Prokurori Naim Abazi ka ngritur shqetësimin se kthimi i rasteve të korrupsionit në rigjykim po ndodh me shpeshtësi dhe, në sytë e qytetarëve, mund të krijojë një perceptim të gabuar për atë se si funksionon sistemi i drejtësisë. Sipas tij, kur vendimet kthehen vazhdimisht për rishqyrtim, publiku tenton të krijojë bindjen se korrupsioni nuk po ndëshkohet në nivelin e duhur.
Abazi e lidh këtë çështje drejtpërdrejt me efektin që kanë vendimet e tilla te besimi publik. Kur një rast nuk mbyllet përfundimisht, por kthehet sërish për rigjykim, qytetarët mund ta lexojnë procesin si sinjal se përgjegjësia ligjore nuk po arrin të japë rezultatet e pritura. Prokurori ka theksuar se kjo situatë mund të ndikojë në mënyrën se si perceptohet ndëshkueshmëria për veprat korruptive.
“Po, duhet ta pranojmë një fakt […].” Kjo është pjesa hyrëse e argumentit të Abazit, që e ka çuar diskutimin te ajo që qytetarët shohin praktikisht në raste të korrupsionit. Në thelb të qëndrimit të tij qëndron ideja se sa më shpesh të ndodhë kthimi i çështjeve në rigjykim, aq më shumë rrezikohet që publiku të krijojë përshtypjen se proceset nuk po shkojnë drejt mbylljes përfundimtare me përgjegjësi të qartë.
Naim Abazi e ka parë të rëndësishme që ky aspekt të trajtohet qartë, sidomos në rastet kur në qendër janë veprat e korrupsionit. Nëse sistemi e kthen shpesh një çështje për rigjykim, argumenton ai, perceptimi i qytetarëve shkon drejt një conclusion-i të gabuar: se ndëshkimi nuk është i mjaftueshëm. Për prokurorin, kjo nuk është çështje vetëm teknike procedurale, por edhe çështje besimi, sepse drejtësia vlerësohet edhe nga mesazhet që i jep publikut.
Rigjykimet e shpeshta rrezikojnë mesazhin se korrupsioni s’po ndëshkohet
Në këtë kuadër, Abazi nënvizon se kthimet e përsëritura në rigjykim, sipas tij, krijojnë perceptim te qytetarët. Ai e sheh këtë si një problem që lidhet me nivelin e ndëshkueshmërisë për rastet e korrupsionit. Kur çështjet kthehen për rishqyrtim disa herë, publiku mund të krijojë bindjen se përgjegjësia po zbehet me kalimin e kohës, duke ulur besimin se vendimet do të çojnë në rezultate të drejta dhe të qëndrueshme.
Qëndrimi i prokurorit vjen si reflektim mbi mënyrën se si proceset ligjore ndikojnë në opinionin publik. Në një shoqëri ku korrupsioni shihet si problem serioz, institucionet kanë pritshmëri që rastet të procedohen dhe të mbyllen me vendime që qëndrojnë. Abazi, teksa flet për efektin tek qytetarët, sugjeron se frekuenca e rigjykimeve mund ta prishë ekuilibrin e asaj që publiku pret të shohë: një ndëshkim të qartë, jo një proces që zgjat e kthehet vazhdimisht.
Shqetësimi i ngritur nga Naim Abazi lidhet drejtpërdrejt me atë se si qytetarët e interpretojnë sistemin e drejtësisë. Nëse kthimet në rigjykim bëhen zakon, prokurori thotë se perceptimi i gabuar forcohet. Në këtë mënyrë, mesazhi i përgjithshëm që del për publikun mund të mos jetë ai që duhet të përçojë drejtësia: që korrupsioni trajtohet me vendosmëri dhe se ndëshkimi është i garantuar.
Ky qëndrim e vendos theksin tek ndikimi i procesit gjyqësor në besimin publik, duke e bërë çështjen më të gjerë se vetë procedurat. Në vlerësimin e prokurorit, “kthimi i shpeshtë” i rasteve të korrupsionit në rigjykim është elementi që e prodhon perceptimin te qytetarët. Dhe pikërisht ky perceptim, sipas Abazit, rrezikon të tregojë se ndëshkueshmëria për korrupsionin nuk është në nivelin e duhur, çka meriton vëmendje nga të gjithë aktorët e sistemit.
Botuar fillimisht në IndeksOnline








