“Romeo dhe Xhulieta” e William Shakespeareit, në regji të Ilir Bokshit, pritet të jetë shfaqja madhore me të cilën Teatri Kombëtar i Kosovës do të hapë sezonin e ri. Projekti, i paralajmëruar si një sfidë që vjen edhe si rezultat i kushteve në të cilat po realizohet, tashmë ka hyrë në fazën përfundimtare të provave. Premiera është caktuar për të hënën, ndërsa procesi intensiv është përqendruar në detaje që duhet të bashkojnë në skenë lëvizjen, hapësirën, dritën, tingullin dhe lojën e aktorëve.
Katër ditë para premierës, ritmi i punës në Amfiteatrin e Teatrit Kombëtar të Kosovës është rritur. Procesi kishte nisur me koncept dhe skicë, por gjatë javëve të fundit ajo që ishte planifikuar në letër po merr formë konkrete. Pas më shumë se një muaji pune në tekst, regji, dramaturgji dhe koreografi, ekipet janë angazhuar kryesisht që materialet skenike dhe interpretimi të sinkronizohen në mënyrë të saktë.
Te provat e fundit, të enjten pasdite, skena ka qenë e përqendruar në sallën ku do të prezantohet shfaqja. Në këtë fazë, efektet që më herët ishin të planifikuara për projeksione në ekran kanë marrë një trajtim më të përmbajtur. Në vend të tyre, përmes perdeve të gjata të bardha krijohet një lloj mjegullimi i hapësirës, i cili i jep kompozimit një tjetër dimension vizual. Në skenë, përpara këtij efekti, qëndrojnë elementet kryesore të skenografisë.
Brenda kësaj zgjidhjeje, hapësira skenike po testohet me lëvizjen e aktorëve. Midis elementeve të mëdha të vendosura në skenë, ata vazhdojnë të lëvizin gjatë provave, duke kërkuar që tranzicionet dhe pozicionimet të dalin natyrshëm. Përveç lojës së aktorëve, pjesë e rëndësishme e provave janë edhe lidhjet mes skenografisë dhe mënyrës si drita i shoqëron skenat. Kjo qasje synon që ndryshimet në hapësirë të mos duken të shkëputura, por të jenë pjesë e një tërësie.
Në pamjet që po ndërtohen për shfaqjen, disa prej vendeve që do të shfaqen janë të qarta në koncept: kopshti, kisha, një hapësirë tjetër kishtare dhe ballkoni i Xhulietës. Ndërtimi i këtyre mjediseve lidhet drejtpërdrejt me idenë e regjisës dhe me mënyrën si elementet skenike krijojnë iluzionin e hapësirës. Përmes perdeve të bardha dhe organizimit të skenografisë, skenat që lidhen me këto vende synojnë të kenë atmosferën e kërkuar, pa e humbur qartësinë e lëvizjeve në skenë.
Provat finale po i kthejnë idetë në skena konkrete
Procesi po zhvillohet paralelisht me një sfidë praktike që lidhet me hapësirën. Mungesa e hapësirës në objektin e Amfiteatrit, e cila u përmend që në fillim si faktor kufizues, është reflektuar edhe në zgjidhjet që po aplikohen gjatë realizimit. Kjo ka bërë që ekipi të mendojë më shumë për mënyrën si do të organizohen elementet, si do të lëvizin aktorët dhe si do të shfaqen efektet që i shërbejnë rrjedhës së shfaqjes.
Ndërkohë që premiera afrohet, prova e të enjtes ka shënuar qartë kalimin nga faza e përgjithshme në atë të detajeve. Tashmë, ajo që në ditët e para ka qenë koncept dhe skicë, po merr formë konkrete përmes punës së përditshme. Për të hënën, kur pritet të mbahet premiera, ekipi synon që të gjitha segmentet—lëvizjet, hapësira, drita, tingulli dhe interpretimi—të bashkohen në një performancë të rregullt, pavarësisht kushteve në të cilat po realizohet projekti.
Botuar fillimisht në Koha.net
