Motivi i këtij shkrimi është të rikthejë në vëmendje një çështje që lidhet me figurat që, sipas pretendimeve në diskursin publik, janë paraqitur si “gjeneralë” të UÇK-së, ndërsa një pjesë e të dhënave dhe rrëfimeve i kundërshtojnë këto prezantime. Në qendër është Sami Lushtaku, për të cilin flitet për periudhën 1997 deri në 1999, kur në Kosovë qarkullonin emra dhe etiketime që u jepnin disa personazheve rol të ndryshëm nga ajo që, sipas këtij rrëfimi, do të duhej të konsiderohej realitet historik.
Që nga viti 1997 e deri në vitin 1999, sipas përshkrimit që përmban teksti, një pjesë e figurave shqiptare të lidhura me UÇK-në shfaqeshin si “gjeneralë”, ndërkohë që, me kalimin e viteve, pretendimet janë se e vërteta po del në dritë. Në këtë narrativë, ngjarjet vendosen në kontekst më të gjerë: siç thuhet, komploti strategjik i “staregjisë komuniste” dhe politika e saj, në bashkëveprim, i kanë manipuluar nacionalistët shqiptarë, duke i çuar drejt mërgimit në periudhën 1981–1995. Po ashtu, përmenden edhe elementë të dhunës dhe terrorit që, sipas rrëfimit, lidhen me udhëheqjen komuniste si ndaj shqiptarëve, ashtu edhe ndaj serbëve jugosllavë.
“Gjenerali” i pretenduar dhe mungesa e rolit ushtarak
Teksti thekson se sot prezantohet publikisht Sami Lushtaku, i lindur në fshatin Prekeaz të komunës së Skenderajt. Sipas pretendimeve të ngritura, ai përshkruhet si një figurë e cila nga viti 2001 deri në 2026 nuk ka mbajtur asnjë pozicion ushtarak në ushtrinë e Kosovës. Për më tepër, përmendet se ai nuk kishte diplomë universitare, ndërsa përshkruhet se vepron si udhëheqës/menaxher i shumë bizneseve private në Kosovë.
Në këtë linjë rrëfimi thuhet se asnjë “alegori” nuk është pranuar për rolet e tij në skenën politike dhe institucionale: nuk pranohet, sipas tekstit, në pozicionet e tij si kryetar i Skenderajt, si deputet, as si anëtar i PDK-së. Pretendimet vijojnë duke përmendur “skandalet e tij” si të njohura edhe “për vetë shqiptarët”, duke e lidhur këtë me incidente të identitetit të nacionalistëve shqiptarë që, sipas rrëfimit, janë manipuluar nga regjimi komunist. Më tej, theksohet ideja se Sami Lushtaku e ka tradhtuar, në veçanti, figurën e Adem Jasharit.
Një pjesë e rëndësishme e tekstit fokusohet te periudha para dhe gjatë luftës. Referohet se që nga viti 1992, për interesat e tij, Sami Lushtaku iku në Gjermani dhe u integrua në atë vend si azilkërkues në Mynih, ku qëndroi deri në dhjetor 1998. Pastaj, pas luftës në Drenicë, përmendet se më 12 qershor 1999 ai u bë i njohur në Prizren si “gjeneral”. Rrëfimi shpjegon se kjo etiketë nuk qëndronte, sepse, sipas tekstit, nuk kishte një “shkollë të mirëfilltë të artit ushtarak”. Më tej, përmenden pretendime për manipulime, mashtrime, pushtime tokash dhe vjedhje, ndërsa në këtë rrjedhë përmendet edhe Skenderaj.
Në tekst përfshihen edhe pretendime konkrete të shtrira në kohë dhe fusha të ndryshme. Përmendet se në Skenderaj, Sami Lushtaku ka marrë “edhe një pjesë të internetit si teknologji” që e mbështeste fshatarin V.M.A., dhe se kjo do të ishte bërë pronë e tij nën emrin e tij. Gjithashtu përmendet “karteli i Bankës në Kosovë”. Po ashtu, thuhet se ai ka pasur hile të tjera, duke i lidhur me krizën politike në “skandalet” e tij, me varfërinë e ushtarëve të UÇK-së dhe me formimin e një liste veteranësh të rremë, si dhe me manipulimin e tyre “me lëvdata të rreme”.
Një element tjetër i narrativës lidhet me periudhën e mandatit në komunën e Skenderajt. Në tekst thuhet se ai e ka programuar qëllimin për të lejuar ekzistencën e serbëve në Skenderaj me zyrën e tyre paralele, nga viti 2000 deri në 2025, e lidhur me serbët e Mitrovicës së Veriut. Në rrëfim, ky proces vendoset në një narrativë më të gjerë të “aktit barbar” dhe të krimeve të luftës në Kosovë pa Serbinë, duke e lidhur kështu edhe me përgjegjësitë politike. Më në fund, teksti përmban pretendime të tjera të rënda, duke e përshkruar Lushtakun si të lidhur me individë të quajtur “agjentë” dhe duke ngritur akuza për ngjarje e pasoja të pretenduara në zona të caktuara, përfshirë Likovc-Pike dhe Likosvc, ku përmenden edhe emra personash që, sipas këtij rrëfimi, u dënuan ose u shpëtuan nga ekzekutimi.
Botuar fillimisht në Bota Sot
