Jake Rosmarin, 29 vjeç, shpresonte të kthehej në Boston për t’u bashkuar me të fejuarën e tij pas një udhëtimi 35-ditor me anije, në disa nga destinacionet më të largëta të botës. Por plani i tij u ndryshua papritur kur hantavirusi shkaktoi një situatë tragjike në bord, duke marrë jetën e tre pasagjerëve të tjerë në anijen MV Hondius. Ngjarja solli një reagim të gjerë ndërkombëtar dhe pyetje të menjëhershme se si dhe ku do të riatdhesoheshin pasagjerët e tjerë.
Pas kësaj, Rosmarin dhe 14 pasagjerë të tjerë amerikanë mbërritën të hënën në mëngjes në Njësinë Kombëtare të Karantinës, pjesë e Qendrës Mjekësore të Universitetit të Nebraskës në Omaha. Ky është i vetmi mjedis i këtij lloji i financuar nga qeveria federale në SHBA. Ndërkohë, një tjetër pasagjer amerikan, Dr. Stephen Kornfeld, i cili kishte ndihmuar me krizën mjekësore ndërsa ishte në bord, rezultoi pozitiv për hantavirus dhe po mbahet i izoluar në një njësi biokontrollimi aty pranë në Omaha. Dy pasagjerë të tjerë amerikanë u dërguan në Universitetin Emory në Atlanta, i cili gjithashtu ka një njësi biokontrollimi.
Në karantinë, Rosmarin ka kaluar javë të tëra i vetëm në dhomën e tij, duke u përshtatur me një rutinë që ai e përshkroi si “jo shumë”. Për mëngjesin e së mërkurës, ai zgjodhi të përgatiste një sanduiç me vezë, duke përdorur përbërës të porositur nga një menu me numra të ofruar nga stafi i institucionit mjekësor që do t’i shërbejë atij dhe të tjerëve për 40 ditët e ardhshme.
Numrat e menusë dhe rutina e kontrollit e bëjnë më të durueshme karantinën
Stafi e monitoron gjendjen e tij në mënyrë të rregullt. Një infermiere, e veshur tërësisht me pajisje mbrojtëse, i troket në derë dy herë në ditë për t’i kërkuar matjen dhe raportimin e temperaturës. Deri në atë moment, rezultatet kishin qenë normale. Përveç kontrolleve, i gjithë kujdesi përfshin edhe sjelljen e ushqimit, batanijeve dhe nevojave të tjera, ku personeli është i pajisur me maskë dhe mburojë më të mirë, pa qenë domosdoshmërisht i veshur me kostume mbrojtëse nga substancat e rrezikshme në çdo moment.
Edhe kur stafi futet në dhomë për procedura, si për shembull marrja e gjakut të martën, pajisja e tyre mbrojtëse bëhet më e kompletuar. Rosmarin tregoi se, kur ata hynin për të marrë mostrën, ishin të veshur me më shumë pajisje; më pas, ndërkohë që lëviznin mes dhomave, i hiqnin ato dhe vendosnin pajisje të reja. Ky proces, sipas përshkrimit të tij, synon të ruajë standardet e sigurisë gjatë gjithë kohës.
Ndërsa të mërkurën në mëngjes ai ende nuk kishte marrë rezultatet e testeve të së martës, ai merrej me mënyra praktike për të kaluar ditët. Një pjesë e kësaj ishte porositja e gjërave që i ndihmojnë të durojë izolimin. Ai priste disa pako gjatë asaj dite dhe të nesërmen, me shpresë që të fillonte ta bënte qëndrimin pak më të ngjashëm me jetën në shtëpi. “Pres një dyshek për shtratin tim dhe jastëkë të rinj dhe gjëra të tilla,” tha ai, duke shtuar se pakot vinin si kombinim i porosive të tij dhe dërgesave nga të dashurit e saj.
Përmbajtja e disa pakove solli edhe detaje të thjeshta, por domethënëse. Rosmarin tha se njëra prej dërgesave që mori i kishte sjellë një libër për t’u ngjyrosur për të rritur, me citate frymëzuese. Pakoja tjetër, sipas tij, i solli lapsat me ngjyra, por ai ende nuk i kishte marrë, duke shpresuar t’i merrte gjatë ditës. Ai tha gjithashtu se ishte i mbingarkuar nga mendimi se çfarë të porosiste: “As nuk di çfarë të kërkoj. Por dje, pakoja e parë që mora ishte një libër për t’u ngjyrosur…”
Komunikimi me familjen dhe të fejuarën ka qenë një tjetër element i rutinës. Rosmarin ka komunikuar rregullisht, si dhe u ka dërguar mesazhe edhe pasagjerëve të tjerë që ndodheshin në karantinë në Omaha. Dhoma e tij ka në dispozicion telefon, biçikletë stërvitjeje, krevat, sirtarë, banjo, karrige, tavolinë dhe televizor. Për ushqimin, ai dhe të tjerët porosisnin çdo natë për ditën pasuese; të martën, për shembull, ai kërkoi një Nr. 9 (vezë të fërguara), një Nr. 18 (feta proshute), një Nr. 19 (mafin anglez), Nr. 107 (një kafe të nxehtë e zakonshme) dhe Nr. 124 (qumësht bajamesh me vanilje). “Sinqerisht nuk mbaj mend çfarë porosita për drekë,” u shpreh ai.
Rosmarin, i njohur edhe si fotograf dhe krijues përmbajtjeje, ka postuar përditësime në rrjetet sociale që nga ditët e para të shpërthimit, ndërsa ishte ende në anije. Postimi i parë, sipas tij, ishte shumë emocional, kur ai ishte qartësisht i frikësuar. Më pas, veçanërisht pas mbërritjes në Omaha, përmbajtjet u bënë më të qeta dhe pikëpamja e tij ndryshoi. Ai tha se mendon se “ende nuk i ka goditur”, duke e lidhur këtë me ndjesinë se tani ndodhet në një vend më të mirë. Ndërkohë, ndarja e përvojës po i ndihmon edhe shëndetin mendor, pasi i jep mundësi të krijojë dhe të vazhdojë të jetë aktiv në atë që di të bëjë. Ai ka theksuar se përgjigjet nga publiku kanë qenë të ndryshme, duke kaluar nga urrejtja dhe mosbesimi, te dashuria dhe mbështetja, ndërsa pranon se kanë pasur edhe kritikë që e kanë akuzuar se është “egoist” ose se nuk e kupton situatën plotësisht.
Botuar fillimisht në Bota Sot
