Për vite me radhë, futbolli i Kupës së Botës ka pasur një ritëm të caktuar edhe falë “minutave shtesë”. Tabelat shpesh shfaqnin 10, 11, madje edhe 12 minuta shtesë në fund të sfidave të mëdha, duke e bërë pjesën e fundit të ndeshjes një moment ku çdo sekondë dukej vendimtare. Në shumë raste, kjo kohë shtesë kthehej në “hakmarrje” për minutat e humbura gjatë lojës.
Gjithçka ndryshoi ndjeshëm te edicioni i Botërorit të Katarit 2022. Praktika e shtimit të kohës u duk si pothuajse e pandalshme, pasi FIFA kërkoi nga gjyqtarët që të rikuperonin pothuajse çdo sekondë të humbur gjatë ndeshjes. Me fjalë të tjera, arbitrat duhej të mbanin shënim sa kohë realisht humbej për shkak të ndërprerjeve dhe ta pasqyronin atë në kohën shtesë. Rezultati ishte një pamje që tifozët e panë shpesh: tabela me shifra të larta dhe ndeshje që mbylleshin gjithnjë e më vonë.
Por në Botërorin 2026 panorama duket krejt tjetër. Edhe në ndeshje ku ka pasur ndërprerje të shumta, koha shtesë e dhënë nuk ka qenë më ajo me numra “maksimum” të viteve të fundit. Në disa raste, ajo ka rezultuar vetëm pesë ose gjashtë minuta shtesë, pavarësisht se takimi mund të ketë pasur momente që zakonisht sjellin rikuperim më të madh.
Ky ndryshim nuk vjen thjesht si rastësi apo si përzgjedhje e rastësishme nga gjyqtarët. Sipas asaj që lidhet me qasjen e re, prapa këtij modeli qëndron një strategji e drejtuar nga shefi i gjyqtarëve të FIFA-s, Pierluigi Collina. Përmes kësaj qasjeje, ideja është që koha e lojës të ruajë më shumë rrjedhshmëri dhe të mos kthehet në një “shtesë maratonë” në fund të takimeve. Në qendër është objektivi për të rritur fokusin te vetë futbolli, jo te mënyra se si finalizohet koha.
Botërori 2026 zhvendos ekuilibrin drejt futbollit real
Në praktikë, kur koha shtesë ulet në pesë ose gjashtë minuta, ndeshjet priren të kenë një mbyllje më të shpejtë dhe më pak “tension” të krijuar nga pritja e minutave të gjata shtesë. Kjo e ndryshon edhe mënyrën se si tifozët e planifikojnë emocionin e fundit të takimit: nga pritja për tabela me 10-12 minuta, te pritja për një kohë më të shkurtër që mund të mos japë të njëjtin volum aksionesh në fund.
Qasja e re lidhet edhe me perceptimin se sa përqendrim i duhet ndeshjes kur ndërprerjet shfaqen gjatë rrjedhës. Te Katar 2022, kërkesa për rikuperim gati të çdo sekonde e rriti dukshëm kohën shtesë dhe e bëri atë një element shumë të dukshëm të spektaklit. Ndërsa për 2026, modeli i ri synon të shmangë efektin që ndonjëherë krijon idenë se lojtaret dhe skuadrat “shpresojnë” për minutat e fundit për të gjetur momentin vendimtar.
Ndërkohë, edhe me kohë shtesë më të ulët, ndeshjet nuk shuhen në momente të rastësishme. Rregullat e arbitrazhit mbeten të njëjta, por theksi bie te menaxhimi i kohës dhe në çfarë mase ndërprerjet përkthehen drejtpërdrejt në minutat e shtesës. Në këtë kuptim, roli i Collina-s si figurë udhëheqëse në sistemin e gjyqtarëve merr rëndësi, pasi strategjia e re është përshkruar si një udhëzim i drejtuar për të vendosur një standard të ndryshëm në Botërorin 2026.
Botuar fillimisht në Albeu
