Koncerti i dytë i edicionit të 16-të të “Chopin Piano Fest” solli në Prishtinë një përballje të veçantë me muzikën e Frédéric Chopin. Përmes interpretimesh që prekin periudhën kur kompozitori ishte ende i ri dhe synonte karrierë ndërkombëtare, organizatorët e shoqëruan publikun me idenë e një udhëtimi artistik, duke lidhur gjurmët e Vjenës me meloditë e asaj kohe.
Ngjarja u prezantua me emrin “Chopini në Vjenë”, ndërsa interpretueset polake që u zgjodhën për ta sjellë këtë atmosferë kishin një lidhje të veçantë me qytetin austriak. Pianistja Natalia Rehling dhe sopranoja Zuzanna Mika u shfaqën si dy zëra artistikë që e njohin Vjenën nga afër dhe e konsiderojnë atë “shtëpi të dytë”. Koncerti u ndoq në Prishtinë me ndjesinë që krijojnë veprat e Chopinit kudo që luhen, por edhe me jehonën që Vjena i ka lënë atij repertori.
Një teatër i viteve 1800, i sjellë në Prishtinë përmes “Chopin Piano Fest”
Në nisje të programit, Natalia Rehling foli për idenë e konceptimit të shfaqjes, duke e krahasuar me mënyrën se si mund të ishte ndjerë muzika në teatër “sikurse para 200 vjetësh”. Ndjesia që ajo kërkoi të përcillte kishte të bënte pikërisht me kohën kur Chopin luante para publikut, në një hapësirë skenike që i jepte veprës një dimension të afërt dhe dramatik. Rehling e ndërtoi këtë qasje si një teatër i epokës, duke synuar që dëgjuesit të ndihen pjesë e një skene historike.
Koncerti u vendos në një moment specifik historik të Chopin-it: në një pasdite të së martës, më 11 gusht 1829, një pianist i ri që kishte mbushur sapo 19 vjeç do të ishte duke zgjedhur kostumin për të dalë në skenë. Në atë kohë, nuk pritej domosdoshmërisht ndonjë kureshtje e madhe, përveç interesit që lindte fakti se ai do të interpretonte për herë të parë në kryeqytetin austriak. Programi e rikujtoi këtë përjetim përmes narrativës muzikore: fytyra e Chopin-it si i ri polak i drejtohej “Theater am Kärntnertor” të Vjenës, një hapësirë simbolike për kohën kur ai po fillonte të shfaqej si forcë e re në skenën europiane.
Gjatë viteve kur Chopin kishte nisur karrierën e tij ndërkombëtare, Polonia ishte “e vogël” për të, por rruga në Vjenë nuk pati të njëjtin entuziazëm që ai mund të kishte parashikuar. Megjithatë, me një qëndrim tjetër atje, nga viti 1830 deri më 1831, ai krijoi veprat që sot njihen si “Chopin i Vjenës”, duke i dhënë qytetit austriak arsye shtesë për mburrje edhe në interpretimet moderne. Pikërisht ky bosht historik u përkthye në programin e koncertit në Prishtinë, ku u bashkuan elemente nga tradita e kompozitorëve që lidhen ngushtë me atë epokë.
Në fillim të koncertit të dytë me radhë në kuadër të “Chopin Piano Fest” në Prishtinë, pianistja Natalia Rehling dhe sopranoja Zuzanna Mika e zgjeruan narrativën përtej vetë Chopin-it. Ato nisën me Wolfgang Amadeus Mozart, duke interpretuar “Ridente la calma, K.152”, “Komm, liebe Zither, K.351” dhe “Dans un bois solitaire et sombre, K.308”. Programi u ndërtua me kujdes që këto krijime të vinin si një hyrje elegante, në përputhje edhe me tiparet dalluese të Mozartit: melodi të këndshme e të thjeshta, të cilat e bënë pjesën hyrëse të komunikonte natyrshëm me publikun.
Më pas dyshja kaloi te Franz Schubert. Në program u përfshinë “Die Forelle, D.550”, “Auf dem Wasser zu singen, D.774” dhe “Des Mädchens Klage, D.191”. Me këto vepra, koncerti i ndërtoi urat mes epokës dhe ndjeshmërisë, duke vijuar të ruante ritmin artistik të vendosur që nga Mozart-i. Ndërkohë, mbrëmja ruajti idenë kryesore të titullit: lidhjen e Vjenës me muzikën e asaj kohe dhe mënyrën si ajo jehon edhe sot, kur interpretohet në sallat e Prishtinës.
Botuar fillimisht në Koha.net
