Çdo vit gjatë nëntorit qarkullon një sfidë virale e njohur si “No Nut November”, ku miliona burra në mbarë botën premtojnë se do të qëndrojnë 30 ditë pa masturbim, pa pornografi dhe, në disa raste, edhe pa marrëdhënie seksuale. Përkufizimi i saj është i thjeshtë: abstinencë vullnetare për një muaj të plotë, me shpresën se kjo do të sjellë përfitime të dukshme te trupi dhe te mendja.
Ideja kryesore që e mban sfidën gjallë është premtimi i një rritjeje të niveleve të testosteronit, përmirësim i përqendrimit dhe rritje e energjisë. Organizatorët e sfidës e lidhin atë edhe me vetëdisiplinën dhe me përmirësimin e performancës fizike e mendore. Për shumë persona, motivimi nis si një eksperiment personal: të shohin nëse ia dalin të kontrollojnë dëshirat dhe të ndryshojnë mënyrën si i qasen stimulimit seksual.
Megjithatë, kur flitet për efektet reale, ekspertët theksojnë se shumë nga pretendimet që qarkullojnë në internet nuk janë vërtetuar me prova të forta shkencore. Psikologia Borbala Rozsnyik shpjegon se mungojnë të dhëna të qëndrueshme që të mbështesin idenë se abstinenca e tillë çon në rritje afatgjatë të testosteronit, ose në përmirësim të aftësive trupore dhe mendore vetëm nga fakti se personi heq dorë për një periudhë 30-ditore.
Një element i rëndësishëm i përgënjeshtrimit të këtyre pritshmërive vjen nga një studim i publikuar në Journal of Sexual Medicine (2025). Sipas të dhënave të tij, vëzhgimi i pjesëmarrësve të sfidës nuk tregoi ndryshim të rëndësishëm statistikor në kënaqësinë apo mirëqenien seksuale, kur i krahason ata me persona që vazhduan jetën e tyre normale. Me fjalë të tjera, premtimet për ndryshime të dukshme në fushën seksuale nuk u konfirmuan nga rezultatet e studimit.
“No Nut November” nuk ka prova të forta për përfitime mjekësore
Edhe pse nuk ka mbështetje shkencore për premtimet më të mëdha, ekspertët theksojnë se sfida mund të ketë kuptim vetëm nëse përdoret për vetëkontroll dhe reflektim. Në këtë rast, 30 ditët pa masturbim, pa pornografi dhe, kur zbatohet, pa marrëdhënie seksuale mund të shërbejnë si një mënyrë për të kuptuar motivet reale: a është sjellja e lidhur me një dëshirë të vërtetë, apo më shumë me stresin, mërzinë apo një lloj varësie ndaj pornografisë. Ky fokus te ndërgjegjësimi personal është ai që mund ta bëjë sfidën më “të dobishme” në planin praktik, pa e kthyer atë në premtim mjekësor.
Një rrezik tjetër shfaqet kur sfida kthehet në fiksim ose kur kthehet në detyrim psikologjik. Kur dikush e shndërron abstinencën në një provë ku “të dorëzohesh” barazohet me të qenit i dobët, rritet presioni dhe mund të shfaqet frustrim. Në këtë situatë, ndërprerja e sfidës nuk duhet të trajtohet si dështim personal, por si një sinjal që qasja po bëhet e dëmshme, sidomos nëse po ndikon në humor, mendime dhe marrëdhënie.
Ndikimi nuk ndalet vetëm te individi. Ekspertët paralajmërojnë se nëse burrat vendosin të heqin dorë edhe nga seksi me partneren pa një bisedë të hapur paraprake, kjo mund të interpretohet lehtësisht si ftohje emocionale ose si refuzim fizik. Kështu, sfida mund të sjellë tension në çift, sidomos kur partnerja ose partneri tjetër nuk e di arsyen dhe nuk ka hapësirë për të kuptuar vendimin. Në këtë mënyrë, një veprim i nisur si “sfidë” mund të përkthehet në probleme komunikimi.
Sa i përket shëndetit fizik, të heqësh dorë për 30 ditë nuk paraqet rrezik të drejtpërdrejtë për organizmin. Por sërish mbetet e rëndësishme të theksohet se nuk ka asnjë arsye mjekësore për ta bërë këtë vetëm për shkak të pritshmërive. Orgazma lidhet me lirimin e endorfinës, e cila ndihmon në reduktimin e stresit dhe mund të kontribuojë në përmirësimin e gjumit. Për këtë arsye, sfida shihet si çështje zgjedhjeje personale, jo si veprim me përfitim të garantuar shëndetësor.
Botuar fillimisht në Bota Sot
