Kur Cristiano Ronaldo u largua nga futbolli evropian për t’u transferuar në Arabinë Saudite, shumë vëzhgues e interpretuan lëvizjen si një shenjë se karriera e tij në kombëtare do të zbehej. Ideja ishte e thjeshtë: kampionati saudit nuk konsiderohej në nivelin e kërkuar për futboll “elitar”, prandaj lojtarët që shkonin në Lindjen e Mesme do të rrezikonin të humbnin ritmin dhe, me të, edhe shanset për t’u thirrur në përfaqësuese.
Me kalimin e kohës, Saudi Pro League ndryshoi fytyrë dhe u mbush me emra të njohur ndërkombëtarisht. Në të njëjtën skenë nisi të flitej më shpesh jo vetëm për Ronaldo, por edhe për yje si Neymar, Karim Benzema, Sergej Milinkovic-Savic dhe João Cancelo. Paralelisht, perceptimi në Evropë nisi të lëkundet: gjithnjë e më shumë shihej se lojtarët që luajnë në Arabinë Saudite mund të mbeten relevantë për kombëtaret e tyre, nëse vazhdojnë të performojnë dhe kanë rol në ekipet ku aktivizohen.
Ndonëse Ronaldo ka deklaruar se “liga saudite është shumë më e mirë se ligat portugeze dhe franceze… në Francë gjithçka sillet rreth PSG-së”, në Evropë reagimi nuk ishte i njëjtë. Skepticizmi vazhdoi për një kohë, sepse futbolli në Lindjen e Mesme shpesh trajtohej si një nivel dytësor krahasuar me pesë ligat e mëdha evropiane. Kjo solli bindjen se transferimet në Arabinë Saudite “mbyllnin” kapitullin me kombëtaren, edhe pse koha ka treguar se kjo nuk është kthyer në normë.
Saudi Pro League po mban lidhjen me kombëtaret për Botërorin 2026
Një rast që ilustron ndryshimin e qasjes është deklarata e Ronald Koemanit në vitin 2024. Ai tha se “libri i tij me ekipin kombëtar është mbyllur” për Steven Bergwijn pas kalimit të tij te Al-Ittihad. Megjithatë, në periudhën e fundit janë shfaqur thirrje të reja për lojtarë që luajnë në SPL, duke treguar se trajnerët po i vlerësojnë edhe këta futbollistë, nëse janë në formë dhe nëse kanë impakt konkret në skemat e tyre.
Një nga debatet më të mëdha në Angli lidhet me Ivan Toney. Sulmuesi i Al-Ahli u përfshi në skuadrën e Thomas Tuchel për Kupën e Botës 2026, duke krijuar diskutime në vend, sidomos për faktin se u preferua përpara disa opsioneve vendase. Tuchel e cilësoi këtë vendim si diçka që kërkonte vlerësim të kujdesshëm: “Përfshirja e tij ishte gjithashtu një surprizë për ne. Ai ka një prani të natyrshme në zonë dhe është një finalizues i natyrshëm”. Po ashtu, trajneri nënvizoi se “Ai është i mirë në goditjet standarde. Dhe të mos harrojmë, ai është një specialist i penalltive i klasit botëror”, duke e vendosur Toney mes alternativave që mund të ndikojnë kur ekipet janë duke ndjekur golin.
Përtej Anglisë, MARCA përmend edhe shembuj nga vende të tjera. Në Brazil, Roger Ibáñez është ftuar nga Carlo Ancelotti, edhe pse deri tani kishte patur minutazh të kufizuar me kombëtaren. Në Spanjë, debati u përqendrua te Aymeric Laporte gjatë periudhës së tij në Arabinë Saudite, ndërsa trajneri Luis de la Fuente u tregua i prerë: “Të luash në Arabinë Saudite nuk është përcaktuese. Unë preferoj një ekip që luan 90 minuta në Arabinë Saudite sesa një që luan 15 ose 20 minuta në Ligën Premier”, kishte thënë ai në vitin 2024. Në Francë, N’Golo Kanté u rikthye dhe u përdor rregullisht edhe gjatë kohës te Al-Ittihad, ndërsa për Botërorin 2026 është përmendur edhe Theo Hernández, aktualisht pjesë e Al-Hilal.
Fenomeni duket se ka gjetur terren sidomos në Portugali, ku u mbajt më fort besimi te Cristiano Ronaldo edhe pas kalimit të tij në Arabinë Saudite. Në të njëjtën linjë përmenden emra si João Félix (Al-Nassr), Rúben Neves dhe João Cancelo (Al-Hilal), të cilët vazhdojnë të konsiderohen lojtarë të rëndësishëm për Roberto Martínez dhe pritet të jenë pjesë e Botërorit në SHBA, Kanada dhe Meksikë. Në fund, mesazhi i përgjithshëm i shkrimit është se futbolli saudit po shndërrohet gjithnjë e më shumë në një “vitrinë” të rëndësishme, ku lojtarët ruajnë statusin ndërkombëtar dhe mund të jenë në skenën më të madhe, Kupën e Botës.
Lista e plotë e lojtarëve nga futbolli saudit në Botërorin 2026, sipas të dhënave të përmendura në artikull, përfshin: Bregu i Fildishtë – Franck Kessié (Al Ahli); Franca – Theo Hernandez (Al Hilal); Brazili – Roger Ibáñez (Al Ahli) dhe Fabinho (Al Ittihad); Curaçao – Jurien Gaari (Abha Club); Portugalia – Rúben Neves (Al Hilal), João Félix (Al Nassr) dhe Cristiano Ronaldo (Al Nassr); Anglia – Ivan Toney (Al Ahli); Panama – Orlando Mosquera (Al Fayha); Maroku – Yassine Bono (Al Hilal); Senegali – Édouard Mendy (Al Ahli), Kalidou Koulibaly (Al Hilal) dhe Sadio Mané (Al Nassr); Egjipti – Nabil Dunga (Al Najma); Algjeria – Riyad Mahrez (Al Ahli) dhe Houssem Aouar (Al Ittihad); Iraku – Ali Jasim (Al Najma); Meksika – Julián Quiñones (Al Qadisiyah); Turqia – Merih Demiral (Al Ahli); Tunizia – Aymen Dahmen (Al Hazem); Uruguai – Darwin Núñez (Al Hilal); Jordania – Ali Al-Azaizeh (Al Shabab); Gana – Cristopher Bonsu Baah (Al Kadisiyah).
Botuar fillimisht në Telegrafi
