Kur diçka shkon keq, është krejt e natyrshme që prindërit të mendojnë menjëherë për “ta rregulluar” situatën. Instinkti për t’i mbrojtur fëmijët nga gabimet dhe rreziqet mund të jetë i fortë, sidomos kur sheh se ata po përballen me vështirësi. Por një qasje prindërore që i lë fëmijët të përballen vetë me problemet mund të ketë një efekt të rëndësishëm: i ndihmon ata të ndërtojnë besim te vetja dhe të bëhen më të qëndrueshëm në kohë sfidash.
Në praktikë, lejimi i fëmijës për të dështuar nuk nënkupton mungesë kujdesi. Përkundrazi, qëllimi është të krijohet një hapësirë ku fëmija mëson se mund të përballojë situata, edhe kur rezultatet nuk janë ato që priteshin. Kjo qasje i ndihmon nënat dhe baballarët të mos e kthejnë çdo problem në një dramë ku të rriturit marrin rolin kryesor, por të qëndrojnë si mbështetje kur është e nevojshme.
Në materialin që trajton këtë ide, shpjegohet edhe dallimi mes mënyrës së zakonshme të ndërhyrjes dhe një qasjeje të udhëhequr nga parimi “lighthouse”. Ndryshe nga i ashtuquajturi “prindërim helikopter”, ku të rriturit mund të përfshihen tepër në vendimet dhe vështirësitë e fëmijëve, prindërimi “lighthouse” synon t’u japë gradualisht më shumë liri fëmijëve për të zgjidhur gjërat vetë.
Prindërimi “lighthouse” mes mbështetjes dhe lirisë
Joe Farrell, psikoterapist dhe pronar i Peninsula Child Family Services në Virxhinia, ka theksuar se prindërimi “lighthouse” nënkupton vendosjen e kufijve. Megjithatë, këto kufij nuk shoqërohen me ndërhyrje të vazhdueshme te çdo hap. Sipas tij, fëmijëve u jepet mundësia të marrin vendime edhe vetë, duke mësuar të menaxhojnë situatat pa u varur gjithmonë te të rriturit.
Farrell ka thënë për revistën “Parents” se kjo qasje “qëndron diku në mes”: nuk do të thotë që të rriturit përfshihen tepër, por as që të bëhen lejues dhe të distancuar. Ideja është të jeni aty për t’u dhënë mbështetje dhe udhëzim, pa ua zgjidhur thjesht problemet. Në këtë mënyrë, fëmijët mund të ndjejnë se kanë mjetet e nevojshme për t’u përballur me gjithçka që jeta mund t’u sjellë.
Një pjesë e rëndësishme e kësaj qasjeje lidhet me gatishmërinë për të u tërhequr kur diçka shkon keq. Farrell ka shtuar se është e vështirë të tërhiqesh pak dhe t’i lejosh fëmijët të rriten e të mësojnë vetë, por sipas tij “duhet t’i lejosh të dështojnë”. Kjo do të thotë që prindërit të mendojnë për gabimet jo vetëm si problem që duhet korrigjuar menjëherë, por si moment ku fëmijët fitojnë përvojë.
Në vend që t’i trajtojnë gabimet si raste për t’u thënë fëmijëve se u paralajmëruan “që nga fillimi”, prindërit inkurajohen t’i shohin ato si mundësi për mësim. Farrell ka treguar gjithashtu se çfarë mund të nxirret nga kjo: nuk bëhet fjalë për t’u frikësuar nga rezultati i mundshëm i keq, por për ta pranuar deri diku dhe për ta shfrytëzuar si një mundësi për të mësuar. Sipas tij, niveli i pavarësisë duhet të rritet me kalimin e moshës: fëmijët e vegjël kanë nevojë për shumë më tepër mbikëqyrje sesa adoleshentët. Kjo e bën qasjen “lighthouse” një proces gradual, ku prindi ruan rolin e vet, por i jep hapësirë fëmijës që të zhvillohet me ritmin e duhur.
Botuar fillimisht në Koha.net
