Problemet që lidhen me ruajtjen e burimeve natyrore, mbrojtjen e mjedisit dhe drejtësinë sociale në të gjitha nivelet dhe fushat përkatëse të jetës vazhdojnë të qëndrojnë në plan të dytë. Edhe kur këto çështje prekin drejtpërdrejt jetën e qytetarëve, ato shpesh mbeten jashtë qendrës së vëmendjes në diskutimet publike dhe në politikat konkrete.
Një nga arsyet e kësaj prirjeje është mënyra se si funksionojnë disa pushtete në periudha të caktuara. Në shtetet ku mediat kontrollohen nga forcat politike, interesat e pushtetit dhe të pronarëve të tyre shpesh lidhen me fitim të shpejtë. Në këto kushte, në skenë dalin praktika si diletantizmi, papërgjegjësia dhe sensacionalizmi, të cilat jo rrallë herë nxisin opinionin publik. Ky ndikim bëhet edhe më i dukshëm veçanërisht gjatë fazës parazgjedhore, kur premtimet dhe retorika marrin përparësi ndaj punës reale për zgjidhje të qëndrueshme.
Përballë këtij realiteti, artikulohet nevoja për një alternativë politike që të jetë ndryshe nga banalitetet që janë dominuese në momentin aktual. Kjo alternativë nuk shihet si thjesht një ndryshim personash apo sloganesh, por si një projekt i ri që duhet të sjellë ide dhe qasje të reja, të bazuara te parime më të qëndrueshme. Ideja është që alternativa të jetë e lirë nga qasjet e cekëta dhe nga praktikat që kanë dështuar në adresimin e problemeve afatgjata.
Një opsion i tillë politik, për të pasur peshë dhe për të fituar besim, duhet të ketë një bazë të fortë teorike. Përmendet se në ndërtimin e kësaj baze duhet të përfshihen intelektualë, sociologë, ekonomistë dhe etikistë bashkëkohorë e aktivë. Qëllimi është që këta të kenë forcën për t’i rezistuar korrupsionit dhe krimit që, sipas këtij përshkrimi, i jep popullit “majen aktuale politike”. Në këtë mënyrë, alternativa do të synojë të fitojë besimin dhe mbështetjen e publikut të gjerë.
Veprimi i opsioneve të reja politike paraqitet si proaktiv dhe i bazuar në parimet e ekologjisë sociale dhe në vlerat etike sociale. Brenda kësaj logjike përmenden edhe programe edukimi për zhvillim të qëndrueshëm, si dhe propozime konkrete për arritjen e drejtësisë sociale. Po ashtu theksohet se marrëdhënia me faktorë të tjerë në shoqëri, sidomos me ata ekonomikë, nuk duhet të jetë thjesht deklarative: alternativa politike duhet të jetë e hapur dhe të ketë aftësi për të imponuar standarde ekologjike dhe sociale.
Ekologjia sociale dhe drejtësia sociale: baza e një alternative politike
Në kuadër të këtij programi, vëmendje i kushtohet edhe rolit të komunës. Sistemet eko mendohet se mbrohen “në atarin e komunës”, pra në territorin ku fillon drejtpërdrejt prerja e drunjve dhe ku shfaqet edhe ndotja ekologjike përmes deponive të egra. Kjo mënyrë e të menduarit sugjeron se nëse problemi trajtohet aty ku krijohet, atëherë mund të ndalen pasojat për mjedisin dhe të ulen rreziqet afatgjata.
Po ashtu, theksohet se grupet e interesit politik nuk duhet të tolerohen kur dëmtojnë ekosistemin. Në këtë qasje kërkohet që ato të vihen në mbrojtjen e mjediseve natyrore, sidomos kur janë deklaruar si përkrahëse të ruajtjes së natyrës edhe në vende ku nuk ka vendbanime. Ndërkohë, përmendet edhe orientimi i përpjekjeve të politikës globale: fokusi është tek mbrojtja e mjediseve në mënyrë që të mos ndodhin katastrofa klimatike.
Në disa komuna, në këtë tekst vihet në dukje një dukuri që shihet si problem: mungesa e parqeve dhe mos hapja e hapësirave të reja të gjelbra e relaksuese për qytetarët. Arsyetimi i lidh këto mungesa me faktin se është hyrë në një epokë me ngarkesa të ndryshme të natyrës, ndërsa paralelisht rritet gara për akumulim material dhe mbidoza të luksit. Në këtë kuadër, propozohet që politika aktuale e betonizimit të hapësirave urbane të ndërpritet dhe të zëvendësohet me një politikë më të gjelbërt. Sipas kësaj ideje, një ndryshim i tillë synon t’i shpëtojë të rinjtë nga depresionet e shkaktuara nga dështimet e politikës ekologjike dhe, indirekt, të ndërpresë edhe migrimin që lidhet me “pasqyrën e thyer” të mbeturinave në rrugë dhe me ambientet e vendbanimit.
Botuar fillimisht në Bota Sot
