Rei Manaj ka shënuar sërish për Kombëtaren dhe po afron gjithnjë e më shumë me një moment të rëndësishëm në historinë e golave: thyerjen e rekordit që mbahet nga Bogdanit. Për këtë temë po flitet jo vetëm nga tifozët, por edhe nga njerëz që e ndjekin nga afër futbollin dhe mënyrën si ndërtohen krahasimet mes lojtarëve.
Mega Sport, që transmetohet në A2 CNN, Ilir Alliu ka dhënë një këndvështrim tjetër. Ai nuk e sheh krahasimin si diçka që mund të vendoset thjesht nga numri i golave, duke argumentuar se rrethanat dhe kundërshtarët në rastet e Manajt dhe Bogdanit nuk janë të njëjta.
Alliu thekson se varet edhe nga niveli i rivalëve dhe nga mënyra se si arrihen golat në momentet konkrete. Sipas tij, krahasimi mes dy lojtarëve bëhet i lehtë në dukje, por në praktikë nuk është i saktë, sepse kundërshtarët kanë pasur koeficientë të ndryshëm vështirësie. Në këtë kuptim, golat e shënuar kundrejt kundërshtarëve me profil tjetër nuk mund të lexohen njësoj si tregues i drejtpërdrejtë i së njëjtës vështirësi.
Alliu: Manaj dhe Bogdani s’krahasohen thjesht me numrin e golave
Një pikë tjetër që Alliu e vendos në qendër të analizës lidhet me shpeshtësinë e ndeshjeve kundrejt një rivali të caktuar. Ai thotë se në të kaluarën, dikush si Bogdani ka pasur mundësinë të luante me Andorrën “njëherë në 30 vite”. Ndërkaq, tani situata është ndryshe: sipas tij, Kombëtarja po luan me Andorrën “3 herë në vit”. Kjo, sipas Alliut, e bën krahasimin të pabarabartë.
Për më tepër, Alliu thekson edhe ndryshimet brenda vetë kalendarit dhe strukturës së ndeshjeve. Ai përmend se krahas Andorrës, ka edhe një kundërshtar si Lihtenshtajni, me të cilin, sipas tij, ka më shumë aktivitete dhe që i bie të jetë “me tjetër sistem”. Pikërisht këto ndryshime në mënyrën e përballjeve dhe në kornizën e garave ndikojnë, sipas analistit, te vështirësia e përgjithshme dhe te mënyra se si vijnë golat.
Sa i takon profilit të lojtarit, Alliu flet edhe për mënyrën se si po realizon Manaj. Ai thotë se sot golat po realizohen shpesh kundër kundërshtarëve që “rrëshqasin dhe bien në tokë”. Në këtë kontekst, Alliu përshkruan karakteristikat e Manajt, duke u ndalur te momentet e ekzekutimit pranë portës. Ai shpjegon se Manaj është lojtar të cilit i “erdhi topi me fytyrë nga porta”, por duke e parë situatën “me shpinë nga porta”, siç e përshkruan ai.
Alliu vijon më tej duke sqaruar se, sipas tij, nuk bëhet fjalë për një lloj “punë” që funksionon në çdo situatë. Ai nënvizon se Manaj nuk ka lëvizje “natyrale rrëshqitëse” për të marrë zonat, nuk shfaq atë shpejtësi që të arrijë pasin vertikal, dhe nuk merr thellësinë në të njëjtën mënyrë siç ndodh te lojtarët që realizojnë në hapësira të hapura. Në thelb, sipas Alliut, Manaj është një lojtar “zone”, që kërkon mbështetje nga lojtarë teknikë në krahë për ta mbushur zonën me shërbime.
Me këtë analizë, Ilir Alliu përpiqet të tregojë se afërsia e Manajt me rekordin historik është një arritje reale, por rruga drejt një krahasimi të saktë me Bogdanin kërkon të merret parasysh edhe koeficienti i vështirësisë së kundërshtarëve, ndryshimet në kalendarin e përballjeve dhe veçoritë e vetë lojtarit dhe mënyrës si ai po gjen rrugën drejt rrjetës. Në këtë mënyrë, diskutimi shkon përtej shifrave të thjeshta dhe lidhet me kontekstin e ndeshjeve dhe me mënyrën si realizohen golat.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres







