Jam 36 vjeçe dhe prej dymbëdhjetë vitesh jam e martuar. Nga jashtë, martesa ime duket e qetë dhe e rregullt: nuk kemi debate të mëdha, nuk zihemi shpesh dhe kemi ndërtuar një jetë të përbashkët që ka funksionuar për shumë kohë. Megjithatë, prej kohësh, mes nesh ka mbetur shumë pak nga ajo ndjesia që dikur më bënte zemrën të rrihte më shpejt.
Gjithçka nisi të lëkundet kur në jetën time u rikthye një njeri që e njihja që nga koha e universitetit. Ne nuk kishim pasur kurrë një lidhje mes nesh; ishim thjesht miq. Pas shumë vitesh, u takuam rastësisht në një aktivitet ku të dy ishim të ftuar. Në fillim gjithçka shkoi natyrshëm: biseda, kujtimet dhe ajo lloj lehtësie që krijohet kur dy njerëz njohin njëri-tjetrin prej kohësh.
Por në një moment ai më pa gjatë në sy dhe buzëqeshi. Ajo ishte vetëm një çast, asgjë më shumë, por unë e ndjeva sikur brenda meje u hap një derë që e kisha mbajtur mbyllur për vite. Pas asaj mbrëmjeje, filluam të shkëmbenim mesazhe. Nuk flisnim për gjëra të papërshtatshme; shpesh, bisedat tona ishin për gjëra krejt të zakonshme. Megjithatë, mënyra se si më shkruante, mënyra si më dëgjonte dhe sidomos mënyra si më shikonte kur takoheshim, më bënte të ndihesha sërish grua.
Një afërsi që të vë në provë: çfarë po të zgjon realisht?
Një mbrëmje, pas një darke me miq, mbetëm vetëm për disa minuta. Ai më tha: “Ti nuk ke ndryshuar aq shumë sa mendon.” U afrua pak, por nuk më preku. Thjesht më pa, dhe kjo distancë e vogël mes nesh ishte më e fortë se çdo prekje. Që nga ajo natë, unë kam filluar ta mendoj shumë. Nuk di nëse jam e dashuruar me të, nëse thjesht më mungon emocioni apo nëse ai ka zgjuar tek unë një pjesë që e kisha harruar.
Ajo që di është se kur jam pranë tij, ndihem ndryshe. Dhe pikërisht kjo më sjell në dyshim: a duhet ta ndërpres këtë afërsi para se të shkojë më tej, apo duhet ta pranoj se ndoshta ajo që po ndiej po më tregon diçka për martesën time? Në këtë fazë, unë shpjegon se ajo që po përjeton nuk duhet parë menjëherë as si dashuri dhe as si tradhti emocionale. Më e rëndësishme është të kuptosh se çfarë po zgjon ky person tek ti.
Shpesh, njerëzit nuk bien në dashuri vetëm me dikë. Ka raste kur biejnë në dashuri me mënyrën se si ndihemi pranë atij personi: si na dëgjon, si na sheh, si na bën të ndihemi të vlerësuar dhe të gjallë. Në rastin tim, duket se ky burrë po më rikthen ndjesinë e të qenit e dëshiruar, interesante, e dëgjuar dhe femërore. Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se martesa ime ka përfunduar, por është një sinjal që nuk duhet injoruar.
Para se të bësh ndonjë hap me të, vjen një pyetje që kërkon sinqeritet të vështirë: “Nëse ky burrë nuk do të ekzistonte, a do të isha e lumtur me martesën time?” Nëse përgjigjja është “jo”, atëherë problemi kryesor nuk është ai. Problemi është diçka që ka kohë që mungon në marrëdhënien tënde. Ndoshta je përpjekur të ecësh përpara, por ajo pjesë e komunikimit, afërsisë, vëmendjes ose emocionit që të ushqente brenda marrëdhënies është zbehur.
Është e rëndësishme të mos marrësh vendime të mëdha nën efektin e emocionit të ri. Po ashtu, nuk të ndihmon as ta bindësh veten se nuk po ndodh asgjë. Flit me bashkëshortin për afërsinë, për dëshirën, për komunikimin dhe për rutinën që mund të ketë hyrë gradualisht në jetën tuaj. Dhe mbi të gjitha, mos u turpëro nga fakti që ende mund të ndiesh “flutura në stomak” pas kaq vitesh martesë. Ndonjëherë, kjo situatë nuk vjen vetëm për të të tunduar, por edhe për të të kujtuar se dëshira për t’u ndier e gjallë është ende brenda teje.
Pyetja e vërtetë nuk është “A duhet të zgjedh atë?”, por “Çfarë më mungon mua dhe a jam e gatshme ta kërkoj në mënyrën e duhur?” Vetëm kështu mund të kuptosh nëse ajo që po ndien të mban pezull, sepse diçka brenda martesës kërkon vëmendje—apo sepse po lind një nevojë e re që duhet trajtuar me qartësi dhe përgjegjësi.
Botuar fillimisht në Bota Sot
