Artisti Ҫun Lajҫi i është drejtuar publikisht Vjosa Osmanit, pas rikthimit të saj në LDK. Në një postim në Facebook, ai ka shprehur habi lidhur me veprimet e Osmanit dhe ka përdorur një gjuhë shumë të drejtpërdrejtë për të komentuar rrjedhën politike që ka marrë ajo, duke vënë në pah asaj që ai e quan ambicie “të zeza” dhe “të kalbuna”.
Lajҫi shkruan se nuk i kishte shkuar mendja se Osmanit do t’i shfaqen ambicie të tilla, të cilat i lidh me një qëndrim “inatçor”. Në postim ai përdor një krahasim goditës, duke thënë se kjo ndodh “me hujin e nji kali pa fre”. Sipas shkrimit të tij, kjo qasje e ka çuar Osmanin në një rrugë që nuk përputhet me pritjet që, siç lë të kuptohet, kishte krijuar më herët tek ajo.
Artisti më pas i rikthehet periudhës ku, sipas tij, Osmanit i ka dhënë rëndësi roli i Kurtit në skenë. Ai shkruan se, “për hir të Kurtit, që të mori përdore e të nxori në skenë”, kur LDK-ja e kishte “shqelmin” dhe “mbylli derën”. Në këtë kontekst, ai kujton mënyrën se si Kurti, sipas postimit, i është drejtuar publikut me fjalën se: “kjo asht mbretnesha Presidente”.
Ambicia për pushtet, jo për shtet
Në vazhdim të shkrimit, Ҫun Lajҫi i drejtohet Osmanit duke theksuar se ajo ka humbur qytetarët që e votuan. Ai e paraqet si të qartë, qëndrimin e saj të mëvonshëm, duke e përshkruar si luftë për pushtet dhe jo për shtet. Në këtë linjë, ai shprehet se nuk do t’i japë më hapësirë egoja e saj, e cila sipas tij po kërkon “me marrë edhe ma shumë hov” prej inatit, duke e lënë të kuptohet se ky interes nuk lidhet me interesin publik.
Artisti përdor edhe një figurë letrare që e përsërit disa herë: “Kali i Trojës”. Ai i ngre disa pyetje Osmanit, duke sugjeruar se a mos është ajo “Kali i Trojës” që ka zbarkuar para pesë vitesh. Sipas tij, prej “barkut të atij kali” zbriti një “llum njerëzish” në oborrin e Kurtit. Më tej ai kërkon pastrim të atij “llumit”, duke thënë: “pastroje oborrin prej llumit të njerëzve me ambicie të kalbuna”.
Ҫun Lajҫi shton se “bërllogun” që e quan të përpunuar “para pesë vitesh” nuk e ka lënë në vend, por e ka marrë me vete, duke e përkundur dhe duke i kënduar “ninulla”. Ai e lidh këtë me një imazh ku, sipas tij, kur dalin “krundet në krye t’ujit”, vlon qumështi dhe prej gufimit “shkumbët e bardha” ia shojnë zjarrin. Në pjesën tjetër të postimit, ai thotë se Osmanit i ka shkuar më shumë për të “shuejte” mirësinë dhe dashurinë që pretendon se kishte pasur, duke e konsideruar kthesën e saj si tradhti të asaj që ai e quan mbështetje.
Ai pohon se romani i tij “Bastardët” fillon me Osmanin dhe se njerëzit e LDK-së, në Shtudgard, kanë kërkuar madje “me djegë” këtë roman. Për Lajҫin, kjo tregon se sa shumë ka qenë e lidhur mbështetja e tij fillimisht me Osmanin, “pa rezervë”, kur ai thotë se kishte besuar se ajo ishte e “zonja me dredhë e me zhdredhë punët për mbarë”. Por, vijon ai, “s’e disha” që “etja për pushtet” paska qenë kaq e madhe.
Postimi mbyllet me një vlerësim të ashpër ndaj asaj që ai e quan veprim politik pasues: “Bane mirë që Kalin e Trojës ma në fund e ktheve aty ku u ndërtue”. Ai thotë po ashtu se ia është “fshirë oborrin Kurtit” dhe se, pavarësisht “hirësisë”, Osmanit i është kthyer sjellja e saj “te pështyma”. Sipas tij, ky është momenti kur “ambicia e sëmurë për Presidencën mori flakë”. Në fund, ai i drejtohet Osmanit duke thënë se i ka humbur ata që e votuan, duke shtuar: “Me vjen keq për ty!”, si edhe duke e kritikuar ashpër për atë që e paraqet si humbje të “fytyrës” së një shqiptareje që, sipas tij, nuk tradhton për kolltuk e për luks.
Botuar fillimisht në Bota Sot
