Leon Dajaku, futbollist me prejardhje nga Kosova, ka hapur një rrëfim të drejtpërdrejtë për periudhën e tij te Bayern Munich. Edhe pse dikur konsiderohej si një nga talentet më premtuese në futbollin gjerman, karriera e tij nuk shkoi ashtu siç shumë prisnin. Në intervistat e dhëna, ai ka folur për presionin psikologjik, vështirësitë personale dhe vendimet që, sipas tij, ndikuan në rrugëtimin e gjatë sportiv.
Dajaku u rrit në akademinë e Stuttgartit dhe kujton me nostalgji kohën në ekipet U17 dhe U19, ku arriti të shpallej kampion i Gjermanisë. Më pas, në moshën 16-17-vjeçare, ai nisi të stërvitej edhe me ekipin e parë. Ky ishte momenti kur karriera e tij mori drejtim më serioz, ndërsa në verën e vitit 2019 ai bëri hapin e madh drejt Bayern Munich. Transferimi i tij u krye për rreth 1.5 milion euro.
Në Munich, futbollisti kishte mundësinë të punonte në të njëjtin mjedis me yje të mëdhenj të futbollit botëror. Ai përmend Manuel Neuer, Thomas Muller, Robert Lewandowski, Joshua Kimmich dhe Philippe Coutinho si emra me të cilët stërvitej. Pavarësisht kësaj, Dajaku pranon se përshtatja nuk ishte e lehtë, sidomos në fillim. Ai tregon se kur hynte për herë të parë në dhomën e zhveshjes, ndihej i “intimiduar”. Sipas kujtimeve të tij, ndodhte që të gjendej përballë Lewandowskit dhe të mos dinte as si ta përshëndeste, sepse deri atëherë këta lojtarë i njihte vetëm nga televizioni.
Në rrëfimin e tij, Dajaku flet edhe për presionin që vinte jo vetëm nga fusha, por edhe nga jeta jashtë saj. Ai thekson se ngritja e shpejtë në karrierë solli një rreth shoqëror më të madh, por jo domosdoshmërisht të besueshëm. Në moshën 17-18-vjeçare, ai thotë se i duhej të mësonte të dallonte miqtë e vërtetë nga ata që i afroheshin për shkak të emrit dhe statusit që kishte në klubin elitë. “Kur je një djalë i ri dhe luan te Bayerni, papritur krijon një rreth shoqëror që më parë nuk e kishe. Duhet të mësosh të dallosh se kush është vërtet miku yt dhe kush jo”, shpjegon futbollisti.
Presioni psikologjik që e ndoqi pas Bayern-it
Një pjesë tjetër e rëndësishme e tregimit të Leon Dajakut lidhet me periudhat e vështira psikologjike. Ai tregon se ato ndikuan edhe në jetën familjare dhe në mënyrën si e menaxhonte gjendjen emocionale. Dajaku rrëfen se ndonjëherë, në vend që të shkonte menjëherë në shtëpi, qëndronte deri në dy orë në veturë para se të hynte. Arsyetimi i tij lidhej me nevojën për t’u qetësuar dhe për të mos ia përcjellë bashkëshortes dhe vajzës atë atmosferë të ngarkuar. Ai thotë se nuk donte ta bënte hapin e gabuar që të hynte në shtëpi me një gjendje emocionale që do të ndikonte edhe te familja.
Përveç kësaj, ai sjell në vëmendje edhe një episod që lidhet me periudhën në Dubai. Dajaku tregon se aty kishte pranuar një ofertë prej 60 mijë eurosh neto në muaj. Në atë kohë, ai sapo ishte bërë baba dhe kishte rrezik të mbetej pa klub. Për këtë arsye, ai e konsideroi transferimin si zgjidhjen më të përshtatshme për momentin: sipas tij, ai u bind sepse pritej që të merrte të ardhurat për një periudhë relativisht të shkurtër. Ai kujton se oferta iu dërgua dhe ai vendosi që, për katër muaj, “më mirë t’i merrja ato para”.
Megjithatë, ai thekson se edhe në Dubai gjendja e tij psikologjike nuk ishte e mirë. Në një rast konkret, ai thotë se kishte refuzuar të udhëtonte me ekipin drejt finales së një kompeticioni, duke pretenduar se ishte i lënduar, edhe pse nuk kishte ndonjë dëmtim fizik. Këto detaje tregojnë se presioni dhe vështirësitë e brendshme kishin ndikim real në vendimmarrjen e tij, jo vetëm në mendimet e tij.
Në fund të rrëfimit, Leon Dajaku kundërshton një narrativë që qarkullon shpesh në futboll: idenë se transferimet e tij te klube të mëdha, duke përfshirë Bayern Munich dhe Sunderland, ishin të motivuara nga paratë. Ai thotë se shumë njerëz mendojnë se ai “ka shkuar pas parave” për shkak se këto janë emra të mëdhenj, por kjo, sipas tij, është krejtësisht e pavërtetë. Dajaku shprehet se nuk ka ndjekur paratë dhe se është transferuar sepse, në atë moment, besonte se po bënte hapin e duhur për karrierën e tij.
Botuar fillimisht në Telegrafi
