“Shumë më e qetë do ishte jeta pa politikë”. Kjo është një nga pjesët më të forta të rrëfimit që deputeti Ilir Tolaj ka ndarë në emisionin Pressing One, teksa flet për fillimet e angazhimit të tij në politikë dhe për rrethanat që e kanë shtyrë të hyjë në këtë rrugë.
Gjatë bisedës, Tolaj ka folur për qëndrimin e babait të tij, i cili, sipas rrëfimit, e ka kundërshtuar hyrjen e tij në politikë. Ai ka treguar se babai i tij i ka thënë qartë se nëse do e dëgjonte, nuk do të hynte në politikë. Tolaj e lidh këtë kundërshtim me idenë se jeta jashtë politikës do të kishte qenë më e qetë për të, pikërisht siç ka theksuar në rrëfim.
Deputeti ka theksuar se vendimi i tij për t’u angazhuar politikisht nuk ka ardhur thjesht nga një zgjedhje e menjëhershme personale, por nga zhvillime konkrete që lidhen me një figurë të caktuar. Në rrëfim, Tolaj tha se hyrja në politikë i është “duke iu falënderu” Fatmir Sejdiut. Kjo është një pjesë qendrore e tregimit të tij, ku e sheh të lidhur fillimin e rrugëtimit politik me ndikimin dhe përfshirjen e Fatmir Sejdiut në proces.
Në të njëjtën linjë, Tolaj ka përsëritur edhe idenë kryesore që e shoqëron gjithë rrëfimin e tij: pavarësisht se ka hyrë në politikë dhe është angazhuar, ai beson se jeta do të ishte më e qetë nëse nuk do të kishte marrë atë hap. Fraza e tij për qetësinë e jetës pa politikë del si një mesazh i qëndrueshëm, duke u rikthyer disa herë në mënyrë të qartë.
Angazhimi politik nisi, por Tolaj thotë se jeta pa politikë do ishte më e qetë
Rrëfimi i Tolajt nuk ndalet vetëm te kundërshtimi i babait dhe tek emri i Fatmir Sejdiut si figurë që lidhet me fillimin. Ai e trajton temën si një histori personale për mënyrën si vendimet në jetë mund të ndikojnë tek qetësia dhe mënyra e të jetuarit. Në këtë kuptim, edhe pse e ka shprehur se hyrja në politikë lidhet me një person, ai prapë e mban në plan të parë rezultatin e brendshëm: ndjenjën se pa politikë do të kishte pasur më pak trazira.
Emisioni Pressing One i ka dhënë Tolajt hapësirën të flasë “në një rrëfim të rrallë”, duke e sjellë më pranë publikun përballë një narrative më personale sesa debate tradicionale politike. Në këtë rrëfim, ai i drejton shpjegimet te momentet fillestare: kur babai e ka paralajmëruar, kur ai ka marrë shtysën që i ka ardhur përmes Fatmir Sejdiut, dhe pastaj kur, pas gjithë rrugës, ai e përmbledh me një qëndrim të qartë se jeta do të ishte më e qetë pa politikë.
Ndërsa rrëfimi zhvillohet, Tolaj ripërsërit thelbin e deklaratës së tij: se hyrja në politikë nuk e ka bërë jetën më të thjeshtë në sensin e qetësisë. Ai nuk e paraqet këtë si justifikim të thjeshtë, por si një reflektim që vjen nga përvoja personale. Në fund të rrëfimit, mesazhi që mbetet është i njëjtë: “Shumë më e qetë do ishte jeta pa politikë”, edhe pse rruga e tij tashmë ishte marrë.
Botuar fillimisht në Gazeta Express
