Jashtë minierës së Trepçës, një baba po pret me ankth për të parë djalin e tij që është i ngujuar në thellësi. Ai qëndron pranë hyrjes, duke shfaqur shqetësim të vazhdueshëm teksa i ndjek çdo zhvillim, në kërkim të ndonjë informacioni që mund t’i japë shpresë se djali ka mbijetuar dhe do të dalë sa më shpejt.
Lotët i shfaqen në sy teksa pret. Për të, çdo minutë pa përgjigje është një peshë më shumë. Ai ka ndjekur me vëmendje lajmet që qarkullojnë, duke u kapur pas çdo sinjali që mund të lidhet me situatën e djalit të tij brenda minierës. Në këtë pritje, emocionet përzihen me frikën, pasi nuk dihet se kur mund të mbyllet kjo ditë e rëndë për të.
Ai ka treguar se djali i tij punon në Trepçë që nga mosha 6-vjeçare, që do të thotë se familja e tij ka lidhje të hershme me punën në minierë. Ky fakt e bën pritjen edhe më të vështirë, sepse nuk është hera e parë që djali i tij kalon ditë pune në atë mjedis, por këtë herë ai nuk mund të dalë në mënyrën e zakonshme.
“Sot po kalon momente shumë të rënda”, ka theksuar baba, duke përshkruar gjendjen e tij gjatë pritjes. Ai po përjeton një fazë ku çdo lajm i ri mund të ndryshojë gjithçka: ose të sjellë qetësi për familjen, ose të thellojë dhimbjen dhe ankthin. Në këto orë, ai përpiqet të mos humbë shpresën, teksa pret që informacioni që vjen nga brenda minierës të jetë pozitiv.
Në oborrin jashtë minierës, baba ndjek me vëmendje zhvillimet e reja dhe u drejtohet mendimeve për shëndetin e djalit. Ai nuk flet për asgjë tjetër veçse për fatin e tij, duke e bërë pritjen të duket si një betejë e heshtur, ku shpresën e mban mbi supet e tij. Në çdo moment, ai pret të dëgjojë diçka që do t’i japë një përgjigje konkrete: a është djali mirë, a ka mbijetuar, dhe kur do të mund të dalë.
Teksa koha kalon, ankthi bëhet gjithnjë e më i dukshëm. Baba është i fokusuar te ideja e largimit të djalit nga miniera, sepse ndryshe çdo ditë në pritje shndërrohet në një sfidë emocionale. Për të, dhimbja e shkëputjes nga djali është e lidhur ngushtë me pritjen e informacioneve, ndërsa lajmet që vijnë shihen si mundësi për zgjidhje.
Çdo lajm i ri është shpresë për babanë që pret djalin në Trepçë
Ndërkohë, brenda minierës, situata vazhdon të kërkojë vëmendje, ndërsa jashtë saj babai e jeton çdo orë si një pritje për fundin e ankthit. Ai thotë se djali i tij ka punuar në Trepçë prej gjashtë vjetësh, dhe kjo e bën lidhjen mes tyre edhe më të fortë. Në sytë e tij, dalja e djalit do të jetë momenti që i jep fund vuajtjes, ndërsa pritja aktuale mbetet e mbushur me pasiguri.
Baba shprehet se, pavarësisht se pret me ankth, ai vazhdon të besojë se informatat e reja do të sjellin qartësi. Për familjen e tij, tani çdo sinjal përkthehet në një hap drejt shpresës së madhe: kthimin e djalit në sipërfaqe, të sigurt dhe sa më shpejt të jetë e mundur. Deri atëherë, ai do të vazhdojë të qëndrojë aty, duke pritur pa u ndalur.
Botuar fillimisht në Albeu
