Një unazë me diamant që u zhduk nga dhoma e një të moshuare në Malmö solli pasoja të rënda për një infermiere shqiptare. Arta, 38 vjeçe, e cila prej vitesh punon në kujdesin për persona të moshuar, u pezullua nga puna dhe u gjykua pa prova, pasi dyshimet ranë mbi të. Ajo thotë se karriera dhe jeta e saj profesionale dukej se po i vinte fund pikërisht në momentin kur po përpiqej të ndërtonte gjithçka nga e para në Suedi.
Arta ka lindur në Kumanovë dhe, prej 11 vjetësh, jeton në Malmö së bashku me burrin dhe dy fëmijët. Në vendlindje kishte mbaruar shkollën për infermieri, por kur erdhi në Suedi, diploma e saj nuk u pranua menjëherë. Deri sa u bënë të mundura hapat e radhës, ajo ka punuar në sektorë të ndryshëm: fillimisht në pastrim, më pas në kuzhinën e një hoteli, ndërsa për disa muaj shpërndante reklama nëpër ndërtesa. Paralelisht, mësoi gjuhën dhe iu nënshtrua trajnimeve të nevojshme.
Pas katër vjetësh, Arta filloi të punonte në një shtëpi kujdesi për të moshuarit. Ajo tregon se puna ishte e lodhshme, por e vlerësonte sepse banorët nuk kishin nevojë vetëm për barna apo ushqim; shumë prej tyre kishin nevojë edhe për dikë që t’i dëgjonte. Në atë institucion, një nga banoret ishte Ingrida, 82-vjeçare, që më parë kishte qenë mësuese muzike. Ingrida fliste pak, ecte me vështirësi dhe pothuajse çdo pasdite ulej pranë dritares duke dëgjuar të njëjtën pjesë në piano.
Ingrida mbante gjithmonë në dorën e majtë një unazë të vjetër me diamant. Ajo ia kishte dhuruar të shoqit kur kishte qenë 25 vjeç dhe, sipas historisë së saj, ishte sendi i vetëm që nuk donte ta humbiste. Vajza e saj, Helena, vinte zakonisht të dielave, ndërsa marrëdhëniet e tyre nuk ishin të ngrohta. Shpesh, Arta kishte dëgjuar debate për apartamentin, llogaritë bankare dhe sendet me vlerë që Ingrida i ruante ende.
Zhdukja e unazës vuri në provë një karrierë të ndërtuar me vite
Një të hënë në mëngjes, kur Arta hyri në dhomën e Ingridas, ajo ishte duke fjetur. Infermierja e ndihmoi të ngrihej, i solli mëngjesin dhe ia rregulloi flokët. Por atë ditë unaza nuk ishte në gishtin e saj. Arta mendoi se mund ta kishte hequr gjatë natës dhe nisi menjëherë kërkimet, duke kontrolluar komodinën, sirtarët dhe edhe poshtë shtratit. Nuk e gjeti, ndaj njoftoi përgjegjësin e turnit.
Menjëherë u kontrollua dhoma dhe më pas u kërkua lista e personave që kishin hyrë aty gjatë 24 orëve të fundit. Arta ishte personi i fundit që kishte hyrë në dhomë. Përgjegjësja e turnit e tha qartë se “unaza nuk mund të jetë zhdukur vetë”, ndërkohë që Arta thotë se edhe pa u akuzuar drejtpërdrejt, mënyra si e shikonin ishte më e rëndë se çdo fjalë. Drejtoria i kërkoi të dorëzonte çelësat dhe e njoftoi se do të pezullohej deri në përfundimin e hetimit të brendshëm. Policia mori deklaratën e saj dhe kontrolloi dollapin ku ajo mbante rrobat e punës.
Megjithatë, reagimi i brendshëm ndaj saj nuk u ndal me kaq. Për disa kolegë, kontrollet dhe deklaratat nuk mjaftuan. Kur Arta u kthye për të marrë çantën, dy prej tyre pushuan së foluri sapo e panë. Atë mbrëmje nuk ia tregoi fëmijëve se çfarë po ndodhte; i tha vetëm se kishte marrë disa ditë pushim. Por djali 14-vjeçar e mori vesh gjendjen emocionale të së ëmës dhe i dëgjoi lotët në kuzhinë. Arta tregon se e shqetësonte jo vetëm humbja e vendit të punës, por edhe ideja që emri i saj të lidhej me një vjedhje që ajo thotë se nuk e kishte kryer.
Helena, vajza e Ingridas, kishte thënë se unaza vlente mijëra euro dhe kishte theksuar se Ingrida nuk e hiqte kurrë. Sipas saj, Arta ishte personi i vetëm që e kishte ndihmuar atë atë mëngjes. Askush nuk e thirri për të sqaruar kur mund të kthehej në punë. Ajo nisi të kërkonte punë të re, por formularët e aplikimit e pyesnin pse kishte ndërprerë punën e fundit. Më pas, një pasdite, drejtoresha e telefonoi dhe i tha të vinte, sepse Ingrida kishte kërkuar të shihte Arta-n.
Arta priste që hetimi të sqarojë gjithçka, por ajo që ndodhi më vonë ndryshoi rrjedhën e ngjarjeve. Një fjali e papritur e pacientes, disa javë pas pezullimit, zbuloi një histori që askush nuk e kishte parashikuar, duke i dhënë përgjigje dyshimit që e kishte lënë pa punë. Ky ishte momenti kur pretendimet nisën të rrëzoheshin dhe e vërteta doli pas tri javësh.
Botuar fillimisht në Bota Sot
