6 gjestet e gjyshërve që fëmijët i kuptojnë më vonë

Disa gjëra nga fëmijëria duken të zakonshme kur ndodhin, por me kalimin e kohës kthehen në kujtime të rralla. Nipërit dhe mbesat mund t’i shohin si thjesht ëmbëlsirat, lodrat, ose ato momente të vogla kur gjyshja përgatit diçka të veçantë dhe gjyshi vjen me një dhuratë. Ndërkohë, liria për të bërë gjëra që prindërit ndonjëherë nuk i lejojnë, e bën atë periudhë edhe më të paharrueshme.

Por ndërsa rriten, shumë prej atyre që dikur i kishin si “routine” fillojnë të marrin kuptim tjetër. Në moshë madhore, të njëjtët njerëz e kuptojnë më qartë se sa e madhe ka qenë dashuria, përkujdesja dhe ndjenja e sigurisë që kanë marrë nga gjyshërit. Këto gjëra shpesh nuk shfaqen me zhurmë: shprehen përmes detajeve—një vizatim i ruajtur, një bisedë pa gjykime, një ushqim i preferuar i gjetur në kohë, ose një këshillë që atëherë dukej e parëndësishme.

Shumë njerëz tregojnë se prania e gjyshërve, edhe kur është e qetë, lë gjurmë që mbeten për vite. Më poshtë janë gjashtë gjëra që gjyshërit bëjnë për nipërit dhe mbesat, vlera e të cilave kuptohet shpesh vetëm kur njeriu rritet.

6 gjestet që kthehen në kujtimet më të çmuara të rritjes

1) Ruajnë kujtime që të tjerëve u duken të parëndësishme. Vizatimett e fëmijërisë, kartolinat e punuara në kopsht, punimet e para me dorë dhe fotografitë familjare mund të duken thjesht sende për të tjerët. Por për gjyshërit kanë vlerë të veçantë, sepse ata shpesh i ruajnë për vite të tëra. Ndërkohë që fëmijët kalojnë shpejt nga një aktivitet te tjetri, gjyshërit i kthejnë këto gjëra në prova të përpjekjeve të vogla dhe të dashurisë së madhe. Kur i gjejmë përsëri si të rritur, kuptojmë se dikush i ka konsideruar të rëndësishme edhe arritjet tona minimale. Pas tyre qëndrojnë krenaria, dashuria dhe dëshira për të ruajtur çastet e fëmijërisë.

2) U besojnë dhe dinë t’i dëgjojnë. Gjatë rritjes, fëmijët përballen me probleme që jo gjithmonë e kanë të lehtë t’i ndajnë me prindërit. Ndonjëherë kanë frikë se nuk do të kuptohen ose se shqetësimet e tyre do të nënvlerësohen. Në këtë pikë, gjyshërit që dinë të dëgjojnë pa nxjerrë përfundime të nxituara krijojnë një hapësirë ku fëmija ndihet i pranuar. Kjo marrëdhënie ndërton besim dhe e ndihmon atë të shprehet më lehtë, pa u ndjerë i/e gjykuar. Megjithatë, besimi nuk do të thotë fshehje e situatave që mund ta rrezikojnë fëmijën.

3) I duan edhe kur gabojnë. Një nga dhuratat më të rëndësishme që gjyshërit mund të ofrojnë është ideja se dashuria nuk lidhet vetëm me notat, sukseset apo bindjen e përhershme. Fëmijët gabojnë, ndryshojnë mendim dhe marrin vendime të gabuara, por kanë nevojë të dinë se mbeten të dashur. Kjo nuk nënkupton justifikim të çdo sjelljeje apo anashkalim të rregullave të prindërve. Përkundrazi, do të thotë të dallosh gabimin nga vlera e fëmijës si person. Kur rriten, nipërit dhe mbesat shpesh e kuptojnë rëndësinë e atij momenti kur dikush nuk i krahasonte vazhdimisht me të tjerët, por i shihte si individë me potencial.

4) Shtëpia e tyre bëhet vend sigurie. Për shumë njerëz, shtëpia e gjyshërve mbetet ndër kujtimet më të ngrohta të fëmijërisë. Aromat e njohura, ushqimet e preferuara, tregimet familjare dhe pasditet pa nxitim krijojnë ndjenjë përkatësie. Por rëndësia nuk mbaron te atmosfera. Gjyshërit shpesh ofrojnë mbështetje kur fëmija përjeton vështirësi në shkollë, kur ndodhin ndryshime familjare ose kur kalon periudha emocionalisht të ngarkuara. Prania e tyre e qetë mund të bëhet një mbështetje e çmuar, një vend ku njeriu ndihet i qetësuar dhe i kuptuar.

5) Dinë t’i gëzojnë me kënaqësi të vogla. Nganjëherë mjafton një copë ëmbëlsirë më shumë, një lojë që zgjat pak më gjatë apo një shëtitje e paplanifikuar për të krijuar kujtime të paharrueshme. Por çastet më të bukura nuk lidhen domosdoshmërisht me dhuratat materiale. Përgatitja e petullave, mësimi i një recete familjare, riparimi i një sendi apo bisedat para gjumit mund të kenë vlerë shumë më të madhe. Kur rriten, nipërit dhe mbesat e kuptojnë se dhurata më e rëndësishme ka qenë koha dhe vëmendja që gjyshërit u kushtonin.

6) Përcjellin mësime jete përmes përvojës. Gjyshërit kanë përjetuar suksese, zhgënjime, vështirësi dhe vendime që u kanë dhënë mësime të rëndësishme. Duke i ndarë këto përvoja, ata u ofrojnë brezave të rinj një këndvështrim tjetër mbi jetën. Në adoleshencë, këshillat e tyre mund të duken të vjetruara ose tepër të thjeshta. Megjithatë, vite më vonë, shumë njerëz kujtojnë pikërisht ato fjali që dikur i dëgjonin pa shumë vëmendje. Gjyshërit nuk kanë nevojë t’u imponojnë bindjet nipërve dhe mbesave; mjafton t’u tregojnë përvojat, t’i dëgjojnë dhe t’i ndihmojnë të gjejnë përgjigjet e tyre.

Në fund, ajo që mbetet nga fëmijëria nuk janë vetëm lodrat dhe ëmbëlsirat, por ndjenja se kemi qenë të dashur, se dikush ka besuar tek ne dhe se gjithmonë kemi pasur një vend ku të kthehemi. Shpesh, vetëm kur rritemi, kuptojmë se dhurata më e madhe e gjyshërve ishte prania e tyre—në çdo gjest, në çdo bisedë dhe në çdo kujtim që ruhet deri në ditët e mëvonshme.

Botuar fillimisht në Telegrafi

Exit mobile version