Profesor Përparim Kabo shprehet se “ajo që pritej” tashmë po ndodh: dëshpërimi i grumbulluar ditë pas dite dhe durimi i qytetarëve është shteruar, duke u shndërruar në pakënaqësi që po ushqen protestimin mbarëpopullor në të gjithë atdheun. Sipas tij, kjo valë pakënaqësie vjen si pasojë e një sërë procesesh dhe vendimesh të grumbulluara gjatë kohës, që kanë prekur drejtpërdrejt jetën e njerëzve.
Në argumentimin e tij, Kabo vë në qendër hedonizmin aventurier dhe atë që e quan grabitje e llahtarshme të pasurive kombëtare nga një grusht njerëzish pranë dhe në pushtet. Ai e lidh këtë me ndjesinë se janë cenueshme si pasuria publike, ashtu edhe ajo private e qytetarit, ndërsa vendi përballet me mungesë të zhvillimit ekonomik. Në këtë kuadër, ai thekson se një realitet i tillë ka sjellë edhe zbehje të besimit te rruga e ndjekur, duke e përshkruar situatën si të mbushur me padrejtësi të përsëritura.
Një element tjetër që Prof. Përparim Kabo e vendos në qendër është shkatërrimi i tregut të prodhimit vendas. Ai argumenton se, ndërkohë që prodhimi vendas dobësohet, qytetarët nuk shohin një rimëkëmbje reale, por përballen me pasoja që ndikojnë në ekonomi dhe në mundësitë për punësim e aktivitet. Po ashtu, ai flet edhe për ç’popullimin e territoreve të tëra, duke e parë këtë si një zhvillim që lidhet me mënyrën se si janë menaxhuar politikat dhe interesat afatgjata të vendit.
Kur përmend investitorët dhe vendimmarrjen për territoret, Kabo thotë se ka pasur “hile” me investitorë strategjikë dhe “paketën e maleve”, duke e trajtuar këtë si pjesë të një zinxhiri që, në vend të një zhvillimi të qëndrueshëm, ka prodhuar zhgënjim. Për të, këto procese nuk janë të izoluara, por lidhen me mënyrën e qeverisjes dhe me efektin që kanë pasur mbi të drejtën e qytetarëve për një administrim transparent dhe të drejtë.
Koha për qeveri tranzitore: Shqipëria e shqiptarëve
Në analizën e tij, Prof. Përparim Kabo përmend edhe “ligjin vllavrasës 7501”, një moment që ai e përfshin si pjesë të praktikave që, sipas tij, kanë çuar drejt padrejtësive dhe pabarazive. Më tej, ai ndalet te arsimi dhe shëndetësia, duke thënë se këto fusha janë shoqëruar me investime “mjerane”. Sipas tij, kontrasti mes nevojave reale të shoqërisë dhe nivelit të mbështetjes që këto sektorë kanë marrë, ka krijuar një ndjesi të qartë se prioritetet janë vendosur gabim.
Kabo e zgjeron këtë kontrast edhe më tej, duke vendosur përballë realitetin e përditshëm të njerëzve me atë që ai e përshkruan si një jetë lluksoze të qeveritarëve dhe të fëmijëve të tyre. Ky dallim, sipas tij, është “therrës” sepse rrit tensionin dhe ushqen pakënaqësinë në radhët e qytetarëve. Në këtë mënyrë, ai e paraqet protestimin si një përgjigje ndaj akumulimit të problemeve: nga grabitja e pretenduar e pasurive, te dëmtimi i ekonomisë dhe deri te dobësitë në shërbimet publike, që prekin masat.
Si përfundim i qëndrimit të tij, Prof. Përparim Kabo thotë se është “koha” për një qeveri tranzitore. Mesazhi qendror që përcjell është se Shqipëria nuk duhet të jetë pronë e politikanëve, por e shqiptarëve. Ai e lidh këtë kërkesë me nevojën për ta ndalur përshkallëzimin e pakënaqësisë dhe për të hapur një rrugë të re, ku qytetarët të ndihen të mbrojtur dhe ku zhvillimi të mos mbetet vetëm premtim, por të shfaqet si rezultat konkret në ekonomi, në tregun vendas, në shërbimet publike dhe në respektimin e interesit të përgjithshëm.
Botuar fillimisht në Albeu
