Salih Ahmed Hamid, 13-vjeç, nga lagjja Shuxhaije në lindje të qytetit të Gazës, vazhdon të ndjekë pasionin e tij për futbollin, edhe pasi jeta e tij u përmbys në një moment të vështirë. Ai nuk është dorëzuar pavarësisht se ka humbur këmbën e djathtë në një sulm izraelit, i cili ndodhi në vitin 2021.
Pas sulmit, ndryshimet për Salihun kanë qenë të mëdha. Humbja e këmbës i solli vështirësi në lëvizje dhe e detyroi të përshtatej me një realitet të ri. Për të vazhduar jetën e përditshme dhe për të mos e ndërprerë ritmin e aktivitetit, ai nisi të përdorte një protezë, që i shërbente si zgjidhje për lëvizjen dhe për t’u kthyer gradualisht te ajo që e bënte të ndihej mirë.
Edhe para se të ndodhte incidenti, Salihu kishte ndërtuar një lidhje të fortë me futbollin. Ai e kishte luajtur këtë sport që nga fëmijëria dhe, edhe pas humbjes së këmbës, nuk arriti të largohej nga fusha. Kur i jepet mundësia, ai mblidhet me shokët dhe luan futboll, duke përdorur protezën që mban. Proteza e tij e punuar përmes një qasjeje artizanale i ka lejuar të ruajë kontaktin me futbollin, megjithëse jo në të njëjtat kushte si më parë.
Futbolli mbetet mënyra e Salihut për të mos u dorëzuar
Salihu tregon se futbolli për të është më shumë se sport: është një mënyrë për t’u mbajtur pas jetës. Ai shprehet se dëshiron të gjejë mënyra për të luajtur sërish futboll, duke u mbështetur në protezën e tij. Edhe pse përpjekjet e tij janë të vazhdueshme, ai pranon se aktualisht mund të luajë vetëm në mënyrë të kufizuar, pikërisht për shkak të protezës që përdor.
Para sulmit, Salihu shkonte në shkollë dhe e jetonte ditën me aktivitetet e zakonshme për moshën e tij: luante me shokët dhe ishte pjesë e jetës sociale që i jep fëmijërisë një ndjesi normale. Pas vitit 2021, ai thekson se aftësitë e tij në futboll janë zvogëluar. Ai thotë se dikur luante shumë mirë futboll, ndërsa tani mund të luajë vetëm në mënyrë të kufizuar me protezën që ka. Në këtë kontekst, ai shpreh një kërkesë të qartë: të marrë një protezë më të mirë.
Dëshira e tij është që një protezë më cilësore t’ia rrisë mundësinë e lëvizjes dhe ta ndihmojë të kthehet edhe më shumë te futbolli. Ai thotë se synimi i tij i vetëm është të ketë një protezë më të mirë dhe të zhvillojë më tej futbollin e tij. Kjo kërkesë lidhet drejtpërdrejt me nevojën e tij për lëvizje të më të lehtë dhe më të përshtatshme në përditshmëri, si edhe për të pasur më shumë hapësirë për të luajtur.
Edhe babai i tij, Ahmed Hamid, e përshkruan jetën para dhe pas sulmit. Ai thotë se para incidentit, djali i tij shkonte në shkollë, luante me shokët dhe e vazhdonte jetën normalisht. Pas sulmit, situata u bë më e ndërlikuar dhe kërkon përkujdesje. Ahmed Hamid thekson se Salihu ka nevojë për kujdes dhe trajtim të rregullt mjekësor, si dhe për një protezë të përshtatshme që do t’ia lehtësonte lëvizjen dhe jetën e përditshme.
Në këtë sfond, të dhënat e UNICEF-it tregojnë se më shumë se 11 mijë fëmijë në Gaza kanë nevojë për kujdes afatgjatë dhe rehabilitim. Kjo lidhet me “lëndimet e rënda që u kanë ndryshuar jetën”, duke e bërë të domosdoshme jo vetëm trajtimin mjekësor, por edhe mbështetjen për përshtatjen e aftësive dhe për rikthimin e fëmijëve në aktivitetet që u sjellin normalitet. Për Salihun, futbolli mbetet një synim i rikthyer me përpjekje të vazhdueshme dhe me shpresën që një protezë më e mirë t’ia hapë rrugën drejt më shumë lirisë në lëvizje dhe në lojë.
Botuar fillimisht në Telegrafi