Trajneri i Kombëtares shqiptare, Rolando Maran, ka analizuar paraqitjen e skuadrës në miqësoren ndaj Izraelit. Sipas tij, nën drejtimin e Silvinjos ekipi ka shfaqur përmirësime në fazën ofensive, duke kërkuar më shumë aksione drejt zonës kundërshtare. Edhe pse ndeshja u mbyll me humbje dhe rezultati nuk i favorizoi kuqezinjtë, Maran thekson se ka pasur sinjale pozitive në mënyrën se si skuadra krijonte situata në sulm.
Në vlerësimin e tij, Maran pranon se ka pasur edhe aspekte negative. Një nga problematikat kryesore, sipas tij, lidhet me mungesën e saktësisë në momentin final: skuadra nuk arriti të regjistronte asnjë gjuajtje në katërkëndor gjatë ndeshjes. Ai thekson se të dhënat përmenden si element i rëndësishëm, por thekson se duhet parë edhe ajo çfarë skuadra ka tentuar të bëjë gjatë lojës.
“Sigurisht ka aspekte pozitive dhe negative, është e vërtetë që nuk kishte asnjë gjuajtje në katërkëndor, ishim të pasaktë”, shprehet trajneri. Megjithatë, ai shton se, duke parë edhe statistikat, ekipi ka shkuar më shumë drejt portës në tentativa sesa ishte mësuar të bënte më parë. Për Maran, ky ndryshim në drejtimin e lojës tregon një përpjekje më të madhe për të krijuar presion dhe për të çuar topin në zona më të avancuara.
Trajneri argumenton se presioni i shtuar në pjesën ofensive solli edhe pasoja. Duke i kërkuar skuadrës më shumë presion më të lartë dhe duke synuar që të ketë më shumë lojtarë në sulm, ekipi, sipas tij, rrezikoi të humbiste ekuilibrin. Këtë ai e lidh kryesisht me periudhën e dytë të lojës dhe veçanërisht me 30 minutat e fundit, ku sipas analizës së tij kuqezinjtë u dukën më pak të lidhur. Maran e përshkruan këtë si një efekt që mund të lidhet si me vendosjen taktike, ashtu edhe me dëshirën për t’u rikuperuar pas momentesh të vështira.
Më shumë presion në sulm, por ra ekuilibri në fund
Rolando Maran thekson se ndonëse qasja e skuadrës kishte elementë të mirë ndërtimi të aksioneve, finalizimi nuk u arrit në mënyrën e duhur. Ai thotë se ka pasur gjëra që nuk u finalizuan me gjuajtjen në portë, por u finalizuan si lëvizje dhe si manovër. Për të, kjo tregon se skuadra arriti të ndërtonte më shpesh aksione, duke iu afruar portës në mënyrë më të strukturuar.
Në këtë drejtim, trajneri flet për mënyrën se si ekipi krijoi terren dhe volum loje. Ai thekson se, pasi mori konkluzione pozitive për mënyrën e lojës, skuadra arriti të ndërtonte më shumë kundrejt kundërshtarit, përmes manovrës dhe afrimive më të shpeshta te porta. Megjithatë, ai nënvizon se për fat të keq, çereku i fundit i ndeshjes nuk ishte aspak i favorshëm për ta. Sipas tij, aty u shfaqën më qartë efektet e mungesës së qetësisë dhe të lidhjes në skuadër, duke e bërë më të vështirë ruajtjen e kontrollit.
Në përfundim të analizës së tij, Maran nënvizon se skuadra bëri përpjekje për të shtuar presionin dhe për të krijuar më shumë lojtarë në zonën e ofensivës, por ky vendim duhet menaxhuar më mirë që të mos sjellë çrregullim. Ai e quan thelbësore që një qasje e tillë të mos çojë në humbje ekuilibri, sidomos në pjesët vendimtare të lojës. Për trajnerin, sfida tani është që pozitivet në ndërtimin e aksioneve të shoqërohen me finalizim më të saktë, duke shmangur përsëritjen e problemeve në momentet e fundit.
Botuar fillimisht në Albeu
