Deputeti i Partisë Demokratike, Tomor Alizoti, ka shprehur kritika të ashpra ndaj mënyrës si, sipas tij, është ndërtuar përbërja e parlamentit dhe ndaj logjikës që e mban një parti në kontroll përmes përzgjedhjes së individëve brenda strukturave politike. Gjatë komentit të tij publik, Alizoti ka lidhur rotacionin e vazhdueshëm të elitave brenda politikës me një efekt të drejtpërdrejtë në funksionimin e institucionit ligjvënës.
Alizoti, i ftuar në emisionin “Black Box” në Ora News, ka argumentuar se për të ruajtur një parti “nën kontroll” dhe për të qëndruar sa më gjatë në pushtet, nevojiten gjithnjë e më shumë figura që nuk krijojnë kundërshtim dhe nuk sjellin rezistencë ndaj vendimeve të brendshme. Në këtë kuadër, ai ka thënë se mendjet e zgjuara dhe qasjet kritike, për udhëheqjen, kthehen në një shqetësim, sepse e vështirësojnë ruajtjen e vijës së brendshme politike.
Deputeti e ka paraqitur këtë proces si një normalitet që krijohet gradualisht, duke e parë si pjesë të një mekanizmi më të gjerë. Sipas argumentit të tij, kur artikulimi i ideve kritike ose pyetjet që kërkojnë përgjigje konkrete bëhen të padëshiruara, sistemi nis të prodhojë gjithnjë e më pak hapësirë për debatin e vërtetë dhe për përfshirjen e mendimeve të ndryshme në institucionet ku merren vendimet. Ai pretendon se kjo lloj filozofie, me kalimin e kohës, ka çuar në degradim të rolit që parlamenti duhet të luajë.
“Për të zotëruar gjatë duhen më shumë idiotë”
Në fjalën e tij, Tomor Alizoti ka përdorur një formulim ironik për ta përmbledhur atë që, sipas tij, ndodh në realitet. Ai ka thënë: “Për të zotëruar gjatë duhen më shumë idiotë. Për të mbajtur një parti nën kontroll duhen më shumë idiotë. Pra, mendjet e zgjuara që janë mendje kritike të bezdisin dhe kjo vjen ngadalë-ngadalë, kthehet në një normalitet i cili e ka shkatërruar parlamentin”. Me këtë mënyrë të shprehur, ai ka synuar të theksojë idenë se kritika dhe inteligjenca në sistem perceptohen si pengesë për kontrollin politik.
Alizoti ka sjellë në vëmendje edhe një studim të Universitetit të Würzburg-ut për demokracinë në botë. Sipas këtij studimi, Shqipëria renditej në vendin e 81-të. Në interpretimin që ka dhënë deputeti, ky pozicionim theksohet se vjen mbi Sierra Leonen dhe disa vende të tjera afrikane, duke i dhënë peshë argumentit se standardet demokratike, të paktën sipas këtij vlerësimi, kanë një nivel që mbetet nën pritshmëritë e një sistemi funksional.
Gjatë të njëjtit rrëfimi, deputeti ka vijuar të mbajë fokusin te mënyra se si përzgjedhja e figurave brenda politikës ndikon te hapësira për debatin parlamentar. Ai e lidh idenë e kontrollit të brendshëm me mungesën e kundërshtimit dhe me uljen e gatishmërisë për të kundërshtuar vendimet, duke argumentuar se kur sistemi bëhet i “mbyllur” ndaj mendimit kritik, parlamenti humbet funksionin e tij si platformë deliberimi.
Kritikat e Alizotit qëndrojnë, kështu, në dy shtylla: së pari, në pretendimin se modeli i ndërtimit të strukturave politike favorizon individë që nuk sfidojnë; së dyti, në konkluzionin se ky proces gradual ka sjellë pasoja institucionale, të cilat, sipas tij, shfaqen në mënyrën se si parlamenti funksionon. Me këtë qasje, ai e paraqet debatin e tij si një përpjekje për të shpjeguar pse, në logjikën e tij, mendjet kritike nuk përfshihen në masë dhe pse kjo kthehet në një “normalitet” që, me kalimin e kohës, dëmton institucionin.
Botuar fillimisht në Bota Sot




