René Higuita nuk ishte një portier i zakonshëm. Nëse futbolli ka pasur ndonjëherë një figurë që e ka sfiduar vazhdimisht rolin tradicional të portierit, ai është pikërisht kolumbiani që u kthye në simbol të lojës spektakolare. Higuita e ndryshoi mënyrën se si shumë tifozë dhe trajnerë e imagjinonin pozicionin e portierit: jo vetëm si “gardh” mes shtyllave, por si lojtar që guxon të dalë përpara, të nisë aksione dhe të mbajë topin në zona ku zakonisht rrezikohet.
Gjatë karrierës së tij, Higuita u fut në histori për veprime që shpesh dukeshin të pamundura për një portier. Një nga momentet më të njohura është “akrepi” i tij spektakolar, një manovër që e ktheu në figurë të veçantë edhe përtej fushave ku luanin skuadrat e tij. Ky stil kishte një mesazh të qartë: për të, portieri nuk duhej vetëm të priste goditjet, por të ndikonte në lojë, të merrte vendime të shpejta dhe të përballej me rrezikun pa u tërhequr.
Por jeta sportive e Higuita nuk u mbyll me vetëm spektakël. Emri i tij u lidh edhe me ngjarje të tjera që e nxorën atë jashtë logjikës normale të karrierës së një futbollisti. Për herë të caktuar, emri i tij u përfshi në histori që shkuan përtej futbollit, duke e bërë të njohur edhe për publikun që ndiqte sportin vetëm pjesërisht. Kjo periudhë solli një kthesë të fortë në rrugëtimin e tij publik dhe profesional.
Në këtë rrugë, vendimtare u bë edhe fakti se Higuita përfundoi në burg. Sipas të dhënave që lidhen me rastin e tij, ai qëndroi nëntë muaj në burg. Kjo periudhë u trajtua si një ndalesë e madhe për një person që më herët kishte marrë vëmendje për aftësitë e tij në fushë dhe për mënyrën e veçantë se si e përdorte pozicionin e portierit për të lënë përshtypje te të gjithë.
Një portier që nuk pranoi të qëndronte brenda kufijve të zakonshëm
Ajo që e bënte René Higuitën edhe më tërheqës ishte kontrasti mes dy botëve: asaj të futbollit, ku guximi dhe fantazia e tij në fushë e bënin atë të dallueshëm, dhe asaj jashtë stadiumit, ku ngjarjet që u pasuan nuk kishin më asgjë nga drita e lojës. Për shumë njerëz, kjo është arsyeja pse ai mbetet figurë e pazakontë: ai nuk ishte vetëm një portier me reflekse të shpejta, por një lojtar me një identitet që krijonte histori.
Ndikimi i tij në mënyrën se si u perceptua roli i portierit ka mbetur i dukshëm edhe pas kohës së tij aktive. Higuita u shfaq si shembull i një portieri që guxonte të dilte nga korniza, të provonte lëvizje që krijonin emocione dhe të menaxhonte situata me vendime që kërkonin besim. Kjo është ajo që e ka mbajtur emrin e tij të pranishëm në biseda sportive, edhe kur fokusi zhvendoset te pjesa tjetër e jetës së tij.
Në fund, historia e René Higuita tregon një rrëfim të plotë: nga “akrepi” spektakolar që e vendosi në qendër të vëmendjes, te periudha kur u përfshi në ngjarje që shkuan shumë përtej futbollit dhe, më pas, te nëntë muajt në burg. Është një kronikë që e ruan atë si figurë të pazakontë në kujtesën e publikut, sepse bashkon dy dimensione të ndryshme të jetës së një sportisti—atë në fushë dhe atë jashtë saj.
Botuar fillimisht në Albeu
