Dagur Sigurdsson, trajneri islandez që u shfaq në skenë në edicionin e pestë të Sunset Sports Festival, ka folur për mënyrën e tij të të qenit pranë skuadrës dhe për parimet që e udhëheqin jashtë palestrës. Në panelin hapës, ministri i turizmit dhe sportit kroat Tonçi Gllavina tha se një nga sukseset sportive kroate më frymëzuese për të ishte medalja e argjendtë botërore e hendbollistëve, ndërsa në skenë doli Sigurdsson, i njohur për refuzimin e intervistave.
Sigurdsson u prezantua si një trajner që pothuajse kurrë nuk jep “një më një”, duke e hapur fjalën para kolegut Marko Shapita më shumë sesa mund të pritej nga një islandez gjakftohtë. Ai e bëri të qartë qëndrimin e tij: “Nuk jap intervista. Përpiqem ta ruaj privatësinë time. Nuk dua të flas për veten, nuk ka shumë për të thënë.” Kjo filozofi, sipas asaj që ai vetë shpjegoi, shoqërohet edhe me mënyrën se si komunikon me lojtarët.
Në bisedë u përmend edhe fakti se, mes detajeve që e bëjnë figurë të veçantë në skenën e trajnerëve, qarkullojnë edhe disa pohime interesante. Njëra prej tyre ishte se ai i urren gjyqtarët. Gjithashtu u vu re se Sigurdsson nuk i pëlqen të flasë shumë me lojtarët e tij, çka ai e lidhi me praktikën e përditshme gjatë përgatitjeve dhe me kohën që ndan me ekipin.
Sigurdsson shpjegoi se gjatë përgatitjeve takohen relativisht rrallë. “Gjatë përgatitjeve kemi shumë pak takime. Nëse i kemi, zakonisht bëhet fjalë për kundërshtarin e radhës, 10–15 minuta, ose menjëherë pas stërvitjes.” Sipas tij, struktura e punës është e tillë që të mos shndërrohen bisedat e shpeshta në zakon, por të mbetet qasja funksionale: lojtarët informohen kur ka nevojë, kur është fjala për analizën e kundërshtarit ose kur trajneri i bashkëbisedon menjëherë pas stërvitjes.
Ai nënvizoi gjithashtu se, pavarësisht distancës, nuk është se e ka të mbyllur komunikimin kur diçka nuk shkon. “Sigurisht, lojtarët mund të më drejtohen nëse kanë probleme, por përndryshe i lë të qetë.” Pastaj ai dha një shembull për të sqaruar se pse shmang bisedat e vazhdueshme: “Nëse jemi pesë javë bashkë dhe unë flas vazhdimisht, ata do të pushojnë së dëgjuari.”
Sigurdsson shpjegon pse flet pak me lojtarët dhe ruan privatësinë
Pyetja që u ngrit në panel lidhej pikërisht me atë kontrastin mes refuzimit të intervistave dhe mënyrës si e njeh ekipin. Kur u pyet: “Nëse flet kaq pak me lojtarët, si arrin t’i njohë ata?”, Sigurdsson iu përgjigj pa e përjashtuar komunikimin, por duke e vendosur atë në ritmin e duhur. “Nuk është se nuk dua të flas me ta, por natyra ime është e tillë që nuk do ta thërras lojtarin çdo pak kohë për ta pyetur si është. Nuk i kontrolloj lojtarët, por nëse kanë problem, me kënaqësi bisedoj me ta.”
Më tej, trajneri lidhi mënyrën e tij të punës edhe me përvojën nëpër vende të ndryshme. Ai tha se mund të ketë ndikim mënyra se si e sheh grupin dhe si formohet afërsia mes lojtarëve. “Ndoshta e ndihmon përshtypja që krijoi pas marrjes së drejtimit të përfaqësueses kroate.” Sipas tij, ka pasur raste ku nuk ka arritur të krijojë të njëjtën atmosferë si ajo që gjeti te përfaqësuesja kroate. “Kam punuar si përzgjedhës i Austrisë, Gjermanisë dhe Japonisë dhe në ato kombëtare nuk kam krijuar përshtypjen e afërsisë mes lojtarëve siç e gjeta te përfaqësuesja kroate. Pra, krijova përshtypjen se në një pjesë është si familje.”
Sigurdsson e mbylli shpjegimin me një metaforë që e quan “ana tjetër e medaljes”. Ai shtoi se brenda familjes mund të ekzistojnë rreziqe, sepse çdo problem që shfaqet mund të ketë peshë më të madhe. “Por, e dini si është, edhe brenda familjes mund të ketë rrezik, sepse nëse ndodh diçka, ajo shndërrohet në dramë. Kjo është ana tjetër e medaljes”, tha Sigurdsson. Në këtë mënyrë, ai e ndërtoi gjithë prezantimin e tij mbi një vijë të qartë: privatësia dhe komunikimi i matur me lojtarët, si dhe mënyra si formohet kultura e ekipit te përfaqësuesja kroate.
Botuar fillimisht në Bota Sot
