Mbrëmjen e djeshme, protesta e thirrur nga qytetarët solli sërish një prani masive në shesh, duke vijuar me traditën e tubimeve të mëparshme. Ashtu si në 14 protestat e kaluara, në qendër të vëmendjes u vunë elemente të veçanta: pankartat kreative, mesazhet ironike dhe forma të ndryshme komunikimi që tërhiqnin menjëherë sytë e kalimtarëve dhe të protestuesve. Mijëra qytetarë u mblodhën për të shprehur pakënaqësinë ndaj qeverisë dhe për të kërkuar largimin e kryeministrit Edi Rama.
Përgjatë pjesës më të madhe të protestës, thirrjet dhe sloganët politikë mbetën pjesë e pandarë e skenës. Por ajo që e dalloi mbrëmjen e djeshme ishte mënyra se si mesazhet u shndërruan edhe në humor dhe ironi. Pankartat-meme, me formulime të shkurtra dhe të kuptueshme, u shfaqën në shumë duar, duke krijuar një peizazh vizual që i dha tubimit një ton më ndryshe nga protestat e zakonshme. Teksa përshkallëzimi i parullave vazhdonte, vëmendja e publikut u përqendrua te mesazhet që përdornin lojë fjalësh dhe referenca që synonin të përcillnin pakënaqësinë në mënyrë të drejtpërdrejtë.
Sheshi u mbush me figura dhe slogane që funksiononin si “përkthim” i nervozitetit publik në një gjuhë më të thjeshtë. Në vend të vetëm parullave tradicionale, u panë edhe pankarta me ide të shpejta, ku domethënia vinte nga mënyra se si ishte ndërtuar fjalia. Kjo e bëri protestën të lexohej lehtë edhe për ata që iu bashkuan në moment, pasi mesazhet nuk kërkonin shpjegime të gjata. Në disa raste, ironia qëndronte te përzgjedhja e fjalëve, te kontrasti mes pritshmërisë dhe mesazhit final, ose te mënyra si “thumbi” politik shprehej brenda një postimi të thjeshtë.
Protesta u shoqërua nga pankarta-meme, ndërsa qytetarët kërkojnë largimin e Ramës
Ndër parullat që u panë mbrëmë, kishte edhe mesazhe me natyrë direkte ndaj kryeministrit, të shoqëruara me formulime që synonin të ishin të qarta për publikun. Një nga sloganet që u përmend në mënyrë të përsëritur ishte “Piktor, po të del boja”, një thirrje që lidhej me një metaforë të përdorur për të përcjellë kritika. Po ashtu, u dëgjuan edhe mesazhe ku shprehej qëndrimi se qytetarët nuk duhet të “përballen” me fjalë pas një orari të caktuar, duke marrë formën e një thirrjeje të drejtpërdrejtë: “pas orës 18:00”. Në të njëjtin linjë, u shfaq edhe një porosi ndaj kryeministrit për mënyrën se si duhet të trajtohet publiku, me formulimin “popullit mos i fol”.
Gjatë gjithë mbrëmjes, një pjesë e rëndësishme e energjisë së protestës u përqendrua te mënyra se si u organizuan mesazhet mbi pankarta. Disa prej tyre ishin të ndërtuara me elemente që të kujtonin format e mediave sociale, ndërsa të tjera mbështeteshin te një ide e vetme, e shkurtër, e cila mjaftonte që të krijonte reagim. Pikërisht për këtë arsye, pankartat u kthyen në një nga “personazhet” kryesorë të tubimit: jo vetëm përmbajtja, por edhe mënyra se si ajo u shfaq në shesh u bë pjesë e narrativës së mbrëmjes.
Ndërkohë, kërkesa politike mbeti e pandryshuar: mijëra qytetarë u mblodhën për të shprehur pakënaqësinë ndaj qeverisë dhe për të kërkuar largimin e kryeministrit Edi Rama. Thirrjet në vazhdimësi, ritmi i parullave dhe shfaqja e mesazheve ironike krijuan një pamje ku protesta dukej se kishte dy shtresa: njëra me sloganin politik tradicional dhe tjetra me ironi që synonte të përforconte refrenin kryesor. Në përfundim të ditës, figura e sheshit dhe valëzimi i parullave u mbyllën duke ruajtur të njëjtën logjikë: qytetarët kërkonin ndryshim dhe e shprehnin atë në mënyrë të dëgjueshme e të dukshme.
Botuar fillimisht në Albeu
