Joni është një djalosh i vogël, jeta e të cilit mori një rrugë shumë më të vështirë se ajo e shokëve të tij të moshës. Kristjan Asllani, dhe futbollistët e Kombëtares shqiptare, u bënë pjesë e një historie që nisi me sëmundjen dhe përfundoi me një surprizë të veçantë, plot emocione dhe mbështetje në momentin kur fëmija kishte më shumë nevojë për forcë.
Fëmijë që Asllani mban fort është Joni. Historia e tij është larg ngjashmërisë me ato që zakonisht dëgjon për fëmijë: teksa të tjerët flasin për çfarë “iPhone”-i të marrin, apo cilën “Play Station” të blejnë, Joni u përball me një sfidë shumë më të rëndë. Zoti e sprovoi me një histori ndryshe, sepse e donte fort, shumë fort, dhe rrugëtimin e tij drejt spitalit e nisën pikërisht problemet shëndetësore që lidhen me kancerin.
Diagnostikimi e detyroi djalin të hynte në një proces të vështirë trajtimi. Ai nisi rrugën drejt spitalit për të nisur kimioterapi, ndërkohë që në skemën e tij mjekësore nuk mungoi edhe një ndërhyrje kirurgjikale e vështirë. Në pak vite jetë, Joni u sprovua më shumë sesa shumë të rritur të tjerë, të cilët kanë vite të tëra përpara dhe e shohin jetën si diçka që ecën zakonisht. Për të, çdo hap ishte një provë, por pavarësisht kësaj ai kërkonte një gjë të thjeshtë: pak forcë për të vazhduar.
Kjo forcë, sipas rrëfimit të familjarëve të tij, u gjet te Kristjan Asllani dhe te lojtarët e Shqipërisë. Një familjare e djaloshit i shkroi Federatës Shqiptare të Futbollit me një kërkesë të veçantë: që të bëhej e mundur një video nga Asllani. Mesazhi mbërriti te FSHF dhe, siç ndodhi më pas, për fat të mirë sprova dukej se po kalonte në një drejtim më të mirë. Videoja u bë një dritë shprese për Jonin, që në atë kohë kishte nevojë për inkurajim dhe mesazhe që i jepnin energji për të luftuar.
Surpriza e FSHF-së që e ktheu ëndrrën në takim në Air Albania
Por historia nuk u ndal te një video e vetme. Pas një viti, FSHF nuk e la vetëm djaloshin me kaq, por e surprizoi më tej, duke e ftuar që të ishte në Air Albania. Thirrja kishte një kuptim të dyfishtë: Joni do të zbriste në aeroport së bashku me lojtarët dhe mbi të gjitha do të ishte krah njeriut që i kishte dhënë forcë në momentin më të vështirë të jetës së tij, Kristjan Asllani. Ishte një mënyrë konkrete për ta afruar realitetin me atë që i kishte dhënë motivim gjatë trajtimit.
Në ato pak vite, Joni arriti të përmbushte diçka që për shumë fëmijë mbetet thjesht ëndërr. Ai jo vetëm u ndje i mbështetur, por pati mundësinë të takohej nga afër me gjithë lojtarët e Kombëtares dhe të shkonte edhe në hotelin e ekipit. Kjo e kthente çdo ditë të vështirë në një rrugë me një fund të qartë: praninë, njohjen dhe emocionin e një aventure që lidhej me futbollin, por që në thelb ishte përkrahje njerëzore në kohë prove.
Ndërsa Joni e përjetonte këtë pjesë të veçantë të jetës, edhe Kristjan Asllani nuk u tregua “i afërt” vetëm kur gjithçka shkonte mirë. Ai nuk e lëshoi, as kur Joni ishte mirë dhe po kënaqej në Air Albania. Përmes kësaj historie, u pa se sporti nuk është vetëm rezultat në fushë: mund të bëhet edhe ura që bashkon njerëzit, kur një fëmijë ka nevojë për forcë, kur sëmundja e ka vënë jetën në provë dhe kur një mesazh i thjeshtë kthehet në një përqafim real, të dukshëm, në ditën e surprizës.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres
