Një javë në politikë mund të jetë e gjatë. Por në “politikën” e futbollit, gjithçka lëviz me shpejtësi dhe tensionet rreth drejtimit të FIFA-s kanë marrë përmasat e një beteje të hapur. Gianni Infantino, i cili të martën në mëngjes dukej i sigurt në postin e presidentit të FIFA-s, tashmë po përballet me presion në rritje nga disa institucione të fuqishme.
Futja e planit për shitjen e aksioneve të garave të FIFA-s te investitorët privatë ka qenë pika që e ka ndezur konfliktin. Pas përpjekjeve për t’i shitur këto aksione jashtë strukturave tradicionale të futbollit, pozita e Infantinos është vënë në dyshim. Në fundjavë, skema që duhej të sillte financim dhe përfshirje të investitorëve ka rezultuar një lëvizje që i ka nxitur reagimet kundër.
UEFA dha goditjen kryesore të enjten, duke vendosur të bojkotojë të gjitha ngjarjet e FIFA-s nëse plani për shitjen e aksioneve do të vazhdonte. Konfederata Evropiane e Futbollit e shikon këtë si mundësinë për ta zhvendosur Infantinon nga krye e organizatës botërore. Reagimi i UEFA-s është shfaqur si sinjal i qartë se brenda futbollit evropian nuk ka më hapësirë për tolerim në këtë çështje.
Por UEFA nuk ka qenë e vetmja forcë e pakënaqur. Edhe CONCACAF, konfederata me të cilën Infantino bashkëpunoi ngushtë për Kupën e Botës 2026, ka bërë thirrje për një rishikim të plotë të udhëheqjes së FIFA-s. Për më tepër, vendet që ishin besnike ndaj skemës së tij, nga Konfederata Aziatike (AFC), i kanë kthyer shpinën planit dhe kursit të ndjekur.
Në këtë periudhë presioni nuk ka ardhur vetëm nga jashtë, por edhe nga rrethi i brendshëm i Infantinos. Ai u braktis nga dy aleatë të rëndësishëm: së pari nga këshilltari i lartë Carlos Cordeiro dhe më pas nga drejtori operativ Kevin Lamour. Heqja dorë e personave kyç në strukturë ka forcuar përshtypjen se situata po përkeqësohet dhe se koalicionet që e mbajnë në këmbë Infantinon po shpërbëhen.
Pas vendimeve të UEFA-s, ja si mund të përfundojë “lufta”
Infantino u tërhoq të shtunën në mëngjes, duke hequr dorë nga plani për shitjen e aksioneve. Megjithatë, kjo nuk i mjaftoi qetësimit të situatës, pasi UEFA lëshoi menjëherë edhe një deklaratë të dytë të fortë. Në këtë reagim, UEFA shkruan se ka humbur besimin te presidenti i FIFA-s. Pra, edhe kur plani u tërhoq, konflikti nuk u shua, por u zhvendos drejt asaj që nënkupton “besim” dhe legjitimitet në drejtim.
Vijat e betejës tashmë janë përcaktuar dhe në këtë pikë pyetja është se çfarë mund të ndodhë më tej. Një rrugë e shpejtë për largimin e Infantinos do të ishte dorëheqja e tij, e ngjashme me atë që bëri paraardhësi Sepp Blatter në vitin 2015. Por Infantino ende ka mbështetje, duke e bërë të mundur që ai të përpiqet të rezistojë deri në mars. Ky afat lidhet me kandidimin e tij për një mandat tjetër si president i FIFA-s, mandat që do të ishte i katërt dhe i fundit që i lejohet sipas rregullave.
Një skenar tjetër është që Këshilli i FIFA-s ta detyrojë Infantinon të heqë dorë në një takim urgjent. Një mbledhje e tillë mund të thirret nëse e kërkojnë 19 nga 37 anëtarët e Këshillit. UEFA ka nëntë anëtarë, AFC ka shtatë dhe CONCACAF pesë. Afrika ka gjashtë anëtarë në Këshill, Amerika e Jugut ka pesë dhe Oqeania ka tre. Këshilli plotësohet nga Infantino dhe sekretari i përgji—strukturë që, në varësi të lëvizjeve politike brenda FIFA-s, mund të çojë drejt një vendimi të shpejtë.
Botuar fillimisht në Koha.net
