Një ndryshim në madhësinë e klitorisit mund të kalojë lehtësisht pa u vënë re, sepse ndonjëherë ka shpjegime të thjeshta biologjike. Megjithatë, kur ënjtja zgjat, shoqërohet me simptoma të tjera ose shfaqet pa një arsye të dukshme, është e rëndësishme të kuptohet se mund të mos bëhet fjalë vetëm për një reagim të përkohshëm. Kohëzgjatja dhe shenjat shoqëruese janë ato që ndihmojnë për të vendosur nëse nevojitet kontroll mjekësor dhe vlerësim më i plotë.
Madhësia e klitorisit ndryshon natyrshëm nga një grua te tjetra. Për më tepër, zmadhimi i përkohshëm gjatë eksitimit seksual është një reagim normal i organizmit. Gjatë eksitimit, qarkullimi i gjakut në organet gjenitale rritet, duke shkaktuar fryrje të përkohshme të klitorisit. Në shumicën e rasteve, kjo gjendje zgjat vetëm sa vazhdon eksitimi dhe më pas organi kthehet gradualisht në përmasat e mëparshme.
Nëse vëren se madhësia nuk rikthehet në gjendjen e zakonshme pas përfundimit të eksitimit ose ndryshimi vazhdon për një kohë të gjatë, duhet të shqyrtohet mundësia e një shkaku tjetër. Në mjekësi, një gjendje e njohur për zmadhimin e zgjatur quhet klitoromegali. Ajo mund të jetë e pranishme që nga lindja, por në raste të tjera mund të shfaqet më vonë. Shkaqet mund të jenë të ndryshme: nga ndryshimet hormonale e deri te inflamacionet, irritimet lokale, formacionet në lëkurë dhe disa gjendje të rralla gjenetike.
Kur ënjtja zgjat, kërkohet vlerësim mjekësor
Një nga arsyet e mundshme të ënjtjes së dukshme është vulviti, pra inflamacioni i organeve gjenitale të jashtme. Ky inflamacion mund të shkaktohet nga produktet e higjienës, detergjentët, sapunët aromatikë, lubrifikantët, si dhe nga infeksionet kërpudhore ose infeksionet seksualisht të transmetueshme. Edhe fërkimi i tepruar gjatë marrëdhënieve seksuale, masturbimit ose ndonjë dëmtim lokal mund të çojë në ënjtje dhe ndjeshmëri. E rëndësishme është se ënjtja inflamatore nuk nënkupton domosdoshmërisht klitoromegali të vërtetë, ndaj trajtimi varet nga shkaktari: shpesh përfshin shmangien e irrituesve dhe trajtimin e infeksionit, nëse është i pranishëm.
Ndonjëherë, klitorisi duket më i madh për arsye mekanike ose strukturale, jo vetëm për shkak të ënjtjes. Mund të bëhet fjalë për një formacion që zhvillohet mbi të ose në indet përreth, si ciste, hemangioma apo tumore beninje. Formacionet malinje janë shumë më të rralla, por gjithsesi çdo formacion që rritet, ndryshon pamje, shkakton gjakderdhje apo dhimbje duhet kontrolluar nga gjinekologu. Në këto raste, vlerësimi mjekësor ndihmon për të dalluar natyrën e ndryshimit dhe për të përcaktuar hapat e mëtejshëm.
Kur shkaku është më i ndërlikuar, një rol të rëndësishëm mund ta kenë edhe hormonet. Androgjenët, përfshirë testosteronin, janë të pranishëm edhe në organizmin e femrës, por përqendrimet tepër të larta mund të çojnë në ndryshime fizike, përfshirë zmadhimin e klitorisit. Sindroma e vezoreve policistike (PCOS) është një shkak i njohur i hiperandrogjenizmit dhe shpesh shoqërohet me menstruacione të çrregullta, akne, qime të shtuara në fytyrë dhe vështirësi me fertilitetin. Megjithatë, klitoromegalia është e pazakontë në PCOS; kur shfaqet, sidomos me përparim të shpejtë, duhen përjashtuar shkaqe më serioze të tepricës së androgjeneve.
Një tjetër mundësi janë steroidet anabolike dhe preparatet hormonale. Përdorimi i steroideve anabolike për rritjen e masës muskulore mund të shkaktojë zmadhim të klitorisit, trashje të zërit, akne dhe shtim të qimeve. Disa nga këto ndryshime mund të mos jenë plotësisht të kthyeshme. Edhe ekspozimi ndaj preparateve me testosteron, përfshirë kontaktin aksidental me xhel hormonal, mund të ndikojë në organizëm.
Në raste të rralla, tumoret e gjëndrave mbiveshkore ose të vezoreve që prodhojnë androgjene mund të shkaktojnë zmadhim të klitorisit. Shenjat e tjera përfshijnë trashjen e zërit, rritjen e shpejtë të qimeve dhe çrregullimet menstruale. Kur këto ndryshime shfaqen shpejt, kërkohet vlerësim i menjëhershëm endokrinologjik. Gjithashtu, hiperplazia kongjenitale e gjëndrave mbiveshkore është një grup sëmundjesh gjenetike që prek prodhimin e hormoneve mbiveshkore; në disa forma, teprica e androgjeneve gjatë zhvillimit fetal mund të çojë në zmadhim të klitorisit që në lindje. Trajtimi përcaktohet sipas formës dhe ashpërsisë së çrregullimit.
Ka edhe raste kur ndryshimet janë kryesisht anatomike dhe lidhen me zhvillimin seksual. Disa persona lindin me karakteristika që ndryshojnë nga modelet më të zakonshme, prandaj një klitoris natyrshëm më i madh nuk nënkupton automatikisht sëmundje dhe nuk kërkon domosdoshmërisht ndërhyrje kirurgjikale. Vlerësimi individual është i rëndësishëm, sidomos te fëmijët, duke ruajtur mirëqenien dhe autonominë e tyre.
Kur duhet kërkuar ndihmë mjekësore? Kontrolli gjinekologjik rekomandohet nëse ënjtja vazhdon për disa ditë, nëse madhësia rritet gradualisht ose shfaqen dhimbje, kruarje, gjakderdhje, flluska, sekrecione të pazakonta apo dhimbje gjatë urinimit. Në varësi të simptomave, mjeku mund të kërkojë analiza hormonale, ekzaminime për infeksione ose ultrasonografi. Mesazhi kryesor është se jo çdo ndryshim i madhësisë së klitorisit është patologjik, por zmadhimi i vazhdueshëm — veçanërisht kur shoqërohet me ndryshime hormonale — nuk duhet lënë pa vlerësim profesional.
Botuar fillimisht në Telegrafi
