Një lexuese ka rrëfyer se si u përball papritur me tradhtinë në martesën e saj, kur mori vesh se burri i saj kishte nisur një lidhje me një nga shoqet e saj më të afërta. Për më tepër, bëhet fjalë për një person që për familjen e tyre mbante rol edhe përtej miqësisë, pasi ajo ishte edhe kumbara e vajzës së tyre më të madhe. Zbulimi, sipas rrëfimit, solli tronditje të thellë dhe ndjenja të forta lëndimi e zhgënjimi.
Ajo tregon se ndihej “kaq e tradhtuar dhe e shkatërruar”, teksa kuptoi se ajo që i dukej si një marrëdhënie e qëndrueshme kishte pësuar një çarje. Burri u largua, dhe në atë moment ajo mbeti përballë përgjegjësive të përditshme pa partnerin pranë. Në rrëfim theksohet se u desh të ndalonte së ushqyeri dhe së kujdesuri siç duhet për veten, por prapë të ruante ritmin për fëmijët.
Sipas saj, fëmijët janë katër dhe një vjeç, dhe periudha që burri është larguar ka qenë veçanërisht e vështirë. Ajo thekson se, ndërsa ai u largua dhe të gjithë u përpoqën të vazhdonin, ajo s’kishte luksin të merrej vetëm me emocionet. Në këtë situatë, ajo nuk e kishte ende të qartë si do ta menaxhonte takimin e ardhshëm me shoqen, pasi ndihet shumë e zemëruar dhe nuk e di se si do të reagojë nëse e sheh atë.
Lexuesja thotë se “nuk mendoj se do të jem ndonjëherë në gjendje të ‘shkoj mirë’ me të përsëri”. Ajo përshkruan se si ndihen edhe familjet e përfshira: burri dhe fëmijët e gruas tjetër janë gjithashtu të “thyer”, dhe gjithçka i duket asaj si një rrëmujë e vërtetë, ku dëmtimi nuk prek vetëm të rriturit. Pyetja kryesore për të është si mund të përballohet një situatë e tillë, që përshkruhet si “makth”.
Koha dhe kufizimi i fëmijëve në konflikt janë hapat kryesorë
Coleen, e cila i jep këshilla lexueses, thekson se është “shumë e vështirë”, por këshilla e saj më e mirë për momentin është që të lihet kohë. Ajo thekson se kanë kaluar vetëm dy muaj që kur burri është larguar, ndaj ai nuk duhet ta shtyjë lexuesen të mendojë se të gjithë duhet të “shkojnë mirë”. Sipas saj, nevojitet kohë që të përpunohet ajo që ka ndodhur, sepse emocionet nuk zbuten menjëherë.
Në të njëjtën linjë, Coleen këshillon që, çfarëdo që të ndihen për të dhe për të, të mos i përdoren fëmijët për të lënduar ish-in. Ajo e argumenton këtë duke thënë se fëmijët janë ata që do të vuajnë më shumë dhe se një mënyrë e tillë veprimi mund të shkaktojë dëme afatgjata. Në rrëfimin e Coleen, theksohet se konflikti nuk duhet të kthehet në mjet hakmarrjeje, sidomos kur përfshihen fëmijë të vegjël, të cilët kërkojnë stabilitet dhe vazhdimësi.
Coleen sjell edhe një përvojë personale që lidhet me një rast të ngjashëm në rrethin e saj. Ajo thotë se një shoqe e saj e ngushtë kishte qenë në një situatë të njëjtë tensioni në martesë dhe po ia rrëfente problemet shoqes së saj më të mirë. Por, pa e kuptuar, shoqja po flinte me burrin e saj. Fëmijët, sipas Coleen, kaluan një kohë “të tmerrshme” për shkak të reagimit të nënës dhe kjo u bë një mësim i fortë për të, sidomos kur ajo më pas u divorcua. Ajo thotë se ka bërë maksimumin për të mbrojtur dy djemtë e saj dhe për t’i mbajtur gjërat sa më normale të ishte e mundur për ta.
Këshilla vazhdon me idenë se, pavarësisht ndjenjave të forta, këto emocione intensive do të zbehen me kohën. Coleen shprehet se, me kalimin e ditëve, lexuesja do të fillojë të ndihet më e fortë dhe, me shpresë, një ditë do të vijë edhe takimi me personin që e meriton. Në perspektivë afatgjatë, sipas këshillës së saj, mund të vijë një moment kur ajo do të jetë mirënjohëse që pa fytyrën e vërtetë të ish-it dhe që nuk është më e martuar me të.
Në vijim, Coleen thekson se ndonjëherë mund të ketë raste kur do të duhet të ndodhet në të njëjtën dhomë me ish-in, por kjo nuk duhet të kthehet në pjesë të përditshme të jetës së saj. Ajo nxit që komunikimi të bëhet për rregullimet që lidhen me fëmijët. Po ashtu, sugjeron të bëhet terapi, për të pasur dikë me të cilin të flitet rregullisht. Coleen thotë se terapi i ka ndihmuar shumë.
Botuar fillimisht në Bota Sot
