Ragip Hoti e përjetoi 18 majin 1991 si një ditë tregu në Podujevë, por që në pak çaste u kthye në një skenë të dhunës së hapur. Ishte e shtunë dhe lëvizja drejt tregut po bëhej zakonisht, ndërsa Ragipi bashkë me të atin, Muharremin, dhe kushërinjtë po hipnin në minibus. Vite më pas, ajo që mbeti në kujtesë është mënyra se si një moment i zakonshëm u shndërrua në një përballje të rrezikshme, me një turmë të armatosur që mbërriti pa paralajmërim.
Sipas rrëfimit të ngjarjes, teksa po hipnin në minibus, u shfaq një hordhi dushmanësh e armatosur deri në dhëmbë. Njerëzit u detyruan të zbresin nga mjeti. Aty nisi menjëherë fyerja dhe dhuna: pasagjerët u goditën me shkelma dhe grushte. Në këtë situatë, Muharremin e urdhëruan të kthehej në shtëpi, ndërsa pjesa tjetër u la të përballej me agresorët.
Nga çasti në çast, Ragipi u përpoq të mos qëndronte pasiv. Ai nisi “dorë me çua”, por agresori e ndaloi menjëherë. Në momentin kritik, Ragipi u shkëput dhe nxori nga brezi armën Beretta 92, duke i dhënë fund përpjekjes për t’u mbajtur nën kontroll me forcë. Në tekst thuhet se ai kishte pesëmbëdhjetë plumba nën parzmore, duke i numëruar një gjakësori recidivist, i njohur për synimin për ta kthyer Kosovën në ferr.
Reagimi i kolegëve të tij ishte i ndryshëm. Shtonin, siç përshkruhet në rrëfim, pa zemër, dhe teksa panë logun me gjak, i kap lemeria. Në panik, ata kërkonin shpëtim me megafona, në përpjekje për të marrë ndihmë, ndërkohë që situata po përkeqësohej. Dhuna nuk ishte thjesht një përleshje e çastit; ajo kishte elementin e shkatërrimit, me qëllim që kundërshtari të mposhtej dhe ata të merreshin nën presion.
Krisma e 18 majit 1991 në Peran: Ragipi ra, por nuk u zhduk
Në ndihmë erdhën forcat e policisë dhe ushtarët, të cilët u shfaqën me helikopter. Sipas rrëfimit, breshëri plumbash u qëlluan mbi Ragipin. Ai u përpoq të qëndronte deri në fund të përballjes, por ra. Megjithatë, rrëfimi e thekson se ky ishte një moment kur ai ra “për të mos vdekur kurrë”. Kjo shënohet si një lloj betimi i brendshëm i kujtesës: vdekja nuk erdhi si përfundim i përhershëm, por si një plagë që e mbajti të gjallë figurën e tij në rrëfimet e atyre që e njohën.
Ngjarja vendoset në fshatin Peran dhe përshkruhet si një episod i lidhur drejtpërdrejt me luftën dhe terrorin e kohës. Ajo që theksohet në tekst është edhe arsyeja e tensionit të vazhdueshëm: kriminelët serbë, sipas rrëfimit, po donin t’i caktonin orar kur të dilte në shtëpi dhe kur të shkonte në treg. Në këtë mënyrë, dhuna nuk kishte karakter sporadik; ajo synonte kontroll dhe frikësim, duke e bërë jetën e përditshme objekt të planifikimit të agresorëve.
Në fund të rrëfimit, figura e Ragip Hotit del si një burrë që u përball me një forcë të armatosur dhe u jep plumb kriminelëve serbë. Elementi kryesor i historisë mbetet përballja e ashpër në ditën e tregut të Podujevës më 18 maj 1991 dhe vazhdimi i saj deri në fshatin Peran, ku ndërhyrja me helikopter solli breshëritë e plumbave. Kjo ngjarje, ashtu siç është ruajtur në kujtesë, shkon përtej një episodi të thjeshtë: tregon se si në një ditë të zakonshme mund të shfaqej papritur dhuna dhe si një vendim i shpejtë e ktheu përleshjen në një ngjarje të mbarsur me pasoja.
Botuar fillimisht në Bota Sot
