Shumë prindër e kanë vënë re një detaj të vogël, por kurioz: sa herë që fëmija vizaton, dora i shkon pothuajse automatikisht drejt të njëjtës ngjyrë. Disa zgjedhin të kaltërën, të tjerët të kuqen, të tjerët jeshilen apo ndonjë nuancë tjetër që duket se “zëvendëson” të gjitha ngjyrat e tjera. Kjo i ka shtyrë njerëzit të pyesin nëse zgjedhja e ngjyrës lidhet me temperamentin, ndjenjat apo karakterin e fëmijës.
Në internet qarkullojnë shumë shpjegime të ashtuquajtura “psikologjike” për kuptimin e ngjyrave. Megjithatë, këtu duhet treguar kujdes: ngjyra e preferuar, e marrë veçmas, nuk është një tregues i besueshëm i personalitetit. Nuk është e saktë të konkludohet se një fëmijë është agresiv, i tërhequr, i guximshëm apo i trishtuar vetëm sepse përdor më shpesh një ngjyrë të caktuar. Hulumtimet nuk mbështesin lidhje kaq të thjeshta dhe të drejtpërdrejta mes një ngjyre të vizatimit dhe tipareve të karakterit.
Atëherë, pse ndodh që fëmija vazhdon të zgjedhë të njëjtën ngjyrë? Shpesh përgjigjja më e thjeshtë është edhe më e sakta: fëmijës i pëlqen ajo ngjyrë. Mund të ketë një arsye krejt praktike, si mënyra si duket ajo në letër, ose të ketë një lodër, send apo objekt të preferuar në atë ngjyrë. Ndonjëherë edhe vetë lapsi me ngjyrën që fëmija e kërkon mund t’i duket më interesant se të tjerët, ndaj e zgjedh pa e menduar shumë.
Fëmijët e vegjël, në veçanti, e duan përsëritjen. Në ditë me radhë, ata mund të kërkojnë të njëjtën lodër, të dëgjojnë të njëjtën këngë ose të zgjedhin të njëjtën përrallë para gjumit. Në të njëjtën logjikë, edhe zgjedhja e ngjyrës mund të lidhet me këtë prirje për të përsëritur atë që u sjell kënaqësi. Për më tepër, ngjyra mund të jetë pjesë e një kujteseje ose përvoje që fëmija ka pasur: për shembull, një fëmijë mund të zgjedhë të gjelbrën sepse i kujton parkun, natyrën ose një lodër që e ka shumë të dashur.
Çelësi është biseda: ngjyra tregon më shumë nga interesat e fëmijës
Te fëmijët më të rritur, zgjedhja mund të jetë edhe thjesht çështje shijeje estetike. Ata mund të pëlqejnë mënyrën si duket një ngjyrë në vizatim dhe si e ndryshon pamjen e gjithë figurës. Gjithsesi, edhe pse një ngjyrë e vetme nuk mund të zbulojë karakterin, vizatimet mund të jenë një mënyrë interesante për të kuptuar se çfarë u intereson fëmijëve, çfarë mendojnë dhe si e përjetojnë botën përreth.
Vizatimi lidhet me zhvillimin njohës, emocional dhe simbolik të fëmijës. Ndodh shpesh që fëmija të mos shprehë me fjalë diçka që e shqetëson, e gëzon apo e tërheq, por ta tregojë përmes vizatimit. Prandaj, një bisedë e qetë rreth asaj që ai ka vizatuar mund të hapë tema që fëmija ndryshe nuk do t’i prekte vetë. Në vend që t’i bëhen pyetje “për të kuptuar” si: “Pse gjithmonë vizaton me të zezë?” ose “Pse nuk përdor kurrë rozën?”, më e dobishme është të qaseni me kureshtje.
Për shembull, mund të pyesni: “Çfarë ke vizatuar këtu?”, “Pse e zgjodhe pikërisht këtë ngjyrë?” ose “Çfarë po ndodh në këtë vizatim?”. Përgjigjja e fëmijës mund të japë më shumë informacion sesa çdo interpretim i gatshëm i ngjyrave. Në këtë mënyrë, prindi fokusohet te historia që fëmija po tregon dhe jo te supozimet rreth kuptimit të ngjyrës.
Një çështje tjetër e rëndësishme lidhet me kohën kur duhet t’i kushtohet më shumë vëmendje. Përdorimi i vazhdueshëm i një ngjyre, si rregull, nuk është arsye për shqetësim. Shumë më domethënëse është fotografia e plotë e sjelljes së fëmijës. Nëse, përveç vizatimeve që ndryshojnë në mënyrën e tyre të ngjyrave, shfaqen edhe ndryshime të papritura në humor, gjumë, sjellje apo në marrëdhëniet me të tjerët, atëherë ka kuptim të shikohet tabloja në tërësi, jo vetëm preferenca e ngjyrave.
Pra, nëse fëmija juaj përdor vazhdimisht të njëjtin laps, nuk ka nevojë të kërkoni menjëherë një “kuptim të fshehtë”. Ndoshta është thjesht ngjyra e preferuar. Dhe shpeshherë, pjesa më interesante e një vizatimi nuk është ajo që të rriturit përpiqen të interpretojnë, por ajo që fëmija vendos të tregojë vetë përmes asaj figure.
Botuar fillimisht në Telegrafi
