Ish-ambasadori i Shqipërisë në Shtetet e Bashkuara, Roland Bimo, ka komentuar zhvillimet në prag të vendimit të Gjykatës Speciale në Hagë për ish-krerët e UÇK-së. Në një paraqitje në emisionin “Now” në Euronews Albania, ai u ndal te pritshmëritë që po krijohen për këtë proces dhe mënyra se si publiku po e lexon rrjedhën e çështjes.
Bimo tha se entuziazmi për një vendim të mundshëm pafajësie nuk duhet të shoqërohet me pritshmëri të tepruara. Sipas tij, procesi nuk lidhet me luftën në kuptimin e thjeshtë të ngjarjeve të asaj periudhe, por ka karakter politik. “Sot ne jemi entuziastë, se duket sikur presim mëshirë, ndërkohë që i gjithë procesi është totalisht politik dhe nuk ka lidhje me luftën”, deklaroi ai.
Ai argumentoi se vitet e fundit janë bërë përpjekje për “europianizimin e Serbisë”. Në këndvështrimin e tij, këto iniciativa nuk kanë sjellë rezultatin e pritshëm. Bimo e lidh këtë perspektivë edhe me zhvillime të caktuara që, sipas tij, e kanë bërë më të qartë situatën në terren dhe në logjikën politike të trajtimit të çështjeve.
Në këtë kuadër, ish-ambasadori përmendi edhe ceremoninë e lidhur me Ratko Mlladiçin, duke e radhitur atë mes zhvillimeve që, sipas interpretimit të tij, kanë ndikuar në mënyrën si po shfaqet më qartë konteksti. Për Bimon, këto sinjale kanë rëndësi kur flitet për pritjet dhe drejtimin e proceseve që po zhvillohen në institucione ndërkombëtare.
Procesi në Hagë shihet si politik nga Roland Bimo
Duke iu kthyer asaj që mund të ndodhë në Gjykatën Speciale, Bimo u ndal në një intervistë të profesorit Edward Joseph, të cilën e cilësoi si një pikë e rëndësishme referimi. Ai tha se, për të kuptuar se çfarë pritet “nesër”, intervista e Joseph është elementi më domethënës që i vlen si orientim, pasi përmban argumente dhe të dhëna për kohëzgjatjen dhe koston e procedurës.
Bimo përmendi se Edward Joseph ka folur në një intervistë online në korrik të këtij viti dhe në atë bisedë ka ngritur disa të dhëna konkrete. Ai iu referua faktit se janë harxhuar 500 milionë euro me këtë gjykatë, se procesi ka zgjatur 18 vjet dhe se janë përmendur “me dhjetëra gjykatës” brenda këtij kuadri. Këto elemente, sipas Bimos, e vendosin diskutimin mbi vendimin e ardhshëm në një kontekst më të gjerë, ku lidhen pritshmëritë dhe mënyra se si po menaxhohet çështja.
Sipas Bimos, shpenzimet e konsiderueshme krijojnë edhe një shqetësim lidhur me pritshmëritë për rezultatin e gjykimit. Ai argumentoi se një volum i tillë financimi mund të shërbejë si motivacion për dënim, qoftë në mënyrë të ndërgjegjshme apo edhe të pandërgjegjshme. Në këtë linjë, ai vlerësoi se masa e shpenzimeve dhe kohëzgjatja e gjatë e procesit mund të ndikojnë në perceptimin publik dhe në logjikën institucionale.
Ish-ambasadori shtoi se një vendim pafajësie do të ngrinte pikëpyetje edhe rreth mënyrës se si institucionet europiane do të justifikonin shpenzimet përpara taksapaguesve të vet. Ai e shprehu këtë shqetësim me një pyetje retorike: nëse nuk do të kishte dënim, atëherë si do të mund të justifikoheshin “përpara taksapaguesve” të BE gjithë këto para të shpenzuara. Përfundimisht, Bimo e përmbylli argumentin me idenë se kostoja e procesit, kohëzgjatja dhe vendimi i ardhshëm lidhen ngushtë me pritshmëritë dhe me arsyetimin që do të duhet të jepet institucionalisht.
Botuar fillimisht në Telegrafi
