Zvicra i ka kthyer gjërat në rrugën e duhur në Botërorin 2026, pas një skenari që e kishte shoqëruar shpesh në vitet e fundit: penalltitë. Pas humbjes ndaj Polonisë, Spanjës dhe Anglisë—të ndërthurura me fitore mbresëlënëse ndaj Francës në “Euro 2020”—zviceranët përballë Kolumbisë arritën të marrin përgjigjen që u mungonte në fundet nga pika e bardhë.
Në ndeshjen e fundit të një të tetës së finales së Botërorit, të martën mbrëma, Zvicra u përball me Kolumbinë dhe arriti të fitojë në momentet vendimtare të sfidës. Më tej, ky sukses shënoi një arritje të veçantë: për herë të parë që nga viti 1954, Zvicra arriti të shkojë në çerekfinale. E gjitha kjo ndodhi pas një historie ku, në kompeticionet e fundit, skuadra shpesh kishte dështuar në gjuajtjet e penalltive.
Seminari u fokusua te skenari i penalltive
Përpara Botërorit, Zvicra u përgatit posaçërisht për të menaxhuar pikërisht “momente të tilla”, sipas asaj që është përshkruar në një seminar. Detaji kryesor i përgatitjes ishte skena që përfshinte futbollistët te penalltitë: para çdo penalltie të zviceranëve, një bashkëlojtar shkonte drejt pikës së penalltisë së bashku me lojtarin që do të kryente goditjen. Sipas përshkrimit, kjo nuk ishte një lëvizje spontane gjatë ndeshjes, por pjesë e një plani të menduar mirë që synonte të përballeshin me skenarë të mundshëm në Botëror.
Ideja pas kësaj “shoqërimi” lidhej me rolin që ka kundërshtari kur afrohet momenti për goditjen. Në penallti, kundërshtarët tentojnë vazhdimisht të shpërqendrojnë lojtarin që do të gjuajë, duke përdorur veprime të ndryshme për ta nxjerrë nga ekuilibri. Pikërisht këtu hynte detyra e bashkëlojtarit shoqërues: ta mbante lojtarin që do të ekzekutonte penalltinë të përqendruar, pa e lejuar të tundet nga presioni i çastit.
Selektori Murat Yakin, pas ndeshjes, e lidhi drejtpërdrejt këtë qasje me atë që Zvicra bëri në seminar. Ai tha se “Shoqërimi i gjuajtësit ishte pjesë e seminarit”, duke theksuar se lojtari që gjuan duhet të ruajë qetësinë dhe të mbajë fokusin. Po ashtu, Yakin shtoi se skuadra nuk do të kishte arritur suksesin për të dalë fituese në një situatë të tillë nëse nuk do të kishte trajtuar çdo element përpara se të vinte prova reale në fushë.
Në ndeshje, kur Granit Xhaka iu afrua për të ekzekutuar penalltinë e parë, u pa se kundërshtari tentoi ta prishte qetësinë. Portieri kolumbian Camilo Vargas dhe mbrojtësi Yerrri Mina u përpoqën ta shpërqendronin Xhakën. Megjithatë, Xhaka u shoqërua nga Manuel Akanji dhe, pavarësisht ndërhyrjeve, ekzekutimi rezultoi i saktë. Në përshkrimin e mëtejshëm, thuhet se portieri preku pak topin, por kjo nuk e ndryshoi rezultatin e goditjes së zviceranit.
Akanji foli edhe për ndikimin që i është dhënë këtij skenari. Ai vuri në dukje se kjo ishte “me të vërtetë e rëndësishme” dhe se trajneri i portierëve, Patrick Foletti, u kishte dhënë ekipit një prezantim të mirë për atë që duhej bërë. Akanji tha se ai vetë dështoi nga pika e bardhë, por gjithsesi vlerësoi se pjesa tjetër e stafit dhe e ekipit mori një udhëzim të dobishëm. Yakini, nga ana tjetër, nuk ka dhënë më shumë detaje për përmbajtjen e seminarit, por u shpreh se skuadra i ka prezantuar lojtarët me dy ose tri teknika për ta menaxhuar këtë skenar.
Edhe pse efekti i plotë i shoqërimit të lojtarëve mund të mos provohet me prova të drejtpërdrejta gjatë një momenti të vetëm, ajo që mbetet e qartë nga kjo përgatitje është se Zvicra e trajtoi penalltinë si një çështje organizimi dhe përqendrimi, jo vetëm si sfidë teknike. Për Yakinin, Akanjin dhe të tjerët, qasja e planifikuar në seminar duket se ka dhënë fryte, pikërisht atëherë kur ishte më vendimtare—në një ndeshje që i çoi zviceranët në çerekfinale pas shumë dekadash.
Botuar fillimisht në Koha.net
