Edhe pse askush nuk mund të thotë me siguri absolute se kur do të marrë fund qeverisja e Edi Ramës, një gjë duket e pamohueshme për Andi Bushatin: rënia e kryeministrit nuk është më një proces që mund të kthehet mbrapsht. Në leximin e tij, zhvillimet e fundit në Shqipëri, të lidhura me protestat e bujshme, kanë shënuar një pikë kthese në mënyrën si po perceptohet Rama, si brenda vendit ashtu edhe në median perëndimore.
Bushati e lidh këtë transformim të perceptimit me mënyrën se si u ndërtua, vite më parë, “imazhi” i kryeministrit në shtypin jashtë Shqipërisë. Sipas këtij interpretimi, për një kohë të gjatë Rama u paraqit si një reformator, një modernizues dhe një drejtues që mund ta orientonte vendin drejt rrugës europiane. Mirëpo, protestat e fundit, të cilat në debat u quajtën “revolucioni flamingo”, kanë rrëzuar gradualisht atë figurë të konsoliduar në mediat e huaja.
Në analizën e tij, Bushati thekson se tabloja që ishte krijuar për Ramën në shtypin perëndimor është përmbysur. Nga roli i një lideri që shihej si garant i reformave dhe i një kursi drejt integrimit, ai po zhvendoset gjithnjë e më shumë drejt një portreti të ndryshëm: një figurë që shoqërohet me akuza dhe narrativa që lidhen me korrupsionin, pabarazinë para ligjit dhe ndikimin e oligarkëve në jetën ekonomike të vendit.
Protestat “flamingo” çuan në shuarjen e mitit në mediat perëndimore
Ky ndryshim, sipas Bushatit, nuk vjen nga një moment i vetëm, por nga një trajektore që, pas protestave, ka marrë një drejtim të qartë. Ndërsa më herët imazhi i Ramës ishte i lidhur me modernizimin dhe orientimin europian, tashmë ai po përshkruhet në korniza ku theksohen problemet strukturore: si funksionon ligji në praktikë, sa e barabartë është zbatimi i tij dhe çfarë roli i atribuohen forcave të forta ekonomike në vend.
Në këtë kuptim, “flamingo revolution” shfaqet si një emërtim që i ka dhënë ngjarjeve një identitet mediatik, duke bërë që vëmendja ndërkombëtare të mos qëndrojë vetëm te një narrativë pozitive, por të kalojë në shqyrtim më kritik të qeverisjes. Bushati argumenton se kjo është arsyeja pse rënia e imazhit nuk mund të trajtohet thjesht si një luhatje kalimtare. Përkundrazi, ajo po shfaqet si një proces që po e konsolidon një realitet të ri publik.
Ndryshe nga periudhat ku diskursi i jashtëm ishte më i prirur të ruante idenë e Ramës si lider reformator, pas këtyre protestave tabloja po ndryshon: kryeministri po shihet më shpesh si simbol i korrupsionit, i pabarazisë përpara ligjit dhe i një sistemi ku, sipas narrativës që po qarkullon, ndikimi i oligarkëve ka peshë në ekonominë e vendit. Bushati nuk e paraqet këtë si një tezë abstrakte, por si një lexim të mënyrës se si mediat e huaja po e ripozicionojnë Ramën në raportet e tyre.
Në përfundim, mesazhi që del nga argumenti i Bushatit është se, edhe nëse koha mund të mos e përcaktojë saktësisht fundin e qeverisjes, rrjedha e rënies së figurës së kryeministrit nuk po mbetet pezull. Protestat në Shqipëri, të lidhura me emërtimin “revolucioni flamingo”, kanë krijuar një efekt të tillë sa që besimi i mëparshëm te narrativi pozitiv është zëvendësuar nga një fotografi më kritike në shtypin perëndimor.
Botuar fillimisht në Albeu
