Një zbulim i jashtëzakonshëm në Dolomitet e Italisë ka sjellë në dritë një shpellë të panjohur më parë, e mbushur me qindra eshtra dhe kafka të arinjve gjigantë që kanë jetuar gjatë Epokës së Akullnajave. Gjatë një hetimi në zonë, studiuesit kanë identifikuar një hapësirë nëntokësore që, sipas të dhënave të para, ruan një dëshmi të rrallë të jetës në një periudhë shumë të largët gjeologjike.
Sipas informacionit të publikuar, shpella u zbulua në Alpet italiane, brenda territorit të njohur të Dolomiteve. Ajo çka e bën zbulimin edhe më të veçantë është sasia e mbetjeve të gjetura: qindra eshtra dhe kafka që i përkasin arinjve të mëdhenj të Epokës së Akullnajave. Prania e materialeve të tilla sugjeron se vendi ka shërbyer si një kurth natyror ose si një hapësirë ku kafshët kanë përfunduar gjatë kohërave të kaluara, duke lënë pas gjurmë që kanë mbijetuar deri në ditët tona.
Megjithëse shpella është identifikuar rishtazi, të dhënat e para fokusohen te vetë përmbajtja e saj arkeologjike dhe paleontologjike. Kafka të arinjve gjigantë dhe fragmentet kockore të shumta tregojnë për praninë e një popullsie që, në atë epokë, ishte pjesë e ekosistemit të rajonit. Epoka e Akullnajave, siç nënvizohet në përshkrimin e zbulimit, ka qenë një periudhë e shënuar nga ndryshime të mëdha klimatike, të cilat kanë ndikuar drejtpërdrejt tek faunat që kanë jetuar në Alpet.
Një element tjetër i rëndësishëm i kësaj historie është fakti që bëhet fjalë për një shpellë të panjohur deri më tani. Zbulime të tilla në terren zakonisht kërkojnë vëmendje të veçantë ndaj formacioneve shkëmbore dhe një verifikim të kujdesshëm të hapësirave nëntokësore. Në rastin e kësaj shpelle në Dolomite, gjetjet e brendshme kanë treguar menjëherë se hapësira nuk ishte thjesht një formacion gjeologjik, por një vend ku mbetjet e kafshëve ruheshin në përmasa të mëdha.
Qindra eshtra në shpellë zbulojnë arinj të Epokës së Akullnajave
Gjatë shqyrtimit të saj, shpella është përshkruar si një “thesar” i rrallë, pikërisht për shkak të numrit të madh të elementeve të mbledhura. Kafka të arinjve gjigantë dhe eshtra të shumta janë dokumentuar si pjesë e një koleksioni natyror, që i përket një kohe shumë më të hershme se çdo qytetërim njerëzor në rajon. Kjo e bën zbulimin veçanërisht interesant për studiuesit që merren me historinë e jetës në tokë dhe me mënyrën se si mjediset natyrore i ruajnë dëshmitë e së kaluarës.
Epoka e Akullnajave solli temperatura më të ulëta dhe ndryshime në peizazh, duke krijuar kushte që mund të kenë favorizuar mbijetesën e disa llojeve dhe zhdukjen e të tjerave. Në këtë kontekst, arinjtë gjigantë të përmendur në të dhënat e zbulimit përfaqësojnë një pjesë të faunës së asaj kohe. Sasia e mbetjeve brenda shpellës tregon se shumë individë kanë pasur lidhje me këtë vend, qoftë përmes rënies në një hapësirë të vështirë për t’u arritur, qoftë përmes përdorimit të tij në një fazë të caktuar të jetës së tyre.
Zbulimi në Alpet italiane, i vendosur në Dolomite, i shton terrenit evropian një dëshmi të re të rëndësishme për paleontologjinë. Shpella e panjohur më parë me qindra mbetje të arinjve gjigantë i jep studiuesve një bazë të re për studime të mëtejshme, ndërsa publiku, nga ana e tij, përballet me një ngjarje që thekson sa të pasura janë formacionet natyrore në rajon. Kjo gjetje nxjerr në pah gjithashtu mundësinë që vende të tjera në male të fshehin ende dëshmi të ngjashme nga e kaluara e largët gjeologjike.
Botuar fillimisht në Albeu







