Banorët e Divjakës kanë dalë sërish në shesh për të 18-ën ditë radhazi, duke vijuar protestën kundër një propozimi që synon bashkimin e bashkisë së tyre me atë të Lushnjes. Tubimi është mbajtur në vijimësi çdo mbrëmje, si shprehje e kundërshtimit ndaj projektit të reformës, i cili parashikon shkrirjen e institucionit vendor.
Sipas organizatorëve dhe pjesëmarrësve, qëndrimi i tyre nuk ka ndryshuar: ata kërkojnë që institucioni i bashkisë të mos largohet nga Divjaka. Banorët e shohin këtë si një çështje themelore për mënyrën si do të ofrohen shërbimet pas një vendimi të mundshëm për reformë administrative, duke argumentuar se ndryshimi i vendndodhjes do të sillte ndikime të drejtpërdrejta për qytetarët.
Protestuesit kanë shprehur gjithashtu vendosmëri për të mos e ndërprerë protestën. Ata deklarojnë se do ta vijojnë tubimin çdo mbrëmje, pavarësisht përpjekjeve që, sipas tyre, synojnë ta shuajnë protestën ose ta zvogëlojnë reagimin e komunitetit. Aktivizimi i vazhdueshëm për 18 ditë radhazi tregon, sipas banorëve, se kundërshtimi është i gjerë dhe i qëndrueshëm.
Në qëndrimin e tyre, banorët e Divjakës theksojnë se një vendim për largimin e bashkisë nga qyteti do të prekte jo vetëm shërbimet që lidhen me administrimin vendor, por edhe identitetin e vetë Divjakës. Sipas tyre, bashkia nuk është vetëm një institucion administrativ, por edhe një pikë referimi për komunitetin, që ndihmon në ruajtjen e lidhjes së qytetarëve me vendimmarrjen dhe me aktivitetet lokale.
Protesta zhvillohet në një kontekst ku reforma e propozuar parashikon ndryshime në strukturat e qeverisjes vendore. Projekti i reformës, që banorët e Divjakës e kundërshtojnë, vjen me idenë e shkrirjes së bashkisë së tyre me atë të Lushnjes. Pikërisht kjo është arsyeja që tubimi ka marrë karakter të përsëritur dhe të organizuar, duke u bërë tashmë një sinjal i qartë i rezistencës së qytetarëve.
Qëndresa e Divjakës: bashkia të mos largohet nga qyteti
Gjatë këtyre ditëve, pjesëmarrja në shesh ka mbajtur të njëjtin mesazh. Banorët përsërisin se kërkesa e tyre mbetet e pandryshuar dhe se nuk pranojnë një ndryshim që, sipas tyre, do të largonte shërbimet nga Divjaka. Për ta, kjo do të krijonte distancë mes qytetarëve dhe administratës vendore, ndërsa në të njëjtën kohë do të dobësonte rolin e bashkisë në jetën e përditshme të komunitetit.
Ndërkohë, protestuesit argumentojnë se përpjekjet për ta frenuar tubimin nuk kanë dhënë rezultat. Ata e shohin vazhdimin e çdo mbrëmjeje si mënyrën më të drejtpërdrejtë për të bërë të dëgjuar zërin e tyre dhe për t’i bërë të qarta kërkesat lidhur me reformën e propozuar. Për 18 ditë radhazi, banorët kanë treguar se protesta nuk është një reagim i momentit, por një kundërshtim i qëndrueshëm, i mbështetur nga komuniteti.
Në fund të tubimit, porosia që përsëritet është e njëjtë: institucioni i bashkisë të mos largohet nga Divjaka. Banorët e shohin këtë si të domosdoshme për ruajtjen e shërbimeve për qytetarët dhe për mbrojtjen e identitetit lokal. Me mbajtjen e protestës në shesh për të 18-ën ditë, Divjaka vijon të reagojë kundër propozimit që parashikon bashkimin me Lushnjen, duke u bërë një nga zërat më të fortë të kundërshtimit brenda territorit të saj.
Botuar fillimisht në Albeu
