Çmontimi i “San Siros” – një prej stadiumeve më ikonike të futbollit italian – po kthehet nga një ide e vështirë për t’u pranuar në një rast konkret që synon të sjellë përfitime për mjedisin. Ndërsa në të kaluarën besohej se marrja në shtëpi e një pjese nga një tempull përbënte sakrilegj, sot të njëjtën logjikë po e zhvendos një qasje krejt tjetër: përdorimi i elementeve të ndërtimit për një jetë të re, në mënyrë që të ulen ndikimet mjedisore.
“San Siro” nuk është thjesht një stadium. Për shumë tifozë dhe për qytetin që e ka mbajtur si simbol për dekada, ajo ka qenë si një tempull i futbollit. Pikërisht ky status kulturor e bën edhe më të veçantë mënyrën se si po trajtohet plani i çmontimit: ideja nuk është thjesht zhdukja e një strukture, por menaxhimi i saj në mënyrë që materialet të mos përfundojnë automatikisht si mbetje.
Sipas dokumenteve zyrtare që lidhen me “Raportin Mjedisor”, pohohet se praktika e rimarrjes së pjesëve – që më herët shihej si veprim i papranueshëm – sot konsiderohet e mundshme dhe, mbi të gjitha, e dobishme. Në vend të shkatërrimit të menjëhershëm, synohet që elementet të hiqen dhe të ridrejtohen në një cikël tjetër përdorimi, duke nxitur riciklimin dhe reduktimin e mbetjeve ndërtimore.
Ky plan lidhet me idenë që përmes menaxhimit të duhur të materialeve të “San Siros” mund të arrihen rezultate të mira mjedisore. Kur një strukturë çmontohet në mënyrë të planifikuar, jo çdo pjesë duhet të trajtohet si mbeturinë. Përkundrazi, pjesët mund të ndahen, të përgatiten për ripërdorim dhe të kontribuojnë në uljen e nevojës për prodhim të ri materialesh. Në këtë mënyrë, ndikimi i përgjithshëm mjedisor i projektit pritet të jetë më i ulët krahasuar me një skenar ku gjithçka do të shpërndahej si mbeturina.
Çmontimi me synim riciklimi: “San Siro” po kthehet në përfitim për mjedisin
Koncepti që qëndron në bazë të kësaj qasjeje është i thjeshtë: të shndërrohen elementet e një ndërtese sportive me vlerë historike në burime. Në praktikë, kjo nënkupton një planifikim të kujdesshëm të çmontimit, kategorizimin e materialeve dhe një proces që i jep përparësi përdorimit të tyre në fazat pasuese. Në këtë kuadër, përfitimet nuk shihen vetëm në nivel simbolik apo kulturor, por edhe në aspektin e ndikimit mjedisor që lidhet me sasinë e mbetjeve dhe energjinë e nevojshme për prodhime të reja.
Ndërkohë, narrativa që ngrihet rreth “San Siros” ndryshon me kohën. Në të kaluarën, ideja që dikush të marrë në shtëpi një pjesë të një tempulli shihej si sakrilegj. Tani po ndodh e kundërta: kjo lloj “ndarjeje” nga struktura po konceptohet si diçka që, kur kryhet në mënyrë të organizuar dhe të lidhur me proceset e riciklimit, mund të krijojë vlera shtesë dhe të mbështesë një qasje më të qëndrueshme. Kështu, plani i çmontimit nuk trajtohet vetëm si një hap logjistik, por edhe si një mënyrë për të menaxhuar ndikimin në mjedis.
Ndërsa pritet që ky proces të ecë sipas dokumenteve zyrtare, mesazhi që del është i qartë: “San Siro”-n, tempullin e futbollit italian, po e shndërrojnë në një rast konkret ku materialet e ndërtimit trajtohen me logjikën e riciklimit dhe me synimin për të reduktuar efektet negative. Në fund të fundit, ideja kryesore është që çmontimi të mos nënkuptojë thjesht fundin e një epoke, por edhe hapjen e një kapitulli të ri për mjedisin.
Botuar fillimisht në IndeksOnline
