Në çdo komb ka ngjarje që nuk mbeten vetëm si festë, por shndërrohen në dëshmi të gjalla të kujtesës dhe të identitetit. Pikërisht një atmosferë e tillë është krijuar edhe këtë vit nga pikniku i madh tradicional i organizuar nga Kisha Katolike Shqiptare “Zoja e Shkodrës” në New York, nën udhëheqjen e të nderuarit Dom Pjetër Popaj dhe bashkëpunëtorëve të tij.
Manifestimi, i cili prej vitesh ka marrë përmasat e një kuvendi të madh kombëtar për shqiptarët në diasporë, mblodhi mijëra pjesëmarrës. Në total, në tubim u grumbulluan rreth gjashtë deri në shtatë mijë vetë, të ardhur nga të gjitha trojet shqiptare dhe nga komunitetet shqiptare të shpërndara në Amerikë, Evropë dhe më gjerë.
Nën hijen e flamurit kuqezi u bashkuan shqiptarë nga Shqipëria, Kosova dhe një sërë trevash të tjera: Mali i Zi, Tuzi, Malësia e Madhe, Plava e Gucia, Ulqini, Kraja, Maqedonia e Veriut, Çamëria, si dhe trevat arbëreshe e shumë vise të tjera ku jetojnë e punojnë shqiptarë. Në atë ditë vere, nuk u vunë re dallime mes njerëzve për sa i përket krahinës, fesë apo orientimit politik; të gjithë u shfaqën si pjesë e një trungu të përbashkët kombëtar, me të njëjtën gjuhë dhe me të njëjtën histori.
Mes pjesëmarrësve kishte familje të plota, me fëmijë të vegjël që po nisin hapat e parë në jetë, të rinj e të reja që mbartin shpresën e së ardhmes, burra e gra që punojnë me ndershmëri në vendet ku jetojnë, si dhe gjyshër e gjyshe që ruajnë në zemër kujtimet e vendlindjeve. Përtej gëzimit të një dite festive, ky tubim u paraqit edhe si një mënyrë për të ripërtërirë lidhjen me kombin, me gjuhën dhe me trashëgiminë që vjen nga të parët.
Flamuri kuqezi bashkon brezat dhe ruan identitetin
Rëndësia e manifestimit nuk qëndron vetëm tek numri i pjesëmarrësve apo tek atmosfera festive. Vlera kryesore e tij lidhet me faktin se ky aktivitet shndërrohet në një “shkollë” e gjallë kombëtare për brezat e rinj, sidomos për fëmijët që lindin larg trojeve shqiptare. Në një kohë kur asimilimi kulturor dhe humbja e identitetit përballen me sfida reale për komunitetet e emigrantëve, aktivitete të tilla shërbejnë si ura konkrete që i lidhin fëmijët me historinë, kulturën dhe traditat e familjeve të tyre.
Gjatë ditës së piknikut, u vu re se fëmijët shqiptarë të lindur në Amerikë dëgjonin gjuhën shqipe, ndiqnin vallet tradicionale, dëgjonin këngë patriotike dhe njiheshin me simbolikën e flamurit kombëtar. Ideja që përcillet është e qartë: një fëmijë që mëson gjuhën e nënës nuk mëson vetëm fjalë, por trashëgon një histori, një kulturë, një kujtesë dhe një identitet. Njohja e historisë së kombit sjell vetëdije për rrënjët dhe, në të njëjtën kohë, forcon lidhjen me popullin nga i cili vjen.
Gjatë rrjedhës së manifestimit u përfshinë elementë që pasqyrojnë traditën dhe trashëgiminë shqiptare. U dëgjuan këngë patriotike, u interpretuan valle tradicionale dhe u shfaqën veshje kombëtare nga treva të ndryshme. Po ashtu, u prezantuan ushqime tradicionale, të cilat mbajnë gjallë kujtesën e familjeve shqiptare. Artistë, muzikantë dhe grupe folklorike sollën para publikut pasurinë shpirtërore të kombit, duke krijuar një atmosferë krenarie dhe emocionimi.
Për organizimin e këtij kuvendi kombëtar vlerësohet veçanërisht Kisha Katolike Shqiptare “Zoja e Shkodrës” dhe në mënyrë të veçantë Dom Pjetër Popaj, i cili prej vitesh ka dhënë një kontribut të çmuar jo vetëm në jetën fetare, por edhe në ruajtjen e identitetit kombëtar të shqiptarëve në diasporë. Në këtë kuadër, kisha është përshkruar si një vatër e rëndësishme e kulturës, gjuhës dhe bashkimit kombëtar, duke treguar se institucionet fetare mund të luajnë rol në forcimin e vetëdijes kombëtare dhe në lidhjet mes shqiptarëve.
Në të njëjtën frymë u përmend edhe kontributi historik i Federatës Pan-Shqiptare “Vatra” dhe i gazetës “Dielli”, institucione që për më shumë se një shekull kanë mbrojtur interesat kombëtare shqiptare dhe kanë qenë zëri i shqiptarëve në Amerikë. Ato kanë mbajtur gjallë idealin e bashkimit kombëtar dhe kanë kontribuar në ruajtjen e identitetit shqiptar në diasporë.
Mesazhi që del nga ky manifestim u shpreh si një thirrje për shqiptarët kudo që jetojnë: të qëndrojnë të bashkuar dhe të ruajnë gjuhën, kulturën dhe traditat, si mënyrë për të siguruar vijimësinë e identitetit kombëtar.
Botuar fillimisht në Bota Sot
