Jose Mourinho ka rikthyer vëmendjen te një episod i veçantë nga periudha e tij në pankinë, duke zbuluar një prapaskenë për Samuel Eto’on në prag të përballjes ndaj Barcelonës në gjysmëfinalen e Ligës së Kampionëve të vitit 2009. Tekniku portugez shpjegoi se nuk i lindi nevoja të bënte asgjë të veçantë për ta motivuar sulmuesin kamerunas për këtë ndeshje.
Sipas rrëfimit të Mourinhos, arsyeja lidhej drejtpërdrejt me situatën e Eto’on në atë kohë. Sulmuesi, i cili mbahej si një prej lojtarëve kryesorë të epokës së tij në Barcelonë, kishte lënë klubin katalanas gjatë verës së vitit 2009. Ndryshimi ndodhi pasi drejtuesit e Barcelonës kishin vendosur të ndiqnin një politikë të re në repartin ofensiv.
Vendimi që e çoi Eto’on jashtë planeve të klubit ishte i lidhur me transferimin e Zlatan Ibrahi-movic. Barcelona, në atë periudhë, mori vendimin për të investuar te talenti dhe profili i ri që Ibrahimi i solli sulmit. Kjo, në mënyrë të drejtpërdrejtë, e ndryshoi balancën e ekipit dhe ndikoi në pozicionin e kamerunasit, i cili u largua nga skuadra.
Kjo histori shpjegon edhe pse Mourinho theksonte se nuk kishte nevojë për ndonjë “nxitje” shtesë. Në prag të ndeshjes kundër Barcelonës në gjysmëfinale, Eto’o kishte motivin e vet, të lidhur me atë që i kishte ndodhur në fundin e sezonit të mëparshëm. Ai e dinte shumë mirë se si përballja e tij me ish-klubin përbënte një moment të veçantë, duke qenë se largimi nga Katalonia kishte ardhur si rezultat i vendimeve të klubit në merkato.
Kur erdhi koha për gjysmëfinalen e Ligës së Kampionëve të vitit 2009, Mourinho e përshkroi si një përballje ku sulmuesi nuk kishte nevojë për udhëzime shtesë për të qenë i fokusuar. Për portugezin, fakti që Eto’o ishte larguar nga Barcelona gjatë verës së atij viti e bëri të panevojshme çdo lloj skeme motivuese nga stafi. E gjithë energjia dukej se vinte natyrshëm nga rrethanat e tij, nga mënyra si i kishte përfunduar kapitulli në klub dhe nga pritshmëria për të treguar vlerat e tij në një duel të tillë.
Gjysmëfinalja e 2009-ës: Eto’o s’kishte nevojë për motivim shtesë
Motivi kryesor, në narrativën e Mourinhos, ishte i qartë: Barcelona e kishte larguar Eto’on nga planet e saj, duke vendosur të hapte rrugën për një emër tjetër në sulm, Zlatan Ibrahimi. Kjo e transformoi përballjen e mëpasshme në një rast që mbante peshë, jo vetëm sportive, por edhe personale për lojtarin. Për këtë arsye, Mourinho u shfaq i bindur se sulmuesi do të ishte gati pa pasur nevojë që dikush t’i vendoste zjarrin “nga jashtë”.
Rrëfimi i Mourinhos e vendos në qendër të vëmendjes atë lidhje mes merkatos dhe ndeshjeve të mëdha. Kur një lojtar largohet nga një klub ku ka dhënë kontribut, dhe pak muaj më pas përballet sërish në një fazë të rëndësishme evropiane, motivimi shpesh e ka origjinën pikërisht te kjo histori. Në rastin konkret, largimi i Eto’on në verën e vitit 2009, si pasojë e vendimit të Barcelonës për të transferuar Ibrahimin, është elementi që shpjegon pse Mourinho tha se nuk iu desh të bënte asgjë për ta motivuar.
Me fjalë të tjera, prapaskena qëndron te ajo që u vendos më parë në drejtoritë e klubit katalanas. Barcelona nuk e mbajti Eto’on në projektin e saj të ardhshëm, duke marrë rrugë me Zlatan Ibrahimin, dhe kjo i dha peshë të shtuar përballjes kur erdhi momenti i gjysmëfinales së Ligës së Kampionëve në vitin 2009. Mourinho e shikon si një situatë ku lojtari tashmë kishte arsyet e tij—dhe për këtë, sipas tij, nuk nevojitej asnjë ndërhyrje për ta motivuar.
Botuar fillimisht në Albeu
