Në një ish-punishte qepjeje në Stokholm, ku dikur artizanët krijonin palosje për borgjezinë suedeze të shekullit XIX, po merr formë një tjetër “zanat” i shekullit XXI: realizimi i filmave me inteligjencë artificiale. Ndërsa teknologjia ka ndryshuar, ritmi i punës duket se mbetet i ngjashëm—studio të vogla, ekipe të kufizuara dhe përqendrim te krijimi i zërit, skenave dhe tekstit që do të shndërrohen në produkt final.
Javën e kaluar, një aktor, një regjisor dhe një kompozitor u mblodhën në një studio të vogël për të regjistruar zërin për projektin e tyre të radhës me AI. Procesi u zhvillua si punë normale krijuese: regjistrim, rregullime dhe përpunim i materialit audio për ta bërë atë të përshtatet me botën e projektit. Në të njëjtën kohë, debati publik për filmat e gjeneruar me inteligjencë artificiale vazhdon dhe kritikat janë të forta.
Kritikët i quajnë filmat e tillë “mbeturina automatike”, i konsiderojnë si mashtrim ose si produkt i një vjedhjeje masive të të drejtave të autorit. Pavarësisht kësaj, skena në studio u përshkrua si më artizanale sesa industriale, me një ekip të vogël që punonte mbi monologun e një gorille poetike skoceze. Monologu, në këtë rast, është pjesë e një universi kiberpunk transhumanist—një botë ku kufijtë mes njeriut, teknologjisë dhe imagjinatës luhaten vazhdimisht.
“Gossip Goblin” sjell një mënyrë tjetër për filmat me AI
Prodhimi i përket “Gossip Goblin”, pseudonimit artistik të një grupi të vogël krijuesish filmash me AI, të udhëhequr nga Zack London. Emri “Gossip Goblin” përmbledh qasjen e projektit: një stil që synon të përziejë imagjinatën me mekanizmat e automatizimit dhe t’i japë formë tregimeve që duken të çuditshme, por të organizuara. Narrativa këtu nuk mbështetet vetëm te gjenerimi i shpejtë, por edhe te përzgjedhja e zërit dhe përpunimi i tij për t’u përshtatur me personazhet dhe atmosferën.
Projektet që prodhohen nga ky grup flasin për një audiencë që kërkon histori alternative, ku teknologjia nuk paraqitet vetëm si mjet, por si element i vetë botës. Në këtë kuptim, gorilla poetike skoceze nuk shfaqet si rastësi: ajo bëhet simbol i një universi transhumanist, i cili prek tema si identiteti, transformimi dhe marrëdhënia mes krijuesit dhe krijimit. Skenat, edhe kur përpunohen me AI, kërkojnë vëmendje ndaj detajeve—sidomos kur bëhet fjalë për ritmin e monologut dhe tonalitetin e zërit.
Ndërsa debati për të drejtat e autorit dhe akuzat për “vjedhje” vazhdojnë në planin kritik, një anë tjetër e industrisë vijon të testojë forma të reja bashkëpunimi në studio. Rasti i javës së kaluar tregon një model ku njerëz me role tradicionale—aktor, regjisor, kompozitor—mbeten pjesë e procesit, sidomos kur bëhet fjalë për regjistrimin e zërit. Kjo e bën punën të duket si një urë mes artizanatit dhe prodhimit me teknologji.
Me “Gossip Goblin” dhe projektet që lidhen me to, epoka e filmave me AI po merr një identitet më të qartë: jo vetëm si debat dhe polemikë, por edhe si praktikë konkrete krijuese në studio të vogla. Në Stokholm, në atë ish-punishte qepjeje të së shkuarës, po krijohet një lloj tjetër “pëlhure”—tani e endur me zëra, monologë dhe botë kiberpunk transhumanistë. Ndërkohë, publiku vazhdon të ndjekë zhvillime që ndryshojnë mënyrën si prodhohet filmi dhe si kuptohet roli i teknologjisë në tregimin artistik.
Botuar fillimisht në Gazeta Express
