Sadik Zeqiri, i mbijetuar nga Masakra e Burgut të Dubravës, ka rrëfyer për përvojën e tij në burgun e Dubravës gjatë majit të vitit 1999. Ai tregon se gjithçka u përkeqësua ndjeshëm pas nisjes së bombardimeve të NATO-s ndaj forcave serbe, kur sipas tij Serbia ndryshoi qasjen dhe intensifikoi dhunën ndaj të burgosurve.
Zeqiri ka shpjeguar se para se të përfundonte në burgun serb, ai ishte student dhe pjesë e lëvizjes studentore. Më pas, në fund të prillit 1998, ai iu bashkua Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, për të cilën edhe u arrestua. Në rrëfimin e tij ai thekson se në momentin e arrestimit kishte shumë policë dhe se, sipas tyre, po arrestonin dikë të rëndësishëm, ndërsa ai e përshkruan veten si “veç ushtar të thjeshtë”.
Sipas Zeqirit, pas arrestimit ai fillimisht u mbajt në UDB-në e Gjakovës për tri ditë. Më pas, ai u transferua në Burgun e Pejës, ku qëndroi deri më 15 mars 1999. Vetëm pas kësaj periudhe ai u dërgua në Burgun e Dubravës, ku, siç rrëfen, kushtet dhe trajtimi i të burgosurve rënduan gradualisht dhe më pas morën përmasa edhe më të rënda.
Ai thotë se gjendja në burg ndryshoi “drastikisht” pas 24 marsit 1999, kur nisën bombardimet e NATO-s ndaj Serbisë. Zeqiri përmend se nga ajo datë, dhuna që ai dhe të tjerët po përjetonin nuk u ndal, por vazhdoi përditë. Sipas tij, Serbia kishte një mënyrë të dhunshme veprimi ndaj të burgosurve, duke e kthyer çdo ditë në një sprovat më të ashpra për ta.
Rrëfimi i Zeqirit ndalet edhe te trajtimi brenda burgut: mungesa e ushqimit dhe dhuna e vazhdueshme ishin elementë që shfaqeshin vazhdimisht. Pas disa ngjarjeve gjatë ditëve të luftës, ai shpjegon se pas thyerjes së dyerve të burgut gardianëve serbë iu bashkuan edhe të burgosur serbë të armatosur. “Maltretimi e vrasja ka vazhduar edhe nga ata”, shtoi Zeqiri, duke e lidhur këtë periudhë me përshkallëzimin e dhunës që ndodhi brenda mureve të burgut.
Pas 24 marsit 1999, dhuna në Dubravë u përshkallëzua
Një pjesë e rrëfimit të Zeqirit është edhe ajo që lidhet drejtpërdrejt me masakrën që ndodhi më 22 maj 1999. Ai kujton se të burgosurit shqiptarë u urdhëruan të rreshtoheshin në fushën sportive të burgut. Sipas tij, pa arritur mirë në rreshtin e pestë, ai kishte filluar të shihte njerëzit duke u rrëzuar. Zeqiri tregon se në atë moment të burgosurit nuk e dinin çka po ndodhte, as kah po vinin plumbat, por më pas, teksa e kuptuan situatën, kishin filluar të iknin.
Ai pohon se vetëm në fushën e sportit u vranë rreth 70 persona, ndërsa vetë ai mbeti i plagosur. Zeqiri shton se numri i të burgosurve shqiptarë ishte 960, dhe sipas tij, në çdo vend të burgut kishte të vrarë. Ai e përshkruan masakrën si një ngjarje të rëndë dhe shumëdimensionale, ku viktimat nuk u kufizuan vetëm në një moment apo një hapësirë të vetme brenda kompleksit.
Masakra e Burgut të Dubravës konsiderohet një nga krimet më të rënda të kryera gjatë luftës në Kosovë. Ajo ndodhi nga 19 deri më 24 maj 1999, kur 116 të burgosur shqiptarë u vranë dhe shumë të tjerë u plagosën nga forcat serbe. Rrëfimi i Sadik Zeqirit i rikthen në vëmendje këto ditë të rënda të vitit 1999 dhe mënyrën si u shndërruan kushtet e burgut në një skenar sistematik dhune, sidomos pas nisjes së bombardimeve të NATO-s.
Botuar fillimisht në Koha.net
