Fjoralba Ponari ka folur hapur për një nga momentet më të vështira të jetës së saj: humbjen e nënës. Në një rrëfim të ndarë në emisionin “Goca dhe Gra”, ajo ka përshkruar se si mungesa e nënës e ka prekur thellë emocionalisht dhe si ka mësuar të jetojë me dhimbjen që vjen pas një humbjeje të tillë.
Gjatë bisedës, Ponari e ka krahasuar ndjenjën e humbjes së një të afërmi me diçka që mbetet brenda, duke e përshkruar si “një gur” në zemër. Ajo ka theksuar se ky peshë emocional është i vazhdueshëm dhe nuk zhduket lehtë, edhe kur kalojnë kohë dhe kur personi përpiqet të rifillojë normalitetin në përditshmëri.
Sipas rrëfimit të saj, dhimbja bëhet edhe më e fortë kur humbet pikërisht nëna, sepse lidhja mes nënës dhe fëmijës është unike dhe e pazëvendësueshme. Ponari ka folur për mënyrën se si kjo mungesë i ka ndryshuar ditët, mendimet dhe mënyrën e të përjetuarit të çdo momenti, duke e bërë të qartë se për të, njeriu që mungon nuk është thjesht një figurë në të kaluarën, por një prani që ndihet ende në zemër.
Në vijim të rrëfimit, ajo ka ndalur te përpjekja personale për ta përballuar situatën. Ponari ka treguar se nuk bëhet fjalë për “harresë”, por për një proces të gjatë të pranimit dhe të mësimit për të jetuar me atë që ka ndodhur. Ajo ka nënvizuar se, pavarësisht përpjekjeve, ndjenja e hidhur mbetet e thellë, ashtu siç “guri” që përmendte në rrëfim vazhdon të rëndojë, veçanërisht në ditët kur kujtimet vijnë më fort.
Përveç kësaj, Fjoralba Ponari ka folur edhe për ndikimin që kanë lë në një njeri humbje të tilla: tronditjen fillestare, fazën kur gjithçka duket e vështirë për t’u përballuar dhe më pas periudhën kur nis një lloj përshtatjeje. Ajo ka përshkruar se si me kalimin e kohës përpiqesh të gjesh mënyra për të vazhduar, megjithatë dhimbja nuk zhduket, por bëhet pjesë e mënyrës si e shikon jetën.
Humbja e nënës, dhimbje që “mbetet gur” në zemër
Rrëfimi i Ponarit përqendrohet te ideja se çdo humbje ka mënyrën e vet, por disa lidhje janë aq të forta sa edhe kur koha ecën përpara, ndjenja vazhdon të shfaqet. Ajo e ka shprehur këtë me gjuhë të drejtpërdrejtë, duke e bërë të qartë se për të humbja nuk ka qenë një ngjarje e shpejtë që kalon, por një proces që kërkon kohë dhe forcë emocionale.
Në “Goca dhe Gra”, ajo ka folur edhe për faktin se si përballja nuk është gjithmonë lineare. Ka ditë kur kujtimet janë më të lehta, ka të tjera kur dhimbja kthehet me intensitet. Ponari ka përmendur se e ka kuptuar se mësimi me këtë ndjenjë nuk do të thotë të ndalosh së ndjeri diçka, por të gjesh një mënyrë për të jetuar, për të vazhduar rolet e përditshme dhe për të mos u dorëzuar.
Në fund të rrëfimit, mesazhi i Ponarit është se humbja e nënës lë gjurmë të thella dhe se dhimbja e saj mbetet e lidhur me zemrën. Ajo e ka paraqitur përvojën e saj si një udhëtim personal, ku pranimi vjen gradualisht, ndërsa “guri” që përmendet vazhdon të mbetet aty, si simbol i asaj që nuk mund të zëvendësohet. Nëpërmjet këtyre ndarjeve, Fjoralba Ponari ka përcjellë se edhe kur njeriu përpiqet të ecë përpara, dashuria dhe mungesa e nënës vazhdojnë të ndihen.
Botuar fillimisht në Albeu








