Përpjekja për të qenë gjithmonë “në nivel” gjatë intimitetit mund të krijojë më shumë ankth sesa kënaqësi. Në vend që trupi dhe afërsia mes partnerëve të udhëheqin momentin, mendja nis të analizojë vazhdimisht: a po bëj mjaftueshëm, a po zgjas sa duhet, pse partnerja hesht, a po i pëlqej. Kështu, një marrëdhënie seksuale që do të duhej të ishte spontane dhe e ngrohtë rrezikon të kthehet në një test, ku mashkulli ndihet i detyruar të provojë aftësitë e tij.
Kur kënaqësia e partneres lidhet me vetëvlerësimin e tij, rreziku rritet. Nëse partnerja i thotë: “Sonte nuk jam në disponim”, ai mund ta interpretojë si provë se “nuk jam më tërheqës”. Nëse ajo kërkon “do të vazhdojmë më ngadalë”, ai mund ta shohë këtë si “nuk po di çfarë po bëj”. Edhe nëse ajo thotë diçka të thjeshtë dhe praktike, truri i tij e kthen në vlerësim personal. Më pas, në rast se ajo nuk arrin orgazmën, ai mund të mendojë: “Nuk isha mjaftueshëm i mirë”. Por seksualiteti ndikohet nga shumë faktorë, si gjendja emocionale, lodhja, stresi, shëndeti, komunikimi dhe preferencat individuale. Një orgazëm e munguar nuk është automatikisht dëshmi se marrëdhënia seksuale ka qenë e pasuksesshme.
Intimiteti s’duhet të jetë provim për burrërinë
Përveç kësaj, një dinamikë tjetër dëmton komunikimin: kur njëri partner fillon ta trajtojë atë që po ndodh si “performancë”, tjetri mund të ndihet i detyruar të fshehë pakënaqësinë. Në imagjinatën e një situate tipike, partnerja mund t’i thotë diçka si “kjo nuk më pëlqen shumë”. Përballë kësaj, mashkulli i zhgënjyer shpesh përgjigjet me një interpretim që e vendos në qendër pasigurine: “pra, asgjë nuk po bëj siç duhet”. Në këtë moment, biseda largohet nga dëshira e saj dhe ngushtohet te ajo që ai mendon se po ndodh me aftësitë e tij. Partnerja mund të ndihet e detyruar ta qetësojë, ta sigurojë se është i mirë, ta shpjegojë përsëri dhe përsëri se nuk ka qëllim ta lëndojë. Nëse kjo përsëritet, ajo mund të fillojë t’i fshehë preferencat, madje edhe të shtiret se është e kënaqur për të shmangur një reagim emocional të pakëndshëm.
Por shtirja krijon problem tjetër, sepse i heq informacionet reale partnerit. Në një situatë ku gjithçka duket “në rregull”, mashkulli mund të besojë se po ecën mirë, ndërkohë që në të vërtetë diçka nuk po përkon me atë çfarë i duhet partneres. Në një marrëdhënie të shëndetshme, të dy duhet të kenë hapësirë të lirë për të treguar çfarë u pëlqen dhe çfarë jo, pa frikë se mos lëndojnë krenarinë e tjetrit. Komunikimi i sinqertë e mban intimitetin në terren real, ku tjetri kuptohet dhe afërsia nuk kthehet në stres.
Një tjetër bindje e gabuar është se mashkulli “me përvojë” duhet t’i kuptojë dëshirat e partneres pa pyetur. Në realitet, ajo që i pëlqen një personi mund t’i mos i pëlqejë një tjetri, dhe madje edhe brenda së njëjtës marrëdhënie, dëshirat mund të ndryshojnë nga një ditë në tjetrën. Prandaj, pyetjet e thjeshta si “a të pëlqen kështu?” ose “a do të vazhdojmë më ngadalë?” nuk janë shenjë paaftësie. Përkundrazi, ato tregojnë vëmendje dhe respekt. Megjithatë, ekziston një dallim i rëndësishëm mes interesimit të sinqertë dhe kërkimit të vazhdueshëm për miratim. Pyetja “a të pëlqen?” ndihmon në komunikim. Ndërsa përsëritja pa fund “a je e sigurt që ishte mirë?” mund ta kthejë partneren në personin që duhet të qetësojë pasiguritë e mashkullit.
Botuar fillimisht në Telegrafi
