Jam 38 vjeçe, e martuar prej 12 vitesh dhe kam dy fëmijë. Në fillim të martesës, gjithçka dukej e qëndrueshme dhe normale, por me kalimin e kohës kam krijuar ndjesinë se unë dhe bashkëshorti jetojmë më shumë si shokë shtëpie sesa si çift. Edhe pse nuk kam arsye të them se marrëdhënia është e keqe, emocionaleisht ndihem e larguar prej tij. Kjo zbrazëti nuk u shfaq menjëherë, por u rrit ngadalë, derisa filloi të më prekte çdo ditë.
Rreth një vit më parë, fillova të punoja me një koleg të ri. Në fillim, marrëdhënia mes nesh ishte krejt profesionale dhe e thjeshtë: disa biseda, disa shkëmbime mendimesh, siç ndodh në çdo ambient pune. Por me kalimin e javëve, ajo miqësi nisi të merrte një peshë tjetër. Sa herë ai më fliste, unë prisja me padurim të njëjtën gjë edhe ditën tjetër. Fjalët e tij, mënyra si më dëgjonte dhe vëmendja që më jepte filluan të më mungonin sapo mbaronte puna.
Sipas rrëfimit të saj, te kolegu ajo gjeti diçka që nuk e ndiente prej vitesh: ndjesinë e të qenit e vlerësuar. Ai i kushtonte kohë, e shihte, e dëgjonte dhe shpesh e bënte të ndihej mirë në mënyra që rutina e përditshme nuk i kishte më. Në disa momente, ai e komplimentonte, i buzëqeshte ashtu “si duhet”, dhe kjo i bënte zemrës së saj një reagim të menjëhershëm. Edhe pse e kontrollonte veten, nuk e fshihte dot se kur afroheshin, emocionet e saj rriteshin shpejt.
Ajo thekson se mes tyre nuk kishte asnjë lidhje fizike. Megjithatë, ekzistonte një tërheqje e fortë, një lloj lidhjeje emocionale që e vinte atë përballë pyetjeve që nuk donte t’i mendonte kaq shpesh. Ndonjëherë i kalonte nëpër mendje më shumë sesa duhet, por pastaj e kapte veten dhe ndihej në faj. Në mendjen e saj, kjo nuk ishte thjesht një tërheqje e zakonshme; ishte një ndjenjë që po i shkundte ekuilibrat e brendshme dhe po e detyronte të shikonte me ndershmëri atë që po ndodhte.
Ndjenjat e forta kërkojnë qartësi: jo vetëm emocion, por edhe kufij
Gruaja thotë se nuk dëshiron të shkatërroj familjen e saj. Ajo e ka të qartë se bashkëshorti dhe fëmijët janë pjesë e jetës së saj dhe se çdo hap i gabuar do të kishte pasoja. Por nga ana tjetër, nuk mund të mohojë as atë që po ndjen. Për këtë arsye, i vjen frikë se nëse vazhdojnë të afrohen, do të kalojnë kufijtë që nuk duhet t’i kalojnë. Për të, dilema nuk është vetëm nëse ka ndjenja, por nëse ato ndjenja po e çojnë drejt një veprimi që do të ishte i padrejtë dhe i pamundur për t’u rikthyer pas.
Në qendër të rrëfimit qëndron edhe një pyetje e madhe: a është thjesht një reagim ndaj rutinës së martesës, apo një sinjal që marrëdhënia ka marrë fund? Ajo pranon se ndjenjat e saj mund të jenë të lidhura me një mungesë emocionale: kur afërsia zbehet, kur bashkëshortët nuk flasin më vërtet me njëri-tjetrin dhe kur vëmendja bëhet më e rrallë, një person tjetër mund të duket papritur si zgjidhje. Por kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se martesa është shkatërruar. Shpesh, ajo që duket si dëshirë për një lidhje të re mund të jetë, në fakt, nevoja për diçka që nuk po merret më brenda marrëdhënies aktuale.
Para se të marrë vendime të rëndësishme, ajo përmend domosdoshmërinë për t’u ndalur dhe për të analizuar çfarë po i mungon vërtet në martesë. Një pjesë e kësaj pune fillon nga komunikimi: të flasësh sinqerisht me bashkëshortin për atë që ndjen dhe për ndryshimet që kërkon. Vendosja e kufijve të qartë me kolegun, po ashtu, mund të ndihmojë të mendosh më qetë, pa u shtyrë nga presioni emocional. Në fund, pyetja që i duket më e rëndësishme nuk lidhet vetëm me faktin nëse kolegu e tërheq; lidhet me gatishmërinë për të investuar ende në martesë dhe për të parë nëse ka hapësirë të rikthehen gjërat që u zbehën.
Botuar fillimisht në Bota Sot
