Protestat në Shqipëri kanë arritur të bashkojnë njerëz në një qëllim të përbashkët: shprehjen e pakënaqësisë. Edhe pse mes tyre ka individë me motive të ndryshme për të dalë në shesh, ajo që vërehet është se një pjesë e gjerë e shoqërisë po i sheh këto protesta si një formë reagimi kolektiv. Në këtë kuptim, lëvizja ka një peshë politike që shkon përtej vetëm një grupi të ngushtë.
Për Qeverinë, këto protesta duket se paraqesin një sfidë më të madhe se ato që kanë ndodhur më parë në të njëjtën linjë politike, veçanërisht protestat e dështuara të Partisë Demokratike me Sali Berishën në krye. Krahasimi tregon se organizimi dhe bashkimi i njerëzve në rrugë nuk po prodhojnë të njëjtin efekt si në rastet e mëparshme, duke e bërë më të vështirë menaxhimin e narrativës dhe reagimin ndaj kërkesave që artikulohen.
Përtej brenda vendit, protestat po shihen edhe me sy kritik nga jashtë. Në këtë drejtim, për Brukselin ato interpretohen si një vërejtje se jo të gjithë shqiptarët po e ndjejnë progresin e madh të Shqipërisë, për të cilin raportohet dhe shihet edhe në vetë institucionet evropiane. Me fjalë të tjera, mesazhi që përcillet është se pritshmëritë e qytetarëve nuk janë duke u përputhur me përshkrimin e arritjeve që dalin në analizat e jashtme.
Në qendër të argumentit është një çështje që lidhet me mënyrën si po përjetohet jeta nga qytetarët. Kohët e fundit, teksa shumë njerëz e kanë “rizbuluar” Shqipërinë pas interesit që u shtua sidomos nga fillimi i viteve nëntëdhjetë të shekullit të kaluar, një përshtypje ka mbetur e pandryshueshme: kontrasti. Shqipëria vazhdon të shihet si një vend kontrastesh, ku për shumë aspekte të jetës ka dy realitete që ecin paralelisht.
h2: Kontrasti në standarde po e ushqen pakënaqësinë e përbashkuar
Kontraste të tilla janë diskutuar vazhdimisht, por kësaj radhe vëmendja ndalet te kontrastet në standardin e njerëzve. Ka individë që jetojnë më mirë sesa në disa vende të Evropës Perëndimore, ndërsa një pjesë e konsiderueshme e qytetarëve mezi e kalon muajin me të ardhurat që ka. Ky element krijon hapësirë për pakënaqësi të përhapur, sepse përderisa progresi pranohet si i dukshëm nga disa, realiteti i përditshëm i të tjerëve nuk po jep të njëjtën ndjesi.
Nga ky këndvështrim, theksohet se nuk ka vend për ambiguitet: nëse do të ishte e vërtetë që të gjithë në Shqipëri po përfitonin nga “progresi i padyshimtë” i vendit, atëherë nuk do të kishim një largim kaq të madh të të rinjve nga vendi. Sot, sipas këtij vlerësimi, më shumë shqiptarë gjenden në Evropën Perëndimore dhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës sesa në Shqipëri. Ky është argumentuar si një sinjal i qartë se shumë familje dhe sidomos të rinj nuk po shohin kushtet që i mbajnë brenda vendit.
Për ta kuptuar më mirë këtë fenomen, përmendet se edhe popuj të tjerë në të kaluarën kanë kaluar përvoja të ngjashme të emigrimit masiv. Si shembull historik, thuhet se në SHBA jetojnë gati dhjetëfish më shumë njerëz me prejardhje nga Irlanda sesa ky shtet ka banorë. Në këtë mënyrë, në tekst vihet theksi te fakti se dinamika e migrimit mund të jetë shumë e gjerë dhe të ndryshojë raportet për vite e dekada, duke e kthyer largimin nga vendi në një shenjë të fortë për mënyrën se si shihen mundësitë e jetesës.
Në këtë kontekst, bie në sy edhe një udhëzim që i drejtohet si protestuesve ashtu edhe Qeverisë dhe mbështetësve të saj: të shmangin marrjen e shembullit nga Serbia. Ideja që përcillet është se veprimet politike dhe reagimet publike nuk duhet të ndjekin modele që kanë çuar në tensione apo pasoja negative në rajon. Përfundimi është se, pavarësisht motiveve të ndryshme brenda grupit që proteston, mënyra se si do të menaxhohet kjo valë pakënaqësie do të ketë ndikim jo vetëm në perceptimet brenda Shqipërisë, por edhe në mënyrën se si vendi lexohet nga jashtë.
Botuar fillimisht në Koha.net
