E diela e datës 19 gusht 1984 shënoi një ditë të veçantë në stadiumin e Prishtinës. Në atë kohë, Prishtina dhe Slloboda e Tuzllës u përballën mes tyre në kuadër të javës së parë të Ligës së Parë të ish-Jugosllavisë në futboll, ndërsa në tribunat e stadiumit u mblodhën më shumë se 25 mijë shikues. Atmosfera ishte një nga ato që i jepnin karakter çdo ndeshjeje të madhe të kohës, duke e kthyer ngjarjen në një kujtim të qëndrueshëm për sportdashësit.
Pak kohë më parë, boksieri Aziz Salihu ishte kthyer nga Los Anxhelosi, ku kishte fituar medalje të bronztë olimpike. Pikërisht ky kthim e bëri edhe më të veçantë momentin në stadiumin e Prishtinës: Salihu u nderua në mes të publikut, duke u bërë pjesë e ceremonisë para fillimit të ndeshjes. Në një ditë ku futbolli kishte në qendër Prishtinën, emri i boksierit olimpik solli edhe një dimension tjetër, duke treguar se sporti i asaj periudhe mblidhte njerëz rreth arritjeve të mëdha, pavarësisht disiplinës.
Para më shumë se 25 mijë shikuesve, Aziz Salihu e nisi ndeshjen nga qendra. Akti simbolik i nisjes nga qendra u zhvillua pasi rezultati i pjesës së mëparshme kishte qenë baras 1:1, një detaj që e vendos ndeshjen në kontekstin e garës dhe e shpjegon pse pritej një përballje interesante. Me nisjen e lojës, publiku u kthye te ajo që kishte rëndësi në fushë, ndërsa nderimi i Salihut mbeti si moment i veçantë në kujtesën e atij 19 gushti të vitit 1984.
Në narrativën sportive të kohës, figura që lidhej edhe me mënyrën se si përcilleshin ngjarjet ishte Agim Kasapolli. Ai u përmend si legjendë e komentimit dhe gazetarisë sportive, një veprimtar i dalluar sportiv në gjeneratën e sakrificës në rezistencë ndaj regjimit serb. Kasapolli njihej jo vetëm për rolin e tij në transmetime, por edhe për mënyrën se si i qaset sportit dhe mënyrës së paraqitjes së figurave në skenë, duke e ruajtur gjithmonë fokusin te përgjegjësia e profesionit dhe te ndikimi që ka mikrofoni në zëvendësimin e emocioneve të stadiumit me fjalë.
Aziz Salihu u nderua para 25 mijë shikuesve në Prishtinë
Fjala e njohur “Mikrofoni nuk është për këdo!” lidhet me idenë se komentatori apo gazetari sportive duhet të ketë përgatitje, disiplinë dhe përkushtim. Në atë kohë, kur stadiumet ishin të mbushura dhe secila ndeshje ndiqej me interes të madh, roli i zërit që e shoqëronte lojën merrte peshë të posaçme. Agim Kasapolli e kishte shtjelluar pikërisht rolin e komentatorit, duke e bërë më të qartë se si komunikimi me publikun kërkon më shumë se thjesht të flasësh: kërkon njohuri dhe respekt për momentin që po transmetohet.
Përveç figurave që lidhen drejtpërdrejt me ngjarjen e 19 gushtit 1984, historia sportive që vjen në vazhdim sjell edhe kontekste të tjera nga boksierët dhe skenat e arteve marciale. Tekstet e mëparshme përmendin, për shembull, se jeta e luftëtarit brazilian të arteve marciale mikse Allan Nascimento u ndërpre papritur në moshën 34-vjeçare, ndërsa lajmi u konfirmua nga organizata UFC. Edhe më tej, në materiale të tjera flitet për boksierë shqiptarë si Nelson Hysa, i cili ka bërë të ditur se është në pritje të kontratës finale për një përballje të mundshme me Tyson Furyn, si dhe për figura që lidhen me “gjeneratën e artë” të Prishtinës.
Në këtë kuadër, kujtimi i momentit kur Aziz Salihu e nisi ndeshjen nga qendra, para më shumë se 25 mijë shikuesve, mbetet një pjesë e historisë së sportit në Prishtinë. Jo vetëm për faktin se ishte një ditë e parë e Ligës së Parë të ish-Jugosllavisë, por edhe sepse u përfshi një sportist i nivelit olimpik, i kthyer nga Los Anxhelosi me medalje të bronztë. Nderimi i tij në stadium, i vendosur në një ndeshje ku rezultati në atë fazë ishte 1:1, e bëri 19 gushtin e vitit 1984 një përjetim të veçantë për ata që e ndoqën nga tribunat dhe për ata që e kujtojnë ende këtë histori sportive.
Botuar fillimisht në Bota Sot
