Aktori Çun Lajçi ka ngritur një sërë pikëpyetjesh lidhur me, siç i quan ai, mbështetjen e pabarabartë publike ndaj ish-pjesëtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës që po mbahen në Hagë. Në fokus të shqetësimit të tij është mënyra se si shoqëria dhe institucionet po i trajtojnë këta persona, duke e vënë theksin te pretendimi për selektivitet në përkrahje.
Sipas mënyrës si e shtroi çështjen Lajçi, ai kërkon të dijë pse, në opinionin publik, përkujdesja dhe mbështetja nuk po shfaqen njësoj për të gjithë ish-anëtarët e UÇK-së që ndodhen në procedura gjyqësore në Gjykatën Speciale në Hagë. Aktori e lidh këtë dilemë me atë që e konsideron qëndrime të ndryshme nga pjesë të caktuara të publikut, duke nënkuptuar se jo të gjithë gëzojnë të njëjtin nivel vëmendjeje dhe solidariteti.
Çështja e ngritur nga Lajçi lidhet me një temë të ndjeshme për opinionin në Kosovë, ku Hagës i kushtohet vëmendje e veçantë për shkak të proceseve ndaj figurave të lidhura me luftën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Aktori, duke e ngritur këtë diskutim, ka tërhequr vëmendjen te kontrastet që, sipas tij, vërehen në mënyrën se si menaxhohet mbështetja publike ndaj ish-pjesëtarëve, duke e shndërruar çështjen në një debat më të gjerë për barazi dhe koherencë në qëndrime.
Përmes ngritjes së kësaj dileme, Lajçi kërkon qartësim për mënyrën se si po organizohet dhe shpërndahet mbështetja, si në dimensionin publik ashtu edhe në atë shoqëror. Në këtë kuadër, ai e vë theksin te përkrahja që, sipas tij, nuk po shkon në mënyrë uniforme te ish-pjesëtarët e UÇK-së në Hagë, duke lënë të hapur pyetjen pse për disa emra ka më shumë zë, më shumë vëmendje dhe më shumë reagim publik, ndërsa për të tjerë, sipas përceptimit të tij, vëmendja është më e kufizuar.
Çun Lajçi kërkon barazi në mbështetjen për ish-pjesëtarët në Hagë
Debati i hapur nga aktori vjen në një moment kur çështjet që lidhen me Gjykatën Speciale dhe personat që përballen me procedura atje janë në qendër të vëmendjes së qytetarëve. Duke e ngritur këtë temë, ai synon të nxjerrë në pah një problem që e sheh si real: atë të mbështetjes selektive. Për Lajçin, kjo është arsyeja pse ai vazhdon të ngrejë pyetje dhe të kërkojë përgjigje, në mënyrë që të kuptohet nëse vëmendja publike po shpërndahet sipas kritereve të qarta apo sipas faktorëve që nuk janë të njëjtë për të gjithë.
Po ashtu, aktori e vendos fokusin te dimensioni shoqëror i solidaritetit. Nëse mbështetja shfaqet në mënyrë të ndryshme, sipas asaj që ai përmend, atëherë mund të krijohet perceptimi i një hierarkie të heshtur mes figurave që janë në të njëjtin proces gjyqësor. Kjo është pikërisht ajo që Lajçi e vë në diskutim: a po trajtohen në mënyrë të barabartë ish-pjesëtarët e UÇK-së në Hagë, apo ka dallime që burojnë nga qëndrime të ndryshme publike.
Ngritja e kësaj dileme nga Çun Lajçi ka bërë që çështja të marrë vëmendje edhe përtej qarqeve të drejtpërdrejta të interesuara. Shumë njerëz në Kosovë e Shqipëri janë të lidhur emocionalisht dhe politikisht me temën e Hagës, ndërsa çdo diskutim që prek barazinë dhe trajtimin e ish-pjesëtarëve ngre kërshëri dhe nxit biseda. Në këtë rast, aktori ka sjellë një perspektivë që, sipas tij, kërkon sqarim: si dhe pse po shfaqet përkrahje jo uniforme për ish-pjesëtarët e UÇK-së që po përballen me procedurat në Gjykatën Speciale.
Me këtë qëndrim, Çun Lajçi e ka zhvendosur debatin nga vetëm fakti i proceseve në Hagë drejt mënyrës se si opinioni publik dhe mjedisi shoqëror po i përgjigjen atyre proceseve. Dilemat e tij për mbështetjen selektive mbeten një temë që kërkon vëmendje, sepse në thelb të saj qëndron kërkesa për koherencë dhe drejtësi në mënyrën e përkrahjes. Aktori e ka bërë këtë çështje pjesë të bisedës publike, duke i dhënë zë një shqetësimi që ai e sheh si të pabarabartë dhe që, sipas tij, meriton përgjigje.
Botuar fillimisht në Albeu
