapësira e saj, ndërsa nëna ndihet e neglizhuar ose beson se po nuk ndërhyn, do të humbasë mundësinë për të ndihmuar. Këto mospërputhje, të mbledhura ndër vite, mund të shpërthejnë papritur në një moment të vetëm.
Një tjetër shkak që krijon tension janë interpretimet e ndryshme të asaj që thuhen gjatë bisedës. E njëjta fjali mund të dëgjohet si këshillë nga njëra anë dhe si kritikë nga ana tjetër. Kjo ndodh shpesh kur bisedat kthehen te gabime të vjetra, kur përmenden vendime të mëparshme ose kur secila mban “në mend” një histori që tjetra e ka lënë pas dore. Kur mesazhet nuk kuptohen saktë, diskutimi rrit tonet dhe zgjatet.
Po ashtu, disa vajza nisin të reagojnë më fort kur ndihen se u kërkohet të justifikojnë zgjedhjet e tyre, pa i dhënë liri të plotë për të bërë gabime apo për të mësuar. Nga ana e nënës, ndërhyerja shpesh vjen nga shqetësimi, por mënyra si shprehet mund të tingëllojë si presion. Ky shkak i papritur është i lidhur me kontrollin e tepruar: kur një vajzë e percepton se po vendosen kufij pa nevojë, ajo mbyllet dhe konflikti bëhet më i vështirë për t’u shuar.
7 shkaqe të papritura që ndezin tensionet nënë-bijë
Në listën e shkaqeve që shpesh shndërrohen në tension, hyn edhe mënyra si trajtohen kufijtë mes brezave. Vajza mund të ketë nevojë për privatësi, për kohë vetëm, apo për vendime personale pa u komentuar në çdo hap. Në të njëjtën kohë, nëna mund të presë të jetë gjithmonë pjesë e diskutimeve, sepse e ka parë kështu mënyrën “si duhet”. Kur kufijtë nuk respektohen, bisedat kthehen në debat dhe zëvendësojnë dialogun.
Një tjetër arsye e papritur është lodhja emocionale e akumuluar. Edhe kur nuk ka ndonjë ngjarje të madhe, stresi i përditshëm, puna, përgjegjësitë në shtëpi dhe presioni për të qenë “gjithmonë mirë” e bëjnë më të lehtë që reagimet të dalin jashtë kontrollit. Një darkë familjare, ku fillimisht flitet për gjëra normale, mund të përfundojë me debat të tepruar kur asnjëri nuk është në gjendje të dëgjojë realisht, por vetëm të mbrojë veten.
Po ashtu, konflikti mund të ndizet nga krahasimet—si me motra, me shoqe, apo edhe me mënyrën si ka vepruar vetë nëna në të kaluarën. Kur vajza dëgjon se “dikur” ishte ndryshe, ose se “duhet të veprojë” si dikush tjetër, ajo ndihet e pavlerësuar për atë që është dhe për atë që po ndërton. Krahasimet e shpeshta, sado të vogla, krijojnë një atmosferë ku çdo bisedë bëhet provë dhe jo mundësi për mirëkuptim.
Më në fund, një shkak që e mban tensionin gjallë është përsëritja e debatit në të njëjtat kushte. Kur një diskutim mbyllet pa u sqaruar, por vetëm “kalon”, herën tjetër ndizet përsëri me të njëjtat argumente. Kjo e bën marrëdhënien të ndihet e paqëndrueshme: vajza mund të presë konfliktin, ndërsa nëna mund të mendojë se po përpiqet për të rregulluar diçka që s’është rregulluar kurrë. Në këto raste, tensioni bëhet pjesë e rutinës dhe jo një çështje e izoluar.
Botuar fillimisht në Albeu
