Mjeku Arsim Gërxhaliu ka treguar një detaj të veçantë nga historia e tij personale, duke iu referuar edhe asaj që ai e quan traume të pazëvendësueshme. Ai ka qenë i ftuar në emisionin “Pressing One”, ku ka folur për përjetimet e tij pas djegies së Institutit të Mjekësisë Ligjore (IML) dhe për atë që ka mbetur prej gjurmëve që lidhen me familjen Jashari.
Sipas rrëfimit të Gërxhaliut, familja Jashari ia ka lejuar që t’ia marrë një dhëmbë të Adem Jasharit. Po ashtu, ai ka thënë se kishte marrë edhe gishtin e Isa Boletinit. Këto objekte, për të, nuk kanë qenë thjesht sende, por pjesë të një kujtese të drejtpërdrejtë e të lidhur me figura historike që zënë vend të veçantë në narrativën e luftës dhe të sakrificës.
Gërxhaliu ka shpjeguar se, përveç dhëmbit që lidhet me Adem Jasharin, ai ka pasur edhe një element tjetër që e ka ruajtur me vëmendje: sipas tij, kishte marrë një dhëmbë të syrit të djathtas dhe një krah mustaqesh të Adem Jasharit. Ai ka theksuar se këto materiale, me djegien e Institutit, kanë humbur. Në rrëfimin e tij, humbja nuk ka qenë vetëm fizike, por ka krijuar një ndikim të thellë emocional, duke e bërë ngjarjen një nga momentet më të rënda që ai mban mend.
Ai ka thënë se “me djegjen e Institutit u dogjën ato”, duke përfshirë si dhëmbin dhe elementët që i kishte ruajtur. Po ashtu, Gërxhaliu ka përmendur se u dogj edhe gishti i Isa Boletinit. Në këtë mënyrë, ai i lidh drejtpërdrejt dy figurat historike dhe momentin e djegies së IML-së, duke treguar se si një incident i caktuar në institucion ka shënuar fatin e materialeve që ai i kishte marrë dhe ruajtur.
Trauma e tij, siç e formulon vetë, mbetet e njëjtë edhe pas kalimit të kohës. Ai thekson se kjo vazhdon të jetë “trauma ime më e madhe”. Në rrëfimin e dhënë në emision, Gërxhaliu e vendos djegien e IML-së si pikën ku gjithçka që kishte mbajtur ai me kujdes u shndërrua në humbje të pakthyeshme.
“Trauma më e madhe” u krijua kur u dogjën gjurmët e familjeve Jashari
Gërxhaliu ka vijuar të japë detaje të mëtejshme rreth asaj se çfarë kishte marrë dhe çfarë u humb. Ai ka treguar se “E pata marrë një dhëmbin e syrit të djathtas dhe një krah mustaqesh të Adem Jasharit”, por sërish e rikthen fokusin te djegia, duke thënë se këto u shkatërruan. Për të, kjo nuk ishte vetëm një humbje e materialeve, por edhe një ndërprerje e drejtpërdrejtë e diçkaje që lidhej me identifikimin dhe me përgjegjësitë profesionale, por edhe me kujtimin historik.
Në të njëjtën linjë, ai ka përmendur se “u dogjën ato”, duke nënvizuar se edhe “madhe edhe gishti i Isa Boletinit”. Në këtë mënyrë, rrëfimi i tij shpalos se për secilën nga ato që ai kishte ruajtur, djegia e Institutit përbënte fundin e asaj që ai kishte në dispozicion. Në bisedën e zhvilluar në “Pressing One”, Gërxhaliu e ka shtrirë tregimin nga momenti kur i janë lejuar gjurmët, deri te çasti kur ato janë shkatërruar, duke e bërë traumën e tij qendrore.
Familja Jashari, Adem Jashari dhe Isa Boletini shfaqen kështu si elementë të ndërlidhur në rrëfim, ku përballja me humbjen vjen drejtpërdrejt nga ngjarja e djegies së Institutit. Datat dhe konteksti i rrëfimit mbeten të lidhura me të kaluarën, ndërsa mesazhi që del nga intervista është se për mjekun Arsim Gërxhaliu ajo që u dogj nuk u shndërrua thjesht në një incident, por në traumën më të madhe të tij, e cila vazhdon të mbetet e gjallë edhe sot.
Botuar fillimisht në Gazeta Express
